Categorie archief: Red Amsterdam in de pers

Ik dacht… gebundelde toespraken

Woensdag 6 april heeft burgemeester van der Laan het eerste exemplaar in
ontvangst genomen van het boekje “ik dacht dat een kunstschouw een nep-open haard was”.
De gebundelde toespraken van Nelly Frijda in de gemeenteraad van Amsterdam die geschreven zijn door Theo Uittenbogaard.
De overige raadsleden hebben daarna ook een exemplaar ontvangen, om af en toe nog eens terug te kunnen lezen hoe het ook alweer zat.

Wil je het boek ook hebben? maak dan 8 euro over op rek. nr. 15.61.59.201 t.n.v. ver. Red Amsterdam, o.v.v. boekje en uw adres. Het boek wordt u dan zo spoedig mogelijk toegestuurd.

De Raad Vandaag is hier terug te zien;
DeRaadVandaag

20110406-033854.jpg

20110406-034220.jpg

Duintjer CS; Stadgenoot verlengt huurcontracten niet

Schriftelijke vragen van de duo-raadsleden Roderic Evans-Knaup en Boris Klatser namens de fractie van Red Amsterdam over het niet verlengen van de huurcontracten aan de broedplaats gebruikers van Duintjer CS het voormalige ABN-Amro kantoor aan de Vijzelstraat 66-80

Aan het college van burgemeester en wethouders

Naar aanleiding van het artikel in Het Parool dd. 31 maart 2011, lezen wij op de website van Mediamatic;
Woensdagmiddag 30 maart om 16:00 uur is er een voorlichtings-bijeenkomst voor de bewoners gehouden Mediamatic moet per juni haar publieke ruimte, Mediamatic BANK, verlaten. De nieuwe tentoonstelling Pièce de résistance zal eerder dicht gaan. Alle 179 huurders van Duintjer CS, het voormalige ABN AMRO hoofdkantoor aan de Vijzelstraat in Amsterdam, moeten formeel per 31 mei 2011 het pand leeg opleveren.
Het pand is eigendom van woningcorporatie Stadgenoot en projectontwikkelaar Vesteda. Zij bieden de huurders geen alternatieve ruimte. De verkoop is nog niet rond en ook de bestemming is onduidelijk. Er zijn op die bijeenkomst geen concrete mededelingen gedaan over de toekomst van het gebouw.
De website van Stadgenoot meldt het volgende;
De tijdelijke huurcontracten van de kleine bedrijven en creatieve ondernemers in het Duintjerpand aan de Vijzelstraat worden niet verlengd en eindigen daarom op 31 mei. De huurders zijn daarover op woensdag 30 maart geïnformeerd.
• Aanvankelijk zouden de tijdelijke huurcontracten eind 2010 aflopen. Dat is tijdelijk verlengd tot 31 mei 2011 met de afspraak twee maanden voor beëindiging duidelijkheid te geven.
• In juni zullen de eindinspecties plaatsvinden.
• Daarna zal het pand gestript worden tot een ruwe betoncasco.
• Uiteindelijk zullen er woningen, winkels en kantoren in het pand komen.
• Stadgenoot is in de laatste fase van onderhandeling met een externe partij. Dat ziet er goed uit, daarom is de beslissing genomen de tijdelijke huurcontracten niet te verlengen.
Navraag bij het Stadsdeel Centrum leert dat er op dit moment nog geen concrete Bouw- of sloopvergunning is aangevraagd cq. verleent, en dat de geschatte doorlooptijd van een dergelijke vergunning ca. 6 maanden bedraagt. Wel is er op voorhand al een vergunning verleend voor het saneren van asbest.

Gezien het vorenstaande hebben ondergetekende de eer, namens de fractie van Red Amsterdam, op grond van artikel 45 van het Reglement van orde voor de raad van Amsterdam, de volgende schriftelijke vragen te stellen:

1. Is het college op de hoogte van de huuropzegging en de plannen van de eigenaar?
2. Klopt het dat er nog geen bouwvergunning is aangevraagd? En hoeveel tijd schat het college dat er zit tussen het moment van aanvraag en de start van de bouwactiviteiten?
3. Passen de door Stadgenoot omschreven plannen met woningen, winkels en kantoren in het huidige bestemmingsplan? Zo nee, wat is dan de procedure en hoeveel tijd kost die minimaal?
4. Is het college het met de fractie van Red Amsterdam eens dat het Duintjer CS project een belangrijke functie vervult zowel maatschappelijk, cultureel als economisch?
5. Is het college het met ons eens dat het onwenselijk zou zijn als het gebouw in afwachting van de benodigde procedure’s nog een periode geheel of gedeeltelijk leeg zou staan. Al dan niet geheel of gedeeltelijk gestript. Danwel via een anti-kraak procedure beheerd zou moeten worden.
6. Is het college het met ons eens dat het van belang is, deze groep van gebruikers zo veel mogelijk bijeen te houden?
7. Is het college voornemens de functie van Duintjer CS te behouden voor de stad op een andere locatie?
8. Zo ja, neemt of heeft de gemeente via of de Kantorenloods of bureau Broedplaats al onderzocht of er geschikte ruimte hiervoor is in het enorme aanbod van 1,5 mln m2 aan leegstaande kantoren in Amsterdam?
9. Welke maatregelen neemt het college om ervoor te zorgen dat de huidige gebruikers als groep hun activiteiten zonder onderbreking elders kunnen voortzetten?

Vragen van Red Amsterdam over Stedelijk Museum

Schriftelijke vragen van het raadslid Nelly Frijda namens de fractie van Red Amsterdam inzake de berichtgeving in Het Parool over het dreigende faillissement van Midreth, hoofdaannemer voor de renovatie/nieuwbouw van het Stedelijk Museum

Aan het college van burgemeester en wethouders

Gezien de berichtgeving in Het Parool van 28 januari 2011 (11:30u), waarin wordt gerept van het dreigende failllissement van de hoofdaannemer van de renovatie/nieuwbouwwerkzaamheden aan het Stedelijk Museum, en het feit dat alle werknemers van de onderaannemers het werk hebben verlaten en aldus de werkzaamheden aan het Stedelijk Museum geheel zijn komen stil te liggen,

Gezien het feit dat dit de zoveelste tegenvaller is in dit dossier en de zoveelste verkeerde inschatting lijkt van de werkelijke problemen bij Midreth.

Gezien het feit dat wij, de Raad en de leden van de Commissie OZK een en ander uit de krant moeten vernemen.

Gezien het vorenstaande heeft ondergetekende de eer, namens de fractie van  Red Amsterdam, op grond van artikel 45 van het Reglement van orde voor de raad van Amsterdam, de volgende schriftelijke vragen te stellen:

1. Sinds wanneer is de Wethouder op de hoogte van het dreigende faillissement van hoofdaannemer Midreth ?

2. Waarom is de Raad en in het bijzonder de Commissie OZK niet terstond geinformeerd over de meest recente ontwikkelimgen ?

3. Was het -dreigende- faillisement 1) voorzien, en 2) te voorkomen geweest, en 3) had de Gemeente hierbij een leidende, pro-actieve rol kunnen spelen?

Zo nee. Waarom niet ?

Zo ja. Waaruit blijkt dat ?

4. Is de Wethouder met ons van mening, dat opnieuw de financiële monitoring en verslaglegging door de bouwdirectie van het Stedelijk Museum en dienst bouwtoezicht van de Gemeente heeft gefaald ?

Zo nee. Waaruit blijkt dat ?

Zo ja. Is de Wethouder voornemens terstond maatregelen te nemen, het management/directies ter verantwoording te roepen en zonodig te vervangen ?

5. Wat betekent een faillisement van Midreth voor de voortgang der werkzaamheden aan het Stedelijk Museum, voor de vertraging in de oplevering, voor de werknemers van aannemer en onderaannemers, en -meest belangrijk- qua financiële consequenties voor de Gemeente  ?

6. Wat betekent een faillisement van Midreth voor andere opdrachten, projecten en werkzaamheden van Midreth in opdracht van de Gemeente ?

7. Is de Wethouder bereid de Raad, en de Commissie OZK lopende de onderhandelingen tussen de belanghebbenden; de Gemeente, het ambtelijk bouwteam,de Rabobank, Midreth en onderaannemers één-op-één op de hoogte te houden van de ontwikkelingen ?

8. Wat betekent het stopzetten van de bouw aan het Stedelijk Museum voor die lelijke witte uitbouw, die maar blijft lekken en niet past ?

PAROOL: Bouw Stedelijk Museum ligt stil

http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/1829084/2011/01/28/Bouw-Stedelijk-Museum-ligt-stil.dhtml
Bouw Stedelijk Museum ligt stil

Het bouwterrein bij het Stedelijk Museum. Foto © Klaas Fopma

28-01-11   11:30 uur

AMSTERDAM – De nieuwbouw van het Stedelijk Museum ligt geheel stil. Hoofdaannemer Midreth staat op het punt van omvallen. Donderdag hebben alle 120 werknemers van de onderaannemers de bouwplaats verlaten, omdat Midreth hun rekeningen al geruime tijd niet meer voldoet.

Bij Midreth, een grote aannemer uit Mijdrecht, heeft de Rabobank de leiding overgenomen. Een spoedig faillissement lijkt vrijwel onafwendbaar. Volgens ingewijden zouden zowel de bank als twee andere partijen vandaag een faillissementsaanvraag bij de rechtbank indienen.

Alle partijen, zowel de onderaannemers als opdrachtgever gemeente Amsterdam, hebben inmiddels belang bij een faillissement, omdat dan voor het Stedelijkproject bankgaranties vrijkomen ter grootte van vijf miljoen euro, die hervatting van het werk mogelijk maken.

Het is nog niet te overzien welke strop, financieel en in tijd, dit voor de nieuwbouw van het Stedelijk Museum betekent, maar de timing is erg ongunstig. Ook de glaszetters hebben gisteren het werk neergelegd, terwijl het gebouw nog steeds niet wind- en waterdicht is. Officieel zou het Stedelijk dit jaar moeten opengaan.

Vermoedelijk nog vanmiddag gaat het ambtelijk bouwteam rond de tafel met de onderaannemers. Die dreigen in grote moeilijkheden te komen door de betalingsachterstanden. (ALBERT DE LANGE)

Het Parool. Alle rechten voorbehouden.

http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/1829084/2011/01/28/Bouw-Stedelijk-Museum-ligt-stil.dhtml

Nelly bij 1Vandaag

Het TV programma 1Vandaag besteede (27-12-10) in de kerstweek tijd aan mensen die in het afgelopen jaar veel in het nieuws waren. Nelly Frijda was een van hen en haar  “kerstkaart” is hier te zien:

sitestat
Verslag: Sander ‘t Sas Redactie: Fouzia Elhannouti (27-12-10)

Nelly Frijda richtte in 2009 samen advocate Nelleke van ‘t Hoogerhuijs de partij Red Amsterdam op. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 wordt ze met 5456 voorkeursstemmen gekozen in de Amsterdamse raad. Vanavond blikt EenVandaag met haar terug op het afgelopen jaar. Hoe kijkt ze terug op de gemeenteraadsverkiezingen, Red Amsterdam en de Noord-Zuidlijn?

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.

Nelly was al eerder te zien in 1Vandaag (20-02-10)
sitestat
Deze week(20-02-10) volgt EénVandaag actrice Nelly Frijda, die campagne voert voor de door haar opgerichte partij Red Amsterdam. De partij, die meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, verzet zich met hand en tand tegen de steeds duurder wordende nieuwe metrolijn in Amsterdam. We gaan met Nelly Frijda naar bewoners die door de bouw van de Noord-Zuidlijn hun huis zagen verzakken.

Ook voert ze campagne bij de Bijenkorf die risico’s vreest als het boren van de tunnel op 11 maart gaat beginnen. Samen met haar dochter Miranda heeft ze een carnavalsliedje opgenomen om haar onvrede te uiten. (luister hier)

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.
Dit seizoen zou Frijda naast Jon van Eerd te zien zijn in de theaterkomedie Oranje Boven. Ze moest echter wegens ziekte afzeggen en haar rol werd overgenomen door Liz Snoijink. Naast haar acteerwerk treedt ze tevens op als zangeres in radioprogramma’s.

De raad beslist! De Opstapper voor de stad te behouden

Nelly Frijda tijdens slotbeschouwing 2011

Als er weer eens verstandige keuzes moeten worden gemaakt, waar het college niets voor voelt,
òf controversiële keuzes, òf te ingewikkelde, horen wij diverse wethouders in de Commissievergaderingen dikwijls na een lang -vaak somber getoonzet- betoog concluderen:
“De Raad beslist”.
Ze zeggen zelden: “Ach, interessant. Zo hadden we het nog niet bekeken”.
Of: “Ja, dat is ook eigenlijk te dwaas. Dáár moeten we wat aan doen”.
Of: “Als zóveel burgers het willen; gaan wij met het gehele ambtelijke apparaat ertegenaan, daar een mouw aan te passen”.

Zal ik, om de gedachten even te bepalen, een aantal vrágen bij deze antwoorden verzinnen?
Ik neem maar, bij het onderwerp ‘vervoer’, een paar willekeurige vragen die onlangs gesteld zijn en waarvan een aantal dezer dagen ter stemming komen.
“Het autoluw maken van de stad heeft als onbedoeld bij-effect dat het aantal geparkeerde fietsen exponentieel stijgt in het Centrum . Kunnen we de ruimtes onder het CS, en plekken boven de metrobuis niet inrichten als fietsenstalling ?” (GrL)
“Is het niet buitengewoon onvriendelijk voor vreemdelingen in deze stad, dat ze voortaan hun weggesleepte auto, ‘s nachts niet meer kunnen ophalen en moeten wachten tot de volgende morgen 7 uur ?” (VVD)
“Waarom wordt de ombouw van de Amstelveenlijn tot metrolijn al aanbesteed terwijl niemand het wil, haltes verdwijnen, lijn 5 wordt opgeheven en er geen geld is?” (SP)
“Moet de centrale stad niet ingrijpen als een Stadsdeel besluit de parkeertarieven te verhogen met zo’n 100% ? ” (CDA)
Ja en natuurlijk ook (PvdA): “Die Opstapper heeft veel meer dan alleen vervoerskundige waarde en bijna iedereen wil hem behouden. Kunnen we daar niet wat aan doen ?”

Standaard-antwoord: “De Raad beslist”.

En dan mag de Raad beslissen: een beetje hier erbij. Een beetje daar eraf.
Maar het veronrustende is dat de Raad helemaal niet beslist bij bedragen die ertoe doen ! Bij de grootste bedragen, de hoogste kostenposten, de weggefrommelde financieringskosten, de miljoenen-tegenvallers.
“Hoe hoger de bedragen. Hoe fultieler de inbreng van de Raad”, zei Red Amsterdam nog vorige week in de Commissievergadering VVL.

Als het over de voortdurend oplopende kosten van de NoordZuidlijn gaat zit de Raad met de mond vol tanden. Telkens opnieuw -ook na de Commissie Veerman, ook na de Raads-enquete, ook na de herschikking van de verantwoordelijkheden in de Projectleiding NoordZuidlijn-, worden we geconfronteerd met ongelukjes en tegenvallers.

En wordt er virtuoos gegoocheld met bedragen, potjes, begrotingen, fondsen, investeringen en reserveringen. En met rode-oortjes-begrippen als “Kleine Kansen, Grote Gevolgen.”, die eerder thuishoren op de kermis bij het ‘parade-maken’ voor het Rad van Fortuin, dan bij de miljarden-valkuil van de Noord-Zuidlijn.

Onlangs nog werd de Raadscommissie-Verkeer-en-Vervoer in het geheim ‘in de week’ gezet met de mededeling: “Ja, er moet helaas gedacht worden aan een extra investering van zo’n 30 miljoen euro om het station Vijzelgracht veilig te kunnen ontgraven”.
Maar een paar weken later mag de Raad slikken, dat het onder druk ontgraven van het station Vijzelgracht toch zo’n 68 miljoen méér kost. Kleine Kans. Groot Gevolg. Fait-accompli. Voldongen feit. “Oja, en dat de oplevering van de NZ-lijn daardoor wel een paar maanden later kan worden”, roept de Wethouder onderaan de trap.
“De Raad beslist.”
De Raad beslist niks. De grondwaterstand beslist nog eerder. Het paalwerk uit de 17e eeuw beslist. Een opengebarsten rioleringsbuis beslist. De NoordZuid-directie beslist.

Heel, heel langzaam wordt de Raad voorbereid op wat de Noord-Zuidlijn in zijn totaliteit moet gaan kosten. Uiteraard méér dan de nu al niet te bevatten som van driedúizend miljóen euro.
Zorgvuldig gefaseerd -door projectbureau, wethouder en weersomstandigheden- krijgt de stad de rekening gepresenteerd. Tegenvallers voorbehouden natuurlijk. En vertragingen.
Nog niet-begrote, niet-aanbestede en niet uitgegeven posten staan nog niet op de rekening. De kosten van de afbouw, en aankleding, en die ellendig-lange roltrappen, van de stations zijn nog niet begroot. Dus zijn nog geen kostenpost. De brandveiligheid in de stations is nog niet beoordeeld, en zou wel eens voor onaangename verrasingen en dure aanpassingen kunnen zorgen. Dus daar wachten we nog even mee, -als de Brandweer zn mond maar houdt.
En we hebben de treintjes nog niet gekocht. Want dat hangt weer af van welk signalerings- en trein-beveilingssysteem we kiezen. En hoe duur dat is.

Nemen we mens-gestuurd of computergestuurd rollend materieel ? Alsof het Fleischmann is. Als we voor de mooiste, meest-geavanceerde én duurste optie kiezen, moet de Amstelveenlijn omgebouwd worden tot metrolijn, -als aansluiting op de NoordZuidlijn- anders is die investering in het materieel te hoog. Zo rolt de trein onstuitbaar voort.
Als we die Amstelveenlijn nu vast aanbesteden, kan met de bouw ervan begonnen worden als de NoordZuidlijn af is in 2018. Fait-accompli en het kost niks, want het wordt betaald door Rijk en Regio.
‘t Is geen Rad van Fortuin, dames en heren, het is een rad voor de ogen.

Daarnaast, collega Raadsleden, wil ik u eraan herinneren dat het bedrag
‘Kosten NoordZuidlijn’ aanzienlijk geflatteerd wordt doordat de rentelasten voor de financiering van de NoordZuidlijn elders in de gemeentebegroting worden opgevoerd.
Om “begrotings-technische redenen” natuurlijk, maar het is wel echt geld. Dít jaar: 20 miljoen euro per jaar. En hoe verder de bouw vordert en de aannemersrekeningen betaald moeten worden, hoe meer geld er geleend moet worden, hoe verder de kosten van de leningen oplopen.
Tot twintig, veertig, zestig miljoen euro per jáár. Elk jaar. Echt geld. Net zo echt als de reeds betaalde bouwkosten.
(Even tussen twee haakjes: wisten jullie dat ook de Tweede Zeesluis, die ons niks zou kosten, op die manier, als rente-last, op onze begroting drukt ? )
“Lenen kost geld”, staat er dankzij Dirk Scheringa nu verplicht in elke advertentie voor een financieel product. Misschien komt de Amsterdamse gemeenteraad er nu eindelijk eens achter waarom de begrotingsruimte zo beperkt is en daarmee zn bewegingsvrijheid zo belemmerd. De Raad is zèlf het mannetje met die loodzware bal aan het been.

Begrijpt u, dames en heren, waarom wij zo tegen de Noord-Zuidlijn zijn, en pleitten voor een moratorium op de bouw, en ons verzetten tegen de ondoorzichtigheid van die NZ-lijn-begroting ? Alleen al vanwege dat laatste kunnen wij niet instemmen met de Gemeentebegroting 2011, zoals die thans voorligt.

OK. Wij kennen inmiddels de symbolische waarde van onze inbreng. Dus ook deze. Red Amsterdam zal niet in staat zijn essentiele veranderingen aan te brengen in de Gemeentebegroting.

Klein bier rest ons.
Red Amsterdam heeft het initiatief genomen. We hebben ons het vuur uit de sloffen gelopen om De Opstapper voor de stad te behouden. Wij hebben een stem gegeven aan bewoners en ondernemers langs de route. Wij hebben rondgebeld, steun gezocht, opties bekeken, alternatieven aangedragen.
Red Amsterdam heeft inmiddels drie amendementen op de Gemeentebegroting opgesteld om de Opstapper voor de stad te behouden. Wij zijn er nog steeds niet in geslaagd om daarmee Het Parool te halen, maar wij zijn buitengewoon tevreden dat wij voor ons laatste amendement steun hebben gevonden bij vijf partijen in deze Raad.

Mede namens de leden Molenaar, Alberts, Van Lammeren, Van der Velde en Schimmelpennink, dient Red Amsterdam ter vervanging van de vorige amendementen, het volgende accent-amendement in:

Amendement 706 ' begroting 2011 behoud Stop en Go_01


Amendement 706 ' begroting 2011 behoud Stop en Go_02

Amendement 706 ' begroting 2011 behoud Stop en Go_02

Amendement 706 ‘ begroting 2011 behoud Stop en Go_01
Amendement 706 ‘ begroting 2011 behoud Stop en Go_02

‘Wij willen onze tram terug’

Wij willen onze tram terug

© De Telegraaf - Metropool Amsterdam - pagina 7 - 22 oktober 2010


‘Wij willen onze tram terug’

Ondernemers in de Utrechtsestraat willen zo snel mogelijk de tram terug. Het lijkt te kunnen: vrachtwagens reden gisteren af en aan over de brug over de Herengracht die eigenlijk nog steeds afgesloten zou zijn.

Vanwege werkzaamheden aan de brug kan lijn 4 al meer dan een jaar niet meer in de straat rijden. De rails en de bovenleiding zijn weggehaald.

Maar Robert van Leeuwen, eigenaar van Café Van Leeuwen, en woordvoerder van de ondernemers, stuurt nog vandaag een brandbrief naar de gemeente om nog voor december de tram weer te laten rijden.

Want de geplaagde ondernemers kunnen het nauwelijks nog bolwerken. ,,Wij krijgen de rekening gepresenteerd van het uitstel dat steeds weer optreedt. De hele straat zou ondertussen opgeknapt zijn, maar tot nu is er alleen één brug klaar. Het zou prettig zijn om even rust te krijgen. Veel ondernemers staat het water aan de lippen. Er zijn ondernemers die hun omzet met 40 tot 50 procent hebben zien terugvallen. We willen de straat nu wel weer even terug voordat er verder gewerkt gaat worden.”

Dat er nog veel werk aan de winkel is, moge duidelijk zijn. Het wegdek is een lappendeken. En op de stoepen moet je uitkijken dat je niet uitglijdt, want alles loopt schuin af. De afgelopen veertien maanden lag het werk in de straat echter meer stil dan dat er stappen gezet werden. ,,Dat knaagt aan je”, aldus Van Leeuwen. “Als je bouwvakkers aan het werk ziet, dan gebeurt er wat. Maar als er niet wordt gewerkt, vreet dat aan iedereen. Het komt op ons over dat ze dan maling hebben aan bewoners en ondernemers.”

Twistpunt is en blijft de brug over de Herengracht. Die bleek een maand geleden opeens af te zijn. Maar toen bleek de fundering opeens zes centimeter te dun en de onderdoorgang voor het watervervoer bleek ook lager dan afgesproken. Reden voor de gemeente het contract met de bouwer op te zeggen.

Stacey van Leeuwen van het gelijknamige lunchadres op de hoek met de Herengracht is blij dat de brug nu af is en weer in bedrijf lijkt te zijn. ,,Ik werd er knettergek van. Soms kon ik mijn eigen zaak niet eens in omdat de bouwvakkers een hek voor de deur hadden gezet. Niemand kon dan langs mijn zaak. Maar ook niemand kon erin.”

Toch is niet iedereen op de Utrechtsestraat druk met alle werkzaamheden in de straat. In een café zit de 79-jarige Ilse Annemarie van Vollenhoven een tosti te eten. ,,Ik ben geboren en getogen Amsterdamse, maar woon in Canada. Ik logeer nu bij mijn broer. In de straat kom ik graag.”

In café Krom treffen we raadslid Nelly Frijda en duoraadslid Boris Klatser van de partij Red Amsterdam. In de politieke arena maken zij zich druk om alle vertragingen die in de Utrechtsestraat opspelen. ,,Het is een puinhoop hier”, zeggen ze. ,,De wethouder heeft een flinke kluif aan zijn ambtenaren van de Dienst Infrastructuur Verkeer en Vervoer. We waren laatst op een rondvaart met de directeur van die dienst. Toen we onder de Magere Brug doorvoeren stelde hij vrolijk vast dat deze brug opgeleverd was. Terwijl iedereen kon zien dat de lampjes er nog niet inzaten en het schilderwerk nog bezig was. En dat drie jaar geleden het wegdek ook al vernieuwd was door het stadsdeel, daar was-ie zich in het geheel niet van bewust.”

Cafébaas Van Leeuwen heeft vooral kritiek dat het in het begin van het traject zo belabberd geregeld was. ,,Het was nooit duidelijk wie waar verantwoordelijk voor was. Het was tijdenlang een schertsvertoning. Bureaucratie was leidend in het hele project. De projectleiding was ronduit dramatisch. Nu pas wordt duidelijk dat wethouder Eric Wiebes de verantwoordelijke is. En die pakt het gelukkig ook op. Met hem praten we. Dat wil zeggen: hij heeft beloofd dat we zijn gesprekspartner zijn.”

De Telegraaf
22 oktober 2010 vrijdag
METROPOOL; Blz. 7, 613 woorden

“IK DACHT DAT EEN KUNSTSCHOUW EEN NEP OPEN HAARD WAS”

Als het raadslid voor RED AMSTERDAM, Nelly Frijda vandaag in de Gemeenteraad niet het woord had gevraagd bij het agendapunt, waarbij de benoeming van twee kunstschouwen geruisloos zou zijn afgehamerd, was er geen debat gevoerd over die benoeming. Nu wel. En behoorlijk heftig. Na de toespraak van Nelly, roffelden een flink aantal gemeenteraadsleden instemmend op hun tafelblad. De fractievoorzitter van het CDA, de heer Limmen, verklaarde als eerste het geheel eens te zijn met het betoog, en drong er bij wethouder Gehrels bij herhaling op aan, de door Frijda gestelde vragen serieus te beantwoorden. Toen Limmen werd verweten, dat hij in de Raadscommissie waar de benoeming van de kunstschouwen besproken was, had ingestemd met die benoeming, verklaarde hij dat hij daar bij nader inzien spijt van had. De stemming die vervolgens in de Raad werd gehouden was verrassend. Geen unanieme instemming, dankzij dit debat, dankzij RED AMSTERDAM; slechts 26 leden waren voor en 12 stemden tegen !

Nelly sprak:

” Red Amsterdam is tegen de voordracht van de beide kunst-schouwen. Niet omdat wij iets tegen deze mensen hebben -ik ken ze niet eens-, maar omdat we niet weten wat ze gaan doen en waarom ze nodig zijn. Maar vooral, omdat ze voor 37duizend500 euro per stuk op de begroting drukken. En, zoals u weet, zijn wij tegen geld verkwisten in deze moeilijke tijden. Elk dubbeltje telt.

Ik moet toegeven dat ik, toen ik de stukken las, niet eens WIST wat een ‘kunst-schouw’ was.
Mijn eerste associatie was een NEP OPEN HAARD. Een lelijke schoorsteenmantel. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot iets wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.
Toen ik verder las bleek het ook al niet een ‘schouw’ in de werktuigelijke zin te zijn: een ‘onderzoek’, een ‘bezichtiging’.”De geregeld terugkerende inspectie van water, wegen en dijken”, zoals de dikke Van Dale het -in zonderheid- noemt.
Het bleek een levend wezen te kunnen zijn. Een persoon, die schouwt. Die kijkt, dus. Zoiets als een arts, een patholoog-anatoom, die lijkschouwing verricht.
Zo bestaat er dus blijkbaar ook een kunstschouw: iemand die kunst bekijkt.
Daar hebben we er honderden van. Die staan dagelijks rijen dik voor het Van Gogh-museum.

Hou nou toch op met die flauwekul. Waarom moet er een expert uit Turkije ingevlogen worden om de internationale uitstraling van ons kunstenprogramma te beoordelen ? Waarom moet iemand uit Engeland komen om de kunsteducatie in onze stad te ‘bekijken’ ?
Wij barsten van de adviescommissies voor de Kunst. Wij barsten van de ideeen. We hebben een Amsterdamse Kunstraad. Wij hebben een Amsterdams Fonds voor de Kunst.
We hebben sinds 1996 in Nederland een Raad voor Cultuur, waarin verzameld de Raad voor de Kunst , de Raad voor Cultuurbeheer, de Mediaraad en de Raad van Advies voor Bibliotheekwezen en Informatieverzorging. We hebben een overvloed aan experts, kunstkenners, doelenformuleerders en cultuurliefhebbers.

We hebben in Amsterdam zelfs een Wethouder voor Cultuur.

Deze wethouder kwam vorig jaar november, met het plan om de verdeling van kunstsubsidies te veranderen. Misschien, op zich, wel een goed idee. Maar het motief was zo bizar: Ze vond de afstand tussen politiek en kunst te groot. De Amsterdamse Kunstraad, vond zij, beoordeelde aanvragen voor subsidies vooral op basis van ‘artistieke kwaliteit’. Met ‘de maatschappelijke doelen’ die het gemeentebestuur stelt, werd volgens haar, te weinig rekening gehouden.
De panacee, haar oplossing: het werven van twee kunstschouwen in het buitenland.
-Ja, toen zaten we nog niet in de Gemeenteraad, anders hadden we wel voldoende steun voor een motie tegen deze flauwekul kunnen verwerven. Nu rest ons niet anders dan een tegengeluid laten horen.

Mag ik even vragen: Hoeveel kilometer bedraagt de afstand tussen politiek en kunst ? Wat IS afstand tussen politiek en kunst eigenlijk ? Wat bedoelt de wethouder daarmee ? Waarop moet je kunst anders beoordelen dan op artistieke kwaliteit ? Is de politiek, de gemeenteraad, de wethouder daartoe geëquipeerd ?

A rose is a rose is a rose. Kunst is kunst is kunst. Ware kunst heeft een intrinsiek, niet kwantificeerbaar, maatschappelijk doel. (Daarom wil Geert Wilders vooral -uiteindelijk- die kunst afschaffen) Wordt het maatschappelijk doel van kunst gediend met de benoeming van twee ingevlogen kunst-schouwen ? Wat komen ze doen ? Waarom krijgen ze voor hun vrijblijvende visie méér geld dan de laureaten van de Amsterdamprijs voor de Kunst, die tenminste bewezen hebben iets te betekenen voor Amsterdam.
Voldoen ze aan een Plan van Eisen ? Hebben ze een Plan van Aanpak ? Worden ze erop afgerekend ?.

Nee, nee, nee. Niks van dat al. De kunstschouwen mogen onverplicht hun gang gaan. Luchtfietsen. Geld verspillen. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.

Geef mij maar een echte open haard. Met een verterend vuur.”

Nelly neemt stelling tegen Programma-akkoord College

Tachtig jaar geleden was de Nederlandse regering heel wat verstandiger dan het Amsterdamse gemeentebestuur nu.

Tachtig jaar geleden, in de beruchte jaren 30, tastte een catastrofale internationale economische crisis alle zekerheden aan.
Net zoals nu.

In het Programma-akkoord, dat hier vanmiddag ter tafel ligt, lees ik: “De crisis trekt haar sporen door de stad. Amsterdammers verliezen hun baan, of hebben minder te besteden(…) Veel bedrijven verkeren in zwaar weer, instellingen hebben het moeilijk en de fondsen verschralen. Ook vanuit het Rijk zal er minder geld naar Amsterdam gaan”.
Net zoals toen.

Die omstandigheden, en die vooruitzichten, brachten de rekenmeesters van toen tot de, voor de plannenmakers van toen, teleurstellende conclusie, dat het onverstandig zou zijn de Oost-Westlijn aan te leggen over de bijna voltooide Afsluitdijk. Tientallen jaren van plannenmaken en eindeloze debatten over de haalbaarheid en kosten van de Zuiderzeewerken, waren aan het ambitieuze project vooraf gegaan.

Bij de aanleg in 1930 werd de Afsluitdijk extra verzwaard en veel breder gemaakt, dan voor waterkering noodzakelijk was, juist om, zo was het plan, naast de twee-baans autoweg, een dubbele spoorbaan te kunnen aanleggen. De helft van het eiland Wieringen was er zelfs voor afgegraven; deels voor het benodigde keileem, deels ter voorbereiding van het tracé van de spoorlijn. Wie nu naar Hyppolytushoef op Wieringen rijdt kruist nog steeds de door mensenhand vervaardigde kaarsrechte kerf, die het landschap van Oost naar West diep in tweeën klieft, bestemd voor het beoogde spoor.

Men zag er, bij nader inzien, van af !

Nú zouden we dat ingrijpende besluit verklaren uit ‘voortschrijdend inzicht’. Toen zullen de premiers Ruijs de Beerenbrouck en -z’n opvolger- Colijn, het christelijk hebben uitgelegd als ‘goed rentmeesterschap’.
Of gewoon: goed boekhouden: Geen schulden maken die je je het niet kunt veroorloven. Geen projecten afmaken die niet rendabel zullen blijken. Rekening houden met gewijzigde omstandigheden.
Je niet laten betoveren door ambities, die niet haalbaar zijn, voeg ik eraan toe. Je niet laten voortdrijven door prestige of vrees voor gezichtsverlies. Ontstijgen aan partijbelang. En terug op aarde: om je heen kijken, luisteren naar wat maatschappelijk en economisch het meest rendabel en rechtvaardig is en, àls er bezuinigd moet worden: dáár bezuinigen waar het méést te halen is. Kortom: de tering naar de nering zetten.

Des te onbegrijpelijker is het, dat onlangs nog besloten is om, tegen alle maatschappelijke en financiële indicatoren in, toch dóór te gaan met de aanleg van de ooit geplande Noord-Zuidlijn. Onlangs, tussen december 2009 en maart dit jaar: toen het stoppen van de boor nog kón, én toen de crisis al had toegeslagen.
Toen -in december- het infrastructureel adviesbureau Rigo becijferd had dat stoppen goedkoper was dan doorgaan.
Toen -in december- het vernietigende rapport verscheen van deze Gemeenteraad, onder voorzitterschap van collega Limmen, waarin staat dat het een onverantwoord voorstel van B&W was en een slecht gefundeerd besluit van de Raad om überhaupt te beginnen met de aanleg van de Noord-Zuidlijn.
Toen het zittende College van B&W voltallig, met het schaamrood op de kaken, daarop had moeten opstappen. En het niet deed.

Toen Red-Amsterdam in een uitgebreid adres aan de Gemeenteraad, waarschuwde voor de materiële en financiële risico’s van het boren onder het Centrum en betoogde dat het afmaken van de ringlijn rond de stad, en de ondergrondse verbinding met Noord de bereikbaarheid van de stad veel beter zou dienen.
Toen -na de verkiezingen in maart- een geheel nieuw college, zonder gezichtsverlies -dat had ú kunnen zijn, dames en heren !-
een spectaculaire entree had kunnen maken met een bezuiniging-die-alle-bezuinigingen-overbodig-zou-maken.

Maar nee. Alle seinen staan op rood en de metro rijdt door in de perceptie van het nieuwe College van Amsterdam. Want zo hebben PvdA, GroenLinks en VVD het afgesproken in het program-akkoord “Kiezen voor de Stad”. Zo krijgt de stad het voor z’n kiezen:

In één alinea wordt in één zinnetje, slechts één argument aangevoerd om dit miljarden kostende project te rechtvaardigen:
Ik citeer: “De Noord-Zuidlijn vervult straks een belangrijke rol in de bereikbaarheid van de stad en de regio. Dáárom gaan we door met de aanleg met als doel dat deze in 2017 in gebruik wordt genomen”.

Eén zinnetje slechts: grammaticaal merkwaardig, inhoudelijk zwak en feitelijk onjuist. Het argument is achterhaald:

Bij het maken van de eerste plannen voor een Noord-Zuidlijn -die toen nog zou lopen van Purmerend tot Amstelveen- 40 jaar geleden, gold wellicht het argument dat het Centrum van Amsterdam snel en efficiënt bereikbaar moest zijn voor de regio, -toen het Centrum ook de City was; in de tijd dat de grote banken en belangrijke ondernemingen daar gevestigd waren.
Nu telt dat argument niet meer.
De banken en ondernemingen zijn uit het centrum vertrokken naar de randen van de stad. Naar Noord, naar Zuid, naar Zuid-Oost. Locaties die prima en beter bereikbaar zijn via een ringlijn om de stad en een verbinding naar Noord. De prognoses van de verwachte vervoersstromen, die de Noord-Zuidlijn zouden rechtvaardigen, waren destijds al speculatief en zijn nu geheel achterhaald.
En nu gebruikt u “bereikbaarheid van stad en regio” als enig argument in uw program-akkoord.
De Noord-Zuidlijn is eigenlijk een ouderwets, achterhaald project, dames en heren.

Ik lees in het Akkoord, dat u het de “grootste opgaven ooit” vindt om tweehonderdtien miljoen euro te bezuinigen, maar u wilt niet zien hoe u tien keer zoveel kunt besparen door te stoppen met een project dat achterhaald is, te duur is en duurder wordt.

Ik snap het wel. Ik zie hier een fris, aanstaand College voor me, met andere gezichten dan van 10 jaar geleden, maar in een coalitie van exact dezelfde samenstelling als toen het zo onverantwoord gebleken besluit viel, de Noord-Zuidlijn aan te leggen. PvdA, Groen Links, VVD. Dat belooft weinig goeds. Dit móet een erfelijk belast college zijn; met tunnel-visie.

En mijn vrees blijkt niet ongegrond. Het Program-akkoord lijkt met precies die visie geschreven te zijn. Behoudens vele pagina’s met sympathieke vaagheden over behoud van werk, bestrijden van armoede, verbeteren van onderwijs, investeren in duurzaamheid en dergelijke, staat er verder niet veel concreets in. Ja, wij zijn blij te lezen, dat u het eens bent met ons horecabeleid. Maar er wordt geen woord gewijd aan politiek gevoelige, echt controversiële onderwerpen. Ja. Er moet bezuinigd worden, we zullen later wel horen hóe.
Alle projecten van meer dan een miljard worden afgedaan met één zinnetje.

Ik lees niets over de gevolgen van die grootse plannen, die ons nog boven het hoofd hangen… en als een zwaard van Damocles boven deze coalitie.
Waarschijnlijk juist daarom.

Summier wordt gerept over de Ontwikkeling van de Zuidas, er staat niets over de nádelen van de bouw van de nieuwe Zeesluis of de haalbaarheid een tweede passagiersterminal, In onze ogen is het project IJburg-2 overbodig als woningbouwlocatie, en financiëel niet realistisch onderbouwd. Niets in erover in het Program-akkoord. Noch over de financiële consequenties van de hysterische wens om de Olympische Spelen naar Amsterdam te halen -om maar een paar te noemen van die leuke, ambitieuze, prestige-verhogende megalomane, geldverslindende, oncontroleerbare, onrendabele en dus loupe-zuivere financiële debacles, waar dit College -althans volgens dit Program-Akkoord- niks van weten wil, maar toch mee geconfronteerd zal worden.
Dames en heren, ik verzeker u: er knagen nog veel meer Noord-Zuidlijnen aan de fundamenten van deze stad.

Beschouw mijn verhaal over de Noord-Zuidlijn, en ons verzet ertegen als een metafoor tegen al deze ‘grand travaux’; grote publieke werken, en te ambitieuze plannen waar een verstandig bestuur van een stad tijdig van zou moeten inzien, dat ze in deze tijd ongewenst en financieel onhaalbaar zijn.

Wij zullen ze blijven benoemen en we zullen blijven waarschuwen, hoe weinig onze stem ook telt.

De tijd ontbreekt mij, maar graag had ik het in dit kader nog gehad over het democratisch deficit. Het gebrek aan invloed van de burger op de besluitvorming. De legitimiteit van al die wensen en besluiten van de politiek versus de afstand tot de burger. En hoe u, zoals het Program schrijft, “coalities wilt sluiten met bewoners, bedrijven en maatschappelijke organisaties; om vele Amsterdammers te bereiken”. Terwijl die zich teleurgesteld van de politiek hebben afgekeerd. “We zullen er alles aan doen om Amsterdammers aan te spreken, ook die helft van de stad die niet naar de stembus is gegaan”.

Als het bestuur niet kan of wil luisteren naar verstandige mensen en belangrijke minderheden, vraag ik mij af hoe u dit fraaie voornemen ooit zult kunnen verwezenlijken.

Ook hierin is het Programma-Akkoord boterzacht en krijgt het van mij een onvoldoende.

Ik wens u veel voortschrijdend inzicht toe.

Nelly Frijda

Red Amsterdam gaat er tegenaan

Hoera, we hebben een voet tussen de deur in het stadhuis! Red Amsterdam gaat zich de komende jaren met enorm veel motivatie en creativiteit inzetten tegen megalomane projecten als de Noord-Zuidlijn en de nieuwe zeesluis, en voor een sociaal en tolerant beleid. Natuurlijk hadden we liever meer zetels gehaald, en het is ook een beetje zuur dat we geen restzetel hebben, maar onze inspanningen zijn in elk geval beloond. We haalden meer stemmen dan het CDA, en zijn qua aantal stemmen de zesde partij van Amsterdam geworden.

Wij bedanken alle leden, sympathisanten, donateurs, vrijwilligers en kandidaten voor hun inzet. Evenals alle bedrijven die ons gratis diensten hebben aangeboden, zoals ontwerpbureau Gummo en café Reijnders. En uiteraard al onze ruim elfduizend kiezers: jullie zijn geweldig.

We zijn realistisch genoeg om te zien dat de Amsterdammers in grote meerderheid hebben gekozen voor partijen die de Noord-Zuidlijn koste wat het kost willen doordrukken. De boor gaat binnenkort dus aan de slag. Aan ons de taak voortdurend te blijven waarschuwen voor verdere budgetoverschrijdingen. En als er gebouwen verzakken of instorten zullen we meer doen dan roepen: ‘Zie je wel!’ We zullen telkens aandringen op onmiddellijke stopzetting van dit heilloze project. Daar zullen we alle beschikbare middelen voor proberen in te zetten, zoals een referendum.

Nogmaals: iedereen bedankt!

Het bestuur van Red Amsterdam:
Nelly Frijda, voorzitter
Nelleke van ‘t Hoogerhuijs, secretaris
Maarten Lubbers, penningmeester