Categorie archief: RED-Amsterdam

RED-Amsterdam, RED, Amsterdam, REDAmsterdam

DE STAAT VAN NELLY

Voorzitter!
Ik zou willen verzoeken om enige minuten stilte.
….

Ik zou de mij hier toegemeten spreektijd zwijgend moeten vullen. Als protest.
Als protest tegen een afspraak, die ons, in een brief van de Wethouder van Financiën van 1 oktober jl. werd voorgehouden. En die ons, de fractievoorzitters van de Gemeenteraad, expliciet verbood om te spreken over de inhoud van de Bestuurlijke Hoofdlijnen van de Begroting 2011, die hier vandaag ter tafel liggen.
Een verbod dat mij verhinderde om met mijn fractie-en partijgenoten voor vandaag een antwoord te formuleren op de Bestuurlijke Hoofdpijnen van B&W, En ons verhinderde een visie te ontwikkelen op de Staat van de Stad vanuit óns perspectief.

Of schend ik, met wat ik nu zeg ook een geheim?

Ja, je weet het soms niet. Hier in dit huis is het niet ongebruikelijk dat iets wat geheim is, zó geheim is, dat zelfs het geheime karakter ervan niet onthuld mag worden. Het ís er dus niet. Amsterdam is hierin uniek in Nederland. Zo waren er in Amsterdam géén vergaderingen van een geheime commissie die de nieuwe Burgemeester moest voordragen.
Het is nog een wonder dat u hier zit, meneer Van der Laan. Bent u het wel echt?

Wist u trouwens dat de Gemeentewet voorschrijft (art 191) dat elke gemeente in Nederland op 15 november de Begroting van het volgende jaar kláár moet hebben? Dat is geen geheim. Haalt u die datum, meneer Ascher?

Wij, van Red Amsterdam, zullen vraagtekens blijven zetten bij de opgelegde geheimhouding van stukken. Steeds zullen wij bij het begin van een gehéim overleg vragen naar het Waarom. Wij zullen initiatieven ontwikkelen voor optimale openheid. Niet alleen voor de stukken. Ook in de commissies. Ook in de Raad. Ook in het College. Laten we afspreken, dat als de belangen van de stad niet geschaad worden bij openbaarmaking, níets geheim is. Dus dan komen eigenlijk alleen gelimiteerde financiële paragrafen voor geheimhouding in aanmerking. De spastische reflex om overal maar KABINET op te stempelen bevalt mij niet. Het maakt me, omdat ík het wél mag weten, ook op een onprettige manier medeplichtig aan ándermans geheim.

Ja, voor de aanwezigen in de zaal, die dat niet weten; voor mij was het ook nieuw toen ik hier binnenstapte: ‘Kabinet’ is niet alleen een groot houten meubelstuk, of een regeringscoalitie -zoals:
“het nieuwe ‘Kabinet RUT-VER’, ” …
Kabinet betekent hier gewoon GEHEIM.
Aan de regeringscoalitie kunnen we niks meer doen , aan die geheimhoudreflex wel.

Wij, van Red Amsterdam, streven naar een ‘fatsoenlijke overheid’, te beginnen in Amsterdam.
Het Bestuur van de stad dient open te zijn en eerlijk, Gemeentelijke Diensten zuinig en efficiënt.
Dat lijkt ons niet alleen vanzelfsprekend. Een intrinsiek betrouwbare overheid lijkt ons de grootste bijdrage te leveren aan de redding van de Amsterdamse democratie. Sterker nog; eigenlijk de enige manier om de zich teleurgesteld van de politiek afgewende burger, te betrekken bij het beleid van deze stad.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om op een intelligente manier de doorstroming op de huizenmarkt op gang te brengen.
Wij zullen voorstellen doen om de gemeente efficiënter te laten inkopen en aanbesteden.
Wij zullen B&W achter de broek zitten om beloften aan de burgers waar te maken.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om de juridische verwartaal, die in gemeentelijke stukken en brieven wordt gebezigd, te verbieden en slechts voor-iedereen-begrijpelijk te communiceren.

Wij zullen , waar mogelijk, door gemeentelijk beleid en gemeentelijke diensten gedupeerde stadgenoten helpen en bijstaan.
Wij zullen voorstellen doen, die het voortbestaan van de STOP&GO-dienst alsnog moet waarborgen.

En tenslotte blijven wij van mening,
dat over-ambitieuze, prestige-verhogende, lollige, megalomane en peperdure projecten zoals de Zuidas, de tweede Zeesluis, IJburg-2, de Olympische Spelen en het wereldkampioenschap voetballen, een stad als Amsterdam niet passen en onverantwoord zijn.

Zeker niet nu; waarin opnieuw onze fundamentele weerzin tegen de Stadsdelen wordt bevestigd. Gisteren werden wij geconfronteerd met de verbijsterende consequenties van de autonomie van deze peperdure bestuurslaag. Het Stadsdeel Oost is al failliet. Welk stadsdeel volgt? Wie betaalt hier de rekening?

In deze tijd: waarin wij ons al schrap moesten zetten tegen de bezuinigen van Rijkswege en een ramp ter grootte van de Noord-Zuid-lijn, onontkoombaar op ons afkomt: het ICT-debacle.

De voor die twee projecten destijds verantwoordelijke wethouders hebben hun toevlucht al gezocht op hogere gronden; IN HOLLAND en elders in dit College, en zijn niet meer aanspreekbaar.

Ons welgemeend medeleven intussen gaat hierbij uit naar die ene eenzame Wethouder, die tersluiks bij de portefeuille-verdeling álles op zn bordje kreeg; -dat is nogal wiebes.

Hoera. Hoera. Hoera.

Regeerakkoord legt bom onder voortbestaan GVB

Red Amsterdam ziet kansen voor Amsterdam in nieuw regeerakkoord.

Met alle voorbehoud over de haalbaarheid en wenselijkheid van de voornemens van de aanstaande regeringscombinatie, vindt de fractie van Red Amsterdam bij bestudering van het concept regeerakkoord ten minste drie voornemens die van groot belang zijn voor Amsterdam. Het gaat om de afschaffing van de stadsdelen en de stadsregio’s,  het instellen van een Autoriteit Infrastructuur en Openbaar Vervoer voor de Randstad en de aanbestedingsverplichting van het openbaar vervoer in de drie grootste steden.

Red Amsterdam is steeds voorstander geweest de stadsdelen, die een peperdure bestuurslaag vormt, af te schaffen. Opheffen van de stadsregio Amsterdam zou Red Amsterdam wenselijk vinden, omdat het in zijn huidige vorm, een ondemocratisch monstrum is, dat vrijwel ongecontroleerd verplichtingen kan aangaan of opleggen, die niet alleen het gehele regionale Openbaar Vervoer betreffen, maar zelfs de Jeugdzorg.

Red Amsterdam kijkt reikhalzend uit naar de bevoegdheid -en democratische gehalte- van de Autoriteit Infrastructuur en is erg benieuwd naar de mogelijkheden om de verantwoordelijkheid van de uitvoering van het project Noord-Zuidlijn aan deze autoriteit over te dragen.

Nelly Frijda: “Er ligt hier een enorme kans voor de gemeente Amsterdam om alsnog onder de ondragelijke schuldenlast van de Noord-Zuidlijn uit te komen. Het college moet alles op alles zetten om dat project zo snel mogelijk aan die nieuwe Autoriteit over te dragen.”

Met het voornemen van de nieuwe regering om de aanbesteding van het openbaar vervoer verplicht te stellen in Amsterdam, komt een definitief einde aan de onderhandse gunning van de OV-concessie Amsterdam aan het GVB. Red Amsterdam heeft in april 2010 over de legitimiteit van de gunning aan de GVB schriftelijke vragen gesteld, waarop de nieuwe Wethouder Verkeer en Vervoer, tijdens het reces, in juli moest toegeven, dat als de Wet Personenvervoer niet gewijzigd zou worden de OV-concessie inderdaad openbaar aanbesteed zou moeten worden. Deze wetswijziging lijkt nu definitief van de baan. Dit betekent dat er een openbare aanbesteding moet plaatsvinden, waarbij het GVB moet opboksen tegen andere grote europese vervoersbedrijven. Waarbij de kans reeel is dat een ander de concessie gegund wordt en het GVB daardoor geen reden van bestaan meer heeft, en moet worden opgeheven.

“IK DACHT DAT EEN KUNSTSCHOUW EEN NEP OPEN HAARD WAS”

Als het raadslid voor RED AMSTERDAM, Nelly Frijda vandaag in de Gemeenteraad niet het woord had gevraagd bij het agendapunt, waarbij de benoeming van twee kunstschouwen geruisloos zou zijn afgehamerd, was er geen debat gevoerd over die benoeming. Nu wel. En behoorlijk heftig. Na de toespraak van Nelly, roffelden een flink aantal gemeenteraadsleden instemmend op hun tafelblad. De fractievoorzitter van het CDA, de heer Limmen, verklaarde als eerste het geheel eens te zijn met het betoog, en drong er bij wethouder Gehrels bij herhaling op aan, de door Frijda gestelde vragen serieus te beantwoorden. Toen Limmen werd verweten, dat hij in de Raadscommissie waar de benoeming van de kunstschouwen besproken was, had ingestemd met die benoeming, verklaarde hij dat hij daar bij nader inzien spijt van had. De stemming die vervolgens in de Raad werd gehouden was verrassend. Geen unanieme instemming, dankzij dit debat, dankzij RED AMSTERDAM; slechts 26 leden waren voor en 12 stemden tegen !

Nelly sprak:

” Red Amsterdam is tegen de voordracht van de beide kunst-schouwen. Niet omdat wij iets tegen deze mensen hebben -ik ken ze niet eens-, maar omdat we niet weten wat ze gaan doen en waarom ze nodig zijn. Maar vooral, omdat ze voor 37duizend500 euro per stuk op de begroting drukken. En, zoals u weet, zijn wij tegen geld verkwisten in deze moeilijke tijden. Elk dubbeltje telt.

Ik moet toegeven dat ik, toen ik de stukken las, niet eens WIST wat een ‘kunst-schouw’ was.
Mijn eerste associatie was een NEP OPEN HAARD. Een lelijke schoorsteenmantel. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot iets wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.
Toen ik verder las bleek het ook al niet een ‘schouw’ in de werktuigelijke zin te zijn: een ‘onderzoek’, een ‘bezichtiging’.”De geregeld terugkerende inspectie van water, wegen en dijken”, zoals de dikke Van Dale het -in zonderheid- noemt.
Het bleek een levend wezen te kunnen zijn. Een persoon, die schouwt. Die kijkt, dus. Zoiets als een arts, een patholoog-anatoom, die lijkschouwing verricht.
Zo bestaat er dus blijkbaar ook een kunstschouw: iemand die kunst bekijkt.
Daar hebben we er honderden van. Die staan dagelijks rijen dik voor het Van Gogh-museum.

Hou nou toch op met die flauwekul. Waarom moet er een expert uit Turkije ingevlogen worden om de internationale uitstraling van ons kunstenprogramma te beoordelen ? Waarom moet iemand uit Engeland komen om de kunsteducatie in onze stad te ‘bekijken’ ?
Wij barsten van de adviescommissies voor de Kunst. Wij barsten van de ideeen. We hebben een Amsterdamse Kunstraad. Wij hebben een Amsterdams Fonds voor de Kunst.
We hebben sinds 1996 in Nederland een Raad voor Cultuur, waarin verzameld de Raad voor de Kunst , de Raad voor Cultuurbeheer, de Mediaraad en de Raad van Advies voor Bibliotheekwezen en Informatieverzorging. We hebben een overvloed aan experts, kunstkenners, doelenformuleerders en cultuurliefhebbers.

We hebben in Amsterdam zelfs een Wethouder voor Cultuur.

Deze wethouder kwam vorig jaar november, met het plan om de verdeling van kunstsubsidies te veranderen. Misschien, op zich, wel een goed idee. Maar het motief was zo bizar: Ze vond de afstand tussen politiek en kunst te groot. De Amsterdamse Kunstraad, vond zij, beoordeelde aanvragen voor subsidies vooral op basis van ‘artistieke kwaliteit’. Met ‘de maatschappelijke doelen’ die het gemeentebestuur stelt, werd volgens haar, te weinig rekening gehouden.
De panacee, haar oplossing: het werven van twee kunstschouwen in het buitenland.
-Ja, toen zaten we nog niet in de Gemeenteraad, anders hadden we wel voldoende steun voor een motie tegen deze flauwekul kunnen verwerven. Nu rest ons niet anders dan een tegengeluid laten horen.

Mag ik even vragen: Hoeveel kilometer bedraagt de afstand tussen politiek en kunst ? Wat IS afstand tussen politiek en kunst eigenlijk ? Wat bedoelt de wethouder daarmee ? Waarop moet je kunst anders beoordelen dan op artistieke kwaliteit ? Is de politiek, de gemeenteraad, de wethouder daartoe geëquipeerd ?

A rose is a rose is a rose. Kunst is kunst is kunst. Ware kunst heeft een intrinsiek, niet kwantificeerbaar, maatschappelijk doel. (Daarom wil Geert Wilders vooral -uiteindelijk- die kunst afschaffen) Wordt het maatschappelijk doel van kunst gediend met de benoeming van twee ingevlogen kunst-schouwen ? Wat komen ze doen ? Waarom krijgen ze voor hun vrijblijvende visie méér geld dan de laureaten van de Amsterdamprijs voor de Kunst, die tenminste bewezen hebben iets te betekenen voor Amsterdam.
Voldoen ze aan een Plan van Eisen ? Hebben ze een Plan van Aanpak ? Worden ze erop afgerekend ?.

Nee, nee, nee. Niks van dat al. De kunstschouwen mogen onverplicht hun gang gaan. Luchtfietsen. Geld verspillen. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.

Geef mij maar een echte open haard. Met een verterend vuur.”

Raadscommissies

Red Amsterdam is met Nelly en de duo raadsleden in de volgende commissies actief;

AZF

Algemene Zaken, Openbare Orde en Veiligheid, Juridische Zaken, Bestuurlijk Stelsel, Project 1012, Financiën, Raadsaangelegenheden:

Nelly Frijda, Boris Klatser en Theo Uittenbogaard

WPA

Werk, Inkomen en Participatie, Diverstiteit en Integratie, Inburgering, GSB, Koers Nieuw West, Armoede:

Onno van Buuren en Nelleke Verwey

BWK

Ruimtelijke Ordening, Bouwen en Wonen, Grondzaken, Klimaat, Openbare Ruimte en Groen, Wonen en Wijken, Haven:

Nelly Frijda en Onno van Buuren

EZP

Economische Zaken, Bedrijfsvoering, Bedrijven en deelnemingen, Inkoop, Waternet en Binnenwaterbeheer, Personeel en Organisatie, Dienstverlening, Externe Betrekkingen, Luchthaven, ICT en Dierenwelzijn:

Boris Klatser

OZK

Onderwijs, Jeugd en Welzijn, Zorg, Sport, Kunst en Cultuur, Monumenten en Lokale Media:

Nelly Frijda, Theo Uittenbogaard en Nelleke Verwey

VVL

Verkeer en Vervoer, Noordzuidlijn, Glasvezel, Luchtkwaliteit:

Nelly Frijda en Theo Uittenbogaard

Rekeningencommissie:

Nelly Frijda

Beroeps/Bezwaar:

Nelly Frijda

Minder stadsdelen, maar ook minder loketten…

In de gemeenteraadsvergadering van 26 mei zijn er door Nelly Frijda mondelinge vragen gesteld, n.a.v. de gevolgen van de nieuwe stadsdeelstructuur voor de Amsterdamse burgers;

Aan het college van burgemeester en wethouders

Vooropgesteld dat we heel blij zijn met de vermindering van het aantal stadsdelen, en in afwachting van de opheffing van alle stadsdelen -en, daarbij in het bijzonder Stadsdeel Centrum- krijgen wij van gefrustreerde stadsgenoten te horen, dat het service-niveau van de onlangs nieuw gevormde stadsdelen aanzienlijk is gedaald.

Men kan niet meer op aanvaardbare afstand een gemeente-”loket” vinden waar men eenvoudige zaken als het aanvragen van een rijbewijs of paspoort kn regelen, zoals men voorheen gewend was.

1. Is het College met ons van mening dat het service-niveau na de herindeling van de stadsdelen niet mag verminderen?

2 Is het College bereid er bij de stadsdelen op aan te dringen deze voorzieningen te herstellen cq uit te breiden?

Nelly neemt stelling tegen Programma-akkoord College

Tachtig jaar geleden was de Nederlandse regering heel wat verstandiger dan het Amsterdamse gemeentebestuur nu.

Tachtig jaar geleden, in de beruchte jaren 30, tastte een catastrofale internationale economische crisis alle zekerheden aan.
Net zoals nu.

In het Programma-akkoord, dat hier vanmiddag ter tafel ligt, lees ik: “De crisis trekt haar sporen door de stad. Amsterdammers verliezen hun baan, of hebben minder te besteden(…) Veel bedrijven verkeren in zwaar weer, instellingen hebben het moeilijk en de fondsen verschralen. Ook vanuit het Rijk zal er minder geld naar Amsterdam gaan”.
Net zoals toen.

Die omstandigheden, en die vooruitzichten, brachten de rekenmeesters van toen tot de, voor de plannenmakers van toen, teleurstellende conclusie, dat het onverstandig zou zijn de Oost-Westlijn aan te leggen over de bijna voltooide Afsluitdijk. Tientallen jaren van plannenmaken en eindeloze debatten over de haalbaarheid en kosten van de Zuiderzeewerken, waren aan het ambitieuze project vooraf gegaan.

Bij de aanleg in 1930 werd de Afsluitdijk extra verzwaard en veel breder gemaakt, dan voor waterkering noodzakelijk was, juist om, zo was het plan, naast de twee-baans autoweg, een dubbele spoorbaan te kunnen aanleggen. De helft van het eiland Wieringen was er zelfs voor afgegraven; deels voor het benodigde keileem, deels ter voorbereiding van het tracé van de spoorlijn. Wie nu naar Hyppolytushoef op Wieringen rijdt kruist nog steeds de door mensenhand vervaardigde kaarsrechte kerf, die het landschap van Oost naar West diep in tweeën klieft, bestemd voor het beoogde spoor.

Men zag er, bij nader inzien, van af !

Nú zouden we dat ingrijpende besluit verklaren uit ‘voortschrijdend inzicht’. Toen zullen de premiers Ruijs de Beerenbrouck en -z’n opvolger- Colijn, het christelijk hebben uitgelegd als ‘goed rentmeesterschap’.
Of gewoon: goed boekhouden: Geen schulden maken die je je het niet kunt veroorloven. Geen projecten afmaken die niet rendabel zullen blijken. Rekening houden met gewijzigde omstandigheden.
Je niet laten betoveren door ambities, die niet haalbaar zijn, voeg ik eraan toe. Je niet laten voortdrijven door prestige of vrees voor gezichtsverlies. Ontstijgen aan partijbelang. En terug op aarde: om je heen kijken, luisteren naar wat maatschappelijk en economisch het meest rendabel en rechtvaardig is en, àls er bezuinigd moet worden: dáár bezuinigen waar het méést te halen is. Kortom: de tering naar de nering zetten.

Des te onbegrijpelijker is het, dat onlangs nog besloten is om, tegen alle maatschappelijke en financiële indicatoren in, toch dóór te gaan met de aanleg van de ooit geplande Noord-Zuidlijn. Onlangs, tussen december 2009 en maart dit jaar: toen het stoppen van de boor nog kón, én toen de crisis al had toegeslagen.
Toen -in december- het infrastructureel adviesbureau Rigo becijferd had dat stoppen goedkoper was dan doorgaan.
Toen -in december- het vernietigende rapport verscheen van deze Gemeenteraad, onder voorzitterschap van collega Limmen, waarin staat dat het een onverantwoord voorstel van B&W was en een slecht gefundeerd besluit van de Raad om überhaupt te beginnen met de aanleg van de Noord-Zuidlijn.
Toen het zittende College van B&W voltallig, met het schaamrood op de kaken, daarop had moeten opstappen. En het niet deed.

Toen Red-Amsterdam in een uitgebreid adres aan de Gemeenteraad, waarschuwde voor de materiële en financiële risico’s van het boren onder het Centrum en betoogde dat het afmaken van de ringlijn rond de stad, en de ondergrondse verbinding met Noord de bereikbaarheid van de stad veel beter zou dienen.
Toen -na de verkiezingen in maart- een geheel nieuw college, zonder gezichtsverlies -dat had ú kunnen zijn, dames en heren !-
een spectaculaire entree had kunnen maken met een bezuiniging-die-alle-bezuinigingen-overbodig-zou-maken.

Maar nee. Alle seinen staan op rood en de metro rijdt door in de perceptie van het nieuwe College van Amsterdam. Want zo hebben PvdA, GroenLinks en VVD het afgesproken in het program-akkoord “Kiezen voor de Stad”. Zo krijgt de stad het voor z’n kiezen:

In één alinea wordt in één zinnetje, slechts één argument aangevoerd om dit miljarden kostende project te rechtvaardigen:
Ik citeer: “De Noord-Zuidlijn vervult straks een belangrijke rol in de bereikbaarheid van de stad en de regio. Dáárom gaan we door met de aanleg met als doel dat deze in 2017 in gebruik wordt genomen”.

Eén zinnetje slechts: grammaticaal merkwaardig, inhoudelijk zwak en feitelijk onjuist. Het argument is achterhaald:

Bij het maken van de eerste plannen voor een Noord-Zuidlijn -die toen nog zou lopen van Purmerend tot Amstelveen- 40 jaar geleden, gold wellicht het argument dat het Centrum van Amsterdam snel en efficiënt bereikbaar moest zijn voor de regio, -toen het Centrum ook de City was; in de tijd dat de grote banken en belangrijke ondernemingen daar gevestigd waren.
Nu telt dat argument niet meer.
De banken en ondernemingen zijn uit het centrum vertrokken naar de randen van de stad. Naar Noord, naar Zuid, naar Zuid-Oost. Locaties die prima en beter bereikbaar zijn via een ringlijn om de stad en een verbinding naar Noord. De prognoses van de verwachte vervoersstromen, die de Noord-Zuidlijn zouden rechtvaardigen, waren destijds al speculatief en zijn nu geheel achterhaald.
En nu gebruikt u “bereikbaarheid van stad en regio” als enig argument in uw program-akkoord.
De Noord-Zuidlijn is eigenlijk een ouderwets, achterhaald project, dames en heren.

Ik lees in het Akkoord, dat u het de “grootste opgaven ooit” vindt om tweehonderdtien miljoen euro te bezuinigen, maar u wilt niet zien hoe u tien keer zoveel kunt besparen door te stoppen met een project dat achterhaald is, te duur is en duurder wordt.

Ik snap het wel. Ik zie hier een fris, aanstaand College voor me, met andere gezichten dan van 10 jaar geleden, maar in een coalitie van exact dezelfde samenstelling als toen het zo onverantwoord gebleken besluit viel, de Noord-Zuidlijn aan te leggen. PvdA, Groen Links, VVD. Dat belooft weinig goeds. Dit móet een erfelijk belast college zijn; met tunnel-visie.

En mijn vrees blijkt niet ongegrond. Het Program-akkoord lijkt met precies die visie geschreven te zijn. Behoudens vele pagina’s met sympathieke vaagheden over behoud van werk, bestrijden van armoede, verbeteren van onderwijs, investeren in duurzaamheid en dergelijke, staat er verder niet veel concreets in. Ja, wij zijn blij te lezen, dat u het eens bent met ons horecabeleid. Maar er wordt geen woord gewijd aan politiek gevoelige, echt controversiële onderwerpen. Ja. Er moet bezuinigd worden, we zullen later wel horen hóe.
Alle projecten van meer dan een miljard worden afgedaan met één zinnetje.

Ik lees niets over de gevolgen van die grootse plannen, die ons nog boven het hoofd hangen… en als een zwaard van Damocles boven deze coalitie.
Waarschijnlijk juist daarom.

Summier wordt gerept over de Ontwikkeling van de Zuidas, er staat niets over de nádelen van de bouw van de nieuwe Zeesluis of de haalbaarheid een tweede passagiersterminal, In onze ogen is het project IJburg-2 overbodig als woningbouwlocatie, en financiëel niet realistisch onderbouwd. Niets in erover in het Program-akkoord. Noch over de financiële consequenties van de hysterische wens om de Olympische Spelen naar Amsterdam te halen -om maar een paar te noemen van die leuke, ambitieuze, prestige-verhogende megalomane, geldverslindende, oncontroleerbare, onrendabele en dus loupe-zuivere financiële debacles, waar dit College -althans volgens dit Program-Akkoord- niks van weten wil, maar toch mee geconfronteerd zal worden.
Dames en heren, ik verzeker u: er knagen nog veel meer Noord-Zuidlijnen aan de fundamenten van deze stad.

Beschouw mijn verhaal over de Noord-Zuidlijn, en ons verzet ertegen als een metafoor tegen al deze ‘grand travaux’; grote publieke werken, en te ambitieuze plannen waar een verstandig bestuur van een stad tijdig van zou moeten inzien, dat ze in deze tijd ongewenst en financieel onhaalbaar zijn.

Wij zullen ze blijven benoemen en we zullen blijven waarschuwen, hoe weinig onze stem ook telt.

De tijd ontbreekt mij, maar graag had ik het in dit kader nog gehad over het democratisch deficit. Het gebrek aan invloed van de burger op de besluitvorming. De legitimiteit van al die wensen en besluiten van de politiek versus de afstand tot de burger. En hoe u, zoals het Program schrijft, “coalities wilt sluiten met bewoners, bedrijven en maatschappelijke organisaties; om vele Amsterdammers te bereiken”. Terwijl die zich teleurgesteld van de politiek hebben afgekeerd. “We zullen er alles aan doen om Amsterdammers aan te spreken, ook die helft van de stad die niet naar de stembus is gegaan”.

Als het bestuur niet kan of wil luisteren naar verstandige mensen en belangrijke minderheden, vraag ik mij af hoe u dit fraaie voornemen ooit zult kunnen verwezenlijken.

Ook hierin is het Programma-Akkoord boterzacht en krijgt het van mij een onvoldoende.

Ik wens u veel voortschrijdend inzicht toe.

Nelly Frijda

Duo-raadsleden beëdigd

Duo-raadsleden beëdigd

V.l.n.r.: Theo Uittenbogaard, Boris Klatser, Onno van Buuren. Foto: Wim Ruigrok


RA vraagt openbaarmaking laatste financiële prognose Noord-Zuidlijn

Nog geen week na de serie vragen over de risico’s van het boren onder de binnenstad heeft de fractie van Red Amsterdam opnieuw uitgepakt met een serie lastige vragen aan het college van B&W. Dit keer staan de kosten van de Noord-Zuidlijn centraal. Hoewel er een financiële prognose bestaat per 1 januari dit jaar, is deze nog altijd niet openbaar gemaakt. Dat vinden wij verdacht: liggen er weer lijken in de kast, die daar moeten blijven totdat de collegevorming rond is? Nelly Frijda vraagt namens Red Amsterdam om directe publicatie van deze cijfers.

Risicofonds
Op basis van de prognose per 1-1-2010 is een bedrag van 375 miljoen euro toegevoegd aan het risicofonds van de Noord-Zuidlijn. We vragen waarop dit bedrag is gebaseerd. Ook willen we weten of er nieuwe risico’s aan de prognose zijn toegevoegd. En hoe het zit met eerder genoemde risico’s, zoals de aanleg van een brandwerende coating in de tunnelbuizen? Ten slotte vragen we natuurlijk naar de opleveringstermijn: is er opnieuw sprake van uitstel?

Zie voor alle vragen de link hieronder:

Raadsvragen Red Amsterdam over financiële prognose Noord-Zuidlijn – 22-3-2010

Red Amsterdam bestookt B&W met vragen over NZ-lijn

Red Amsterdam heeft vandaag (16 maart) een forse lijst schriftelijke vragen aan het college van B&W gesteld over de bouw van de Noord-Zuidlijn. De tientallen vragen zijn verdeeld over twaalf onderwerpen, zoals de geheimhouding van de risico-analyse van het boorproces, de monitoring van het boorproces, en de risico’s van bodembevriezing en van het doorboren van zandlagen en kademuren.

Ook eist Red Amsterdam openbaarmaking van de overeenkomst met De Bijenkorf. En we vragen meer duidelijkheid over de schade bij station Vijzelgracht. De volledige lijst vragen is te zien via deze link:

Raadsvragen Red Amsterdam 16-3-2010