Programma

Inhoudsopgave 

Het Programma van de politieke partij RED AMSTERDAM als PDF – klik hier

1. Inleiding
Verkiezingsprogramma van de nieuwe Amsterdamse politieke partij Red Amsterdam voor de gemeenteraadsverkiezingen op 3 maart 2010
Nelly Frijda, voorzitter; Nelleke van ’t Hoogerhuijs, secretaris; Maarten Lubbers, penningmeester

Amsterdam, 12 januari 2010

 

Red Amsterdam presenteert hier zijn verkiezingsprogramma met twee belangrijke speerpunten (hier valt met onze partij niet over te onderhandelen):

  1. 1. Stop de Noord/Zuidlijn tussen CS en Zuid/WTC, dus het gedeelte onder de kwetsbare historische binnenstad

 

  1. 2. Opheffing stadsdeelraad Centrum nu (de binnenstad is van alle Amsterdammers) en op termijn ook de andere deelraden (met handhaving van de kantoren in de wijken voor paspoorten, kleine vergunningen e.d.), wellicht met uitzondering van de stadsdeelraden in Amsterdam Noord, Amsterdam Zuid Oost, Amsterdam Nieuw West en Amsterdam Groot Oost.

 

Red Amsterdam is van mening dat deze twee programmapunten minimaal noodzakelijk zijn voor het herstel van de stad; alleen dan kunnen gemeenteraad en B&W weer aan hun overige taken toekomen.

 

De economie van Nederland en dus van Amsterdam verkeert in crisis. Dit realiseert het huidige gemeentebestuur van Amsterdam zich klaarblijkelijk niet of onvoldoende. Red Amsterdam wil de gevolgen van de crisis op een realistische wijze onder ogen zien en de daardoor noodzakelijke tering naar de nering zetten in het stadsbestuur. Daarvoor is het nodig dat megalomane projecten zoals de Noord/Zuidlijn, de Zuid-as en een nieuwe zeesluis bij IJmuiden (voorzover Amsterdam hier veel aan moet meebetalen) worden gestopt, zodat het wél beschikbare geld ten goede kan komen aan (voorzieningen voor) alle Amsterdammers.

 

Red Amsterdam is op basis van onderstaand verkiezingsprogramma bereid op een verantwoordelijke manier de stad (mee) te besturen.

 

 

 

2. Red Amsterdam en stop het boren onder het Centrum en de Pijp

 

Stop de bouw van de Noord-Zuidlijn onder de binnenstad en de Pijp door. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. De plannen zijn te gevaarlijk, zoals blijkt uit allerlei deskundigenrapporten. Het is te duur, er zijn nog honderden miljoenen – mogelijk miljarden – euro’s extra Amsterdams geld nodig, geld dat er niet is. Van Den Haag hoeven we niets meer te verwachten. De meerderheid van de Tweede Kamer en de Staatssecretaris voor Verkeer hebben al laten weten dat er geen cent extra komt. Dat betekent dus dat de bevolking van Amsterdam, als het project door zou gaan, nog generaties lang bezig zal zijn deze megaschuld af te betalen. En het plan is achterhaald: alle grote kantoren langs het Rokin en de Vijzelstraat, met mogelijk duizenden gebruikers van de Noord-Zuidlijn, zijn reeds verdwenen naar de ring en naar Sloterdijk en zullen niet terugkomen in de binnenstad. Tevens heeft de enquête commissie van de gemeente op een voor B&W en de gemeenteraad beschamende wijze overtuigend aangetoond dat er stelselmatig is uitgegaan van veel te rooskleurige inschattingen met betrekking tot vervoersaantallen, het gebrek aan kostenbeheersing en de organisatie van het project.

Bouw wel de verbinding van Noord naar Centraal Station. Vanaf CS ligt de wereld open. En gebruik de al gebouwde stations in Centrum en Zuidvoor bijvoorbeeld parkeergarage en ondergrondse winkel- en marktopslag (Ferdinand Bol/Albert Cuyp), grote fietsenstalling en discotheek (CS) en andere door Amsterdam(mers) welgewenste bestemmingen. Op die manier komen er in ieder geval nuttige voorzieningen en geld terug voor de reeds geïnvesteerde vele honderden miljoenen euro’s.

Bouw wél een alternatieve NZ-lijn af. Dat alternatief is al voor verreweg het grootste deel klaar: een ring om Amsterdam, van CS via Amstelstation, RAI, Zuid/WTC naar Sloterdijk (bestaat reeds) en maak de ring compleet met een (bovengronds) gedeelte Sloterdijk-CS. Voordelen: langs deze ring zijn nu al veel (grote) kantoren en bedrijven en dus potentiële reizigers voor de NZ/Ring-lijn. Het is veiliger, reizigers hoeven niet naar 40 meter diepte, met daarbij behorend tijdverlies. Het is sneller te bouwen, zonder ook maar het geringste risico voor de binnenstad. En we besparen miljarden euro’s, omdat die dure gevaarlijke tunnel onder de Amsterdamse binnenstad door niet behoeft te worden gebouwd. Dat geld is de komende jaren hard nodig om voor de stad veel noodzakelijkere sociale en culturele voorzieningen te realiseren en de werkgelegenheid door gerichte investeringen te vergroten en om aan de belastingbetaler terug te kunnen geven.

3. Red Amsterdam met een beter verkeer en vervoer.

Als algemeen uitgangspunt moet gelden: openbaar vervoer bovengronds waar het kan en slechts ondergronds waar het moet. Als de Noord/Zuidlijn niet onder de binnenstad door wordt aangelegd, dan kunnen alle trams en bussen daar blijven rijden. Onvoldoende is de Amsterdamse bevolking er van doordrongen dat na de onverhoopte voltooiing van de Noord/Zuidlijn volgens de huidige plannen een aanzienlijk deel van het fijnmazige tram- en busnet zal worden opgeheven. Ook bij realisering van de Noord/Zuidlijn alternatieve plannen, met een tunnel naar Noord, moet toch onderzocht worden of en zo ja welke bussen van CS naar Noord moeten en kunnen worden gehandhaafd. Het bestaande openbaar vervoerssysteem in Amsterdam is (ook internationaal bekend als) heel goed en kan voortdurend worden verbeterd, wellicht hier en daar met uitbreiding van sneltrams mits ze op een 100% veilige manier zijn afgescheiden van de rest van het verkeer. Er zijn ook meer mogelijkheden om over het water zowel personen als goederen voor bedrijven te vervoeren. Goederenvervoer kan mogelijk ook met vrachttrams worden geregeld. De af te maken ringlijn om de stad  maakt alle delen van de stad en de binnenstad onderling goed bereikbaar waardoor de samenhang van de verschillende Amsterdamse wijken alleen maar wordt verbeterd.

Red Amsterdam is voor een snelle realisering van de al lang geleden bij referendum door de Amsterdammers uitgesproken wens voor een autoluwe binnenstad. Dat betekent voor ons niet dat de hele binnenstad autovrij zou moeten worden. Hooguit op enkele punten zoals het Leidseplein waar zeer veel voetgangers zijn is dit wenselijk. Speciaal voor het autoverkeer aangewezen straten zoals de Stadhouderskade moeten ook werkelijk voor het autoverkeer geschikt blijven. Na de herprofilering daar staan er nu voortdurend lange files stinkende auto’s die voor het milieu buitengewoon schadelijk zijn. Maatregelen moeten worden genomen om de doorstroming weer optimaal te maken. Voor het autoverkeer wordt een autodeelsysteem bevorderd door (bij het rijk) te pleiten voor een belastingvoordeel en parkeergemak. Voorts gaat de gemeente een vergaand gemoderniseerd systeem van de witkar krachtig ondersteunen. Bij het opheffen van parkeerplaatsen op straat wordt eerst gekeken naar mogelijkheden – bijvoorbeeld onder de grond ( in omgebouwde nutteloze Noord/Zuidlijnstations) – om deze te compenseren.

4. Red Amsterdam van het fijnstof.

Fijnstof bestaat uit kleine deeltjes schadelijke stoffen in de lucht, veroorzaakt door de uitstoot van gassen door auto’s, de industrie en electriciteitcentrales. Amsterdam is een van de grootste probleemgebieden in Europa en dat geeft  serieuze gezondheidsrisico’s voor haar inwoners en bezoekers.  Er moet hard gewerkt worden aan het terugdringen van fijnstof in en rond de stad. Dit kan onder andere door het verder tegengaan van vervuilend verkeer (met name vrachtwagens), het promoten van vervoer met een lagere uitstoot (zoals roetfilters en electrische motoren) en te zorgen voor de betere doorstroming van verkeer. Zo kunnen in Amsterdam meer groene golven worden ingesteld op doorgaande wegen (bijvoorbeeld de Stadhouderskade, Prins Hendrikkade en de Haarlemmerweg), waardoor er minder vaak opgetrokken hoeft te worden.

Ook fietsroutes moeten worden verbeterd, mits dat niet – zoals nu vaak het geval is – ten koste gaat van de ruimte voor voetgangers en leidt tot de kap van mooie grote bomen. Grote fietsenstallingen (bovengronds en deels ondergronds) moeten worden gemaakt bij stations en andere plekken waar veel fietsers naar toe komen, zoals winkelcentra en uitgaansgebieden. Fietsdeelsystemen die in buitenlandse steden en ook hier en daar in Amsterdam al bestaan (zoals de OV-fiets) worden bevorderd en uitgebreid.

Veel sterker dan tot nu toe moet door de gemeente ingegrepen worden bij de chaos die heerst in de taxiwereld. Fatsoen en klantvriendelijkheid moeten worden afgedwongen (desnoods door vergunningen in te trekken), oplichting (veel te dure ritten) en gebrek aan stratenkennis (waardoor onnodig wordt omgereden) moeten worden bestraft. Korte ritten moeten vanzelfsprekend mogelijk zijn. Strenge controle en handhaving is daarbij zeer noodzakelijk. De wantoestanden in de Amsterdamse taxiwereld zijn internationaal even bekend als de Nachtwacht; er moet nu eindelijk een einde aan komen.

5. Red Amsterdam met een sterkere gemeenteraad en de opheffing van stadsdeel Centrum.

Red Amsterdam  is voor een versterking van de Amsterdamse Gemeenteraad door uitbreiding van haar bevoegdheden door overheveling van taken van de vaak slecht functionerende en elkaar beconcurrerende stadsdeelraden. Wel moeten in de stadsdelen, ook als er gesproken wordt over opheffing dan wel samenvoeging, in ieder geval overal ambtelijke kantoren blijven bestaan waar Amsterdammers hun paspoort en rijbewijs kunnen verlengen, vergunningen voor kleine verbouwingen kunnen aanvragen e.d.

Bij de voorbereiding en uitvoering van het gemeentelijk beleid moeten veel meer dan tot nu toe het geval is, mogelijkheden geboden worden aan burgers om mee te denken en te beslissen via o.m. serieuze inspraakprocedures en referenda en burgerinitiatieven waarbij de drempels voor het geldig verklaren van dergelijke referenda en burgerinitiatieven worden verlaagd. Ook tijdens de vergaderingen van de gemeenteraadscommissies moeten de burgers meer en beter bij de discussies en besluitvorming worden betrokken. De positie van de gemeenteraad ten opzichte van het College moet worden versterkt. Geen geheime politieke onderonsjes en besluiten meer achter gesloten deuren over belangrijke zaken. Besluitvorming moet in alle openheid plaatsvinden.

De binnenstad is van alle inwoners van Amsterdam, dus de deelraad Centrum moet onmiddellijk worden opgeheven. Uiteraard moet ervoor gezorgd worden dat, zolang in de rest van Amsterdam nog wel deelraden bestaan, de inwoners van de binnenstad niet in een nadelige positie komen ten opzichte van de andere inwoners van Amsterdam.

Ook andere voor de hele stad belangrijke ontwikkelingen zoals op het terrein van het Amsterdam Food Centre, op het Museumplein, binnenkort op het enorme terrein van de Zuidergasfabriek en langs de Amstel en de Wibautstraat, en het vaststellen van bestemmingsplannen voor wijken en stadsdelen komen onder de directe zeggenschap van de centrale Gemeenteraad.

Op termijn moeten alle stadsdelen, mogelijk met uitzondering van Noord, Zuid-Oost, Nieuw West en Groot Oost, worden opgeheven, waardoor er een nutteloze bestuurslaag wegvalt. De ambtelijke kantoren in alle stadsdelen moeten worden gehandhaafd voor kleinschalige dienstverlening.

6. Red Amsterdam: Hef de meeste stadsdelen op termijn op.De opdeling van de middelgrote stad Amsterdam, met zijn 750.000 inwoners tien maal zo klein als Londen en Parijs, in stadsdelen is een flater geweest, een puur (partij)politieke doordrammerij, doorgedrukt door de toenmalige “Brezjnew aan de Amstel” Walter Etty en zijn PvdA. Op het “hoogtepunt” telde Amsterdam 322 stadsdeelraadsleden (één per 2000 inwoners) en 49 bestuurders, terwijl Amsterdam nog maar 20 jaar geleden uitstekend en in veel opzichten beter dan op het ogenblik werd bestuurd door 45 gemeenteraadsleden en 7 wethouders. Nu zijn het er wat minder maar nog steeds veel te veel. Driekwart eeuw geleden, in de tijd van Wibaut, toen de stad ook nog goed werd bestuurd, konden we het ook  zonder al die amateurs stellen.

Er werden in de afgelopen 20 jaar met de stadsdelen 17 “stadhuizen” in bezit genomen of gebouwd, 17 stadsdeelsecretarissen, 17 directeuren openbare ruimte enzovoorts benoemd. Een kind kan uitleggen dat het gemiddelde niveau van 17 stadsdeelsecretarissen lager ligt dan dat van die ene centrale secretaris. Ooit beloofden de grote voorstanders van de PvdA dat de decentralisatieoperatie “budgettair-neutraal” zou verlopen, maar niets is natuurlijk minder waar. Het heeft klauwen met geld gekost en nooit is iemand ter verantwoording geroepen voor dit misbruik van gemeenschapsgelden. Hoeveel crèches hadden kunnen worden gesticht, hoeveel culturele gezelschappen hadden gesubsidieerd kunnen worden, hoeveel herintreders op de arbeidsmarkt hadden geholpen kunnen worden van al het geld dat deze onzinnige variant van “het bestuur dichter bij de burger brengen” (er bleek niets van te kloppen) heeft gekost?

Dat is de financiële kant. Al erg genoeg, maar niet het enige. Erger nog is dat de stad alleen maar slechter bestuurd is sinds het ontstaan van de stadsdelen, zelfs onbestuurbaar is geworden. De eerste en grootste denkfout was dat Amsterdam zó’n grote stad was dat deze niet centraal bestuurd kón worden. Vergelijkingen met Londen werden niet geschuwd, terwijl iedereen weet dat één stadsdeel van Londen even groot is als héél Amsterdam. De tweede denkfout was dat aan de stadsdelen vergaande bevoegdheden werden gegeven. Rotterdam heeft dat veel beter gedaan: daar zijn de belangrijkste bevoegdheden bij “de centrale stad” gebleven en in feite is daar sprake van deconcentratie en niet van decentralisatie.

Hierdoor is het besturen van het Amsterdamse grondgebied en de Amsterdamse bevolking bijkans onmogelijk geworden: een lappendeken van koninkrijkjes en besluitvorming. Schrijnende voorbeelden waartoe dit kan leiden liggen voor het opscheppen: van de voortdurende ellende met het Rijksmuseum tot de vertrutting en veryupping van de binnenstad, waar splitsingsvergunningen als warme broodjes zijn uitgegeven en mede daardoor het belangrijkste stadsdeel ontoegankelijk is geworden voor minder dan 3 x modaal.

Elke samenhang ontbreekt. Vaardigt stadsdeel A een verordening uit, de volgende dag vaardigt het aangrenzende stadsdeel B een verordening van tegengestelde strekking uit. Het liefst zou elk stadsdeel zijn eigen schouwburg, crematorium en shopping mall hebben. Want grootheidswaan regeert overal. Ook als onze centrale bestuurders meer kwaliteit zouden hebben, zou het nog bijna onmogelijk zijn om de stad te besturen, met zo veel tegengestelde krachten en belangen in de stadsdelen.

Deze wantoestand moet zo snel mogelijk beëindigd worden. In elk geval het stadsdeel Centrum, het bestuurlijk, economisch en toeristisch centrum en vooral het historische hart van Amsterdam, moet binnen de kortste keren worden opgeheven en de overige stadsdelen, mogelijk met uitzondering van de vier grote stadsdelen verweg van het Centrum, Noord, Zuid Oost, Nieuw West en Groot Oost, in geordend tempo. Zo lang als zij nog bestaan moeten de bevoegdheden drastisch worden ingeperkt, zodat het kwaad dat wordt aangericht beperkt blijft. De weinige goede dingen moeten behouden blijven: bescheiden vormen van serviceverlening waarvan de uitvoering niet in conflict kan raken met die in andere stadsdelen, laat staan in de stad als geheel.

Maar dat is niet genoeg om Amsterdam (weer) tot een goed bestuurde stad te maken, waar miskleunen als met het Rijks en het Stedelijk en rampen als de NoordZuidlijn uitgebannen en voorkomen kunnen worden. De gemeenteraad, het hoogste orgaan in de stad, moet weer tanden krijgen en de stad besturen. De Wet Dualisering Gemeentebestuur is een onding, maar pakt voor het verpolitiekte Amsterdam wel heel slecht uit. Met de mond wordt beleden dat Gemeenteraad en College van B&W twee verschillende organen zijn, maar in feite zijn de Raadsfracties van de Collegepartijen makke schapen. Partijen die niet aan het College deelnemen, kunnen het voor een volle Raadsperiode wel schudden. Mede door het zogenaamde dualisme en de Stadsdelen komt het hoogste bestuursorgaan nog maar één keer per maand bijeen. Op zo’n manier kan een stad eenvoudigweg niet bestuurd worden.

Er moet een College komen van hoog soortelijk gewicht, van Amsterdammers die de stad van haver tot gort kennen, gecontroleerd door een kritische Gemeenteraad en ondersteund door een hoogwaardig ambtelijk apparaat, loyaal en zonder merkbare partijpolitieke voorkeur.

7. Red de toekomstgerichte ontwikkeling van Amsterdam.

Voor een toekomstgerichte ontwikkeling van de stad denken wij aan:

a. Een kleinschalige binnenstad met veel verschillende activiteiten voor binnen- en buitenlandse gasten, voor bewoners en voor bedrijven. Grootschalige gebouwen zoals nieuwe grote hotels en kantoren maar ook hoge nieuwe universiteitsgebouwen horen daar niet thuis. Plaats deze langs het IJ, langs de Zuid-As en rond de ring A10, overigens met een maximale bouwhoogte die de skyline van het oude Amsterdam geen geweld aandoet. Bestaande universitaire complexen in de binnenstad zoals de prachtige Oudemanhuispoort, het Oostindisch Huis, het Binnengasthuisterrein en de typische hovenstructuur die zo onlosmakelijk bij Amsterdam horen, moeten natuurlijk blijven.

Leegkomende grote gebouwen (in de binnenstad maar ook elders), die vaak (Rijks)monumenten zijn, moeten veel meer dan nu het geval is worden gehandhaafd (in plaats van gesloopt) en nieuwe bestemmingen krijgen: een mengeling van maatschappelijk gewenste en economisch rendabele initiatieven. Zo kunnen ze ook worden aangepast en gebruikt voor bijvoorbeeld kunstenaars, ateliers, startende creatieve ondernemers en woningen voor beginnende jonge gezinnen, ouderen, studenten en jongeren.

Aandacht moet meer dan tot nu toe worden gegeven aan het blijven voortbestaan van kleine buurtwinkels en andere voor de bewoners noodzakelijke voorzieningen in de binnenstadsbuurten die nu vaak worden opgeslokt en verdreven door grote (winkel)bedrijven (meestal van Albert Heijn) en nieuwbouwactiviteiten.

b. De rondom de binnenstad gelegen 19e en vroeg 20ste eeuwse wijken (ook die buurten die formeel tot het centrum behoren maar die in de 19e eeuw tot stand kwamen zoals de Oostelijke eilanden en de Plantage), zijn (voornamelijk) woonwijken en moeten ook als zodanig behandeld worden. Dus daar géén overlastgevende binnenstadsactiviteiten (hotels, luidruchtige grote cafés/restaurants en andere in de woonomgeving storende bedrijven) maar bij het wonen en de veelal fraaie architectuur passende winkels (levensmiddelen), buurtcafés en -restaurants, kleinschalige kantoren en bedrijven. Door te maken nieuwe bestemmingsplannen moeten de wijken, de bestemmingen en de daar aanwezige bebouwing worden beschermd. Dus geen mogelijkheden scheppen voor sloop en nieuwbouw, speculatie en onzinnige plannen waar de buurten alleen maar overlast van ondervinden.

c. Rondom en buiten de ring A10 is er wat Red Amsterdam betreft, rekening houdend met ook daar gelegen woongebieden, meer mogelijk wat betreft grootschaliger nieuw- en verbouw voor kantoren, bedrijven en hotels. Bij nieuw- en verbouw kan daar veel meer dan nu het geval is worden geëxperimenteerd met vernieuwende en duurzame vormen van stedenbouw en architectuur.

In de ver buiten het centrum gelegen gedeelten van de stad, Amsterdam Noord, het Oostelijk havengebied en IJburg, Zuid-Oost en Nieuw West, bepalen in eerste instantie de stadsdelen het beleid. Natuurlijk hebben zij ook (financiële) wensen om voorzieningen te realiseren die boven het eigenlijke belang van het stadsdeel uitgaan, op het terrein van sport en cultuur bijvoorbeeld. Daar ligt een taak voor de centrale gemeenteraad om hulp te bieden. Ook moeten bewoners uit deze stadsdelen door middel van openbaar vervoer, fietsroutes en ook autowegen (naar de rand van het centrum en naar Parkeer & Reis voorzieningen), de binnenstad goed kunnen bereiken. Daarmee kan tevens de sociale samenhang van de Amsterdamse stadsdelen worden verbeterd. Speciale aandacht moet meer dan tot nu toe worden gegeven aan (de bescherming van) volkstuincomplexen, waar heel veel Amsterdammers veel baat bij en plezier van hebben.

Binnen deze algemene uitgangspunten moet in de hele stad gelden: Geen vertrutting en geen onzinnige regels en verbodsbepalingen. Ook voor de hele stad moet gelden: meer bescherming van de fraaie stedenbouw waar Amsterdam wereldwijd beroemd om is, haar diverse en bijzondere architectuur, haar vele (Rijks)monumenten, haar vele duizenden mooie bomen en haar groen. In plaats van bomen te kappen wat nu nog veel te vaak legaal en illegaal en onnodig gebeurt, zouden er juist veel meer bomen moeten worden geplant, die zorgen voor een milieu-verantwoord en aangenaam leefklimaat in de stad.

En we willen met kracht een eind maken aan een van de grootste ergernissen voor heel veel Amsterdammers en bezoekers van de stad, namelijk dat de stad eeuwig en altijd en overal tegelijk één grote bouwput is. Dicht die bouwputten en maak een logische en verstandige planning. Waardoor ook niet hetzelfde kruispunt in één jaar drie keer open ligt – een wantoestand waaraan de stadsdelen een einde zouden maken.

8. Red de Amsterdamse binnenstad en de wallen.

Specifiek voor de binnenstad: Geef veel openbare ruimte terug aan de voetgangers bij herprofileringen bijvoorbeeld door het maken van bredere trottoirs. Dit is goed en aantrekkelijk voor voetgangers en voor kwetsbare verkeersdeelnemers zoals ouderen, gehandicapten, kinderen en ouders met kinderwagens en kleine kinderen. Hierdoor vermindert vanzelf het aantal parkeerplaatsen op straat. De resterende parkeerplaatsen moeten op een eerlijke manier worden verdeeld (waarbij een zo hoog mogelijk tarief als inkomstenbron voor de gemeente een verwerpelijk middel is) onder hen die ze werkelijk nodig hebben, dus bewoners, minder validen en mensen die echt bij bedrijven moeten kunnen komen.

De rosse buurt die van oudsher een belangrijke economische en toeristische betekenis voor de stad heeft, kan blijven bestaan. Wel moet met alle juridische middelen die er zijn hard worden opgetreden tegen vrouwenhandel en andere vormen van criminaliteit. Kleine, mooie stukjes Amsterdam waar nu prostitutie plaatsvindt, zoals het Oudekerksplein en het Singel worden hetzij door de gemeente indien enigszins mogelijk aangekocht, dan wel prostitutie wordt er onmogelijk gemaakt. Maar op de Wallen zelf komen geen dure winkels en restaurants maar blijft de typisch Amsterdamse sfeer van raamprostitutie gehandhaafd.

In oude centrumbuurten zoals de Jordaan en de Nieuwmarktbuurt worden, zoals altijd het geval was, rekening houdend met de bewoners, binnenstadsactiviteiten (bijvoorbeeld jaarlijkse festiviteiten op de Nieuwmarkt en het Jordaanfestival die bezoekers uit de hele stad aantrekken) toegestaan.

In de hele stad maar vooral in de binnenstad worden alle (gigantische) geveldoekreclames en ook andere opzichtige en opdringerige reclame-uitingen verboden.

9. Red de Horeca, de Amsterdammers en toeristen die op een normale manier een drankje willen drinken en de bewoners rondom de cafés.

De horeca: In de binnenstad moet er veel mogelijk zijn, vooral in die gebieden (zogenaamde “horecaconcentratiegebieden”) zoals de Leidsepleinbuurt, het Rembrandtplein en omgeving en de Nieuwmarkt, waar veel cafés en restaurants gevestigd zijn en waar op de verdiepingen erboven veelal eigenaren of vertegenwoordigers van de bedrijven zelf wonen. Niet alleen in deze gebieden maar ook elders moet er steeds goed overleg plaats vinden tussen de horecabedrijven en bewoners die er omheen wonen over voor beide groepen aanvaardbare oplossingen. Op elk plein en in elke straat moet “maatwerk” plaatsvinden, omdat de situaties overal verschillend zijn. Op straat staand een pilsje drinken en ook in de winter op een verwarmd terras zitten (zoals in de hele wereld normaal is) moet mogelijk zijn, zeker nu er binnenin de horecazaken (dit is beleid van de rijksoverheid) niet meer gerookt mag worden. De gemeente zou samen met de horecabedrijven op zoek moeten gaan naar een betaalbaar energiezuinig en milieuvriendelijk verwarmingssysteem, bijvoorbeeld door de inzet van hernieuwbare energie.

In woonbuurten rondom de binnenstad moet – waar mogelijk – in buurtcafés ook soepeler worden omgegaan met het buiten staand een pilsje drinken en met verwarming van terrassen in de winter. Met als voorwaarde: omwonenden moeten hierdoor niet onaanvaardbaar worden gestoord. Anders dan in de binnenstad woonden veelal de mensen er voordat de cafés er kwamen.

10. Red de Amsterdamse pleinen en parken.

Er moet veel meer aandacht komen voor  pleinen en parken die van belang zijn voor alle Amsterdammers en binnen- en buitenlandse gasten, zowel bij herinrichtingsplannen als bij het dagelijks beheer. Overal moeten de overbodige rotzooi, allerlei lelijke bouwsels, richtingborden enzovoorts verdwijnen. Ze moeten ook beter worden schoongemaakt. In al deze opzichten steekt Amsterdam slecht af bij andere, buitenlandse, steden. Behalve dat activiteiten en evenementen nuttig en leuk zijn voor de Amsterdammers en toeristen, moet er ook meer aandacht komen voor de rustfunctie van pleinen en parken. Het is de laatste jaren steeds meer en veel te veel een permanente drukte en heksenketel geworden.

Als de Dam weer eens aan herbestrating toe is, dan willen wij graag steentjes die geen zere voeten veroorzaken. De jaarlijkse Kermis blijft op de Dam.

Het Leidseplein moet aanzienlijk bescheidener en goedkoper worden geherprofileerd dan de deelraad Centrum met haar bar slechte en veel te dure en jarenlange overlast veroorzakende plan in petto heeft. Wel nu direct de taxistandplaats naar een andere plek verplaatsen, zo dicht mogelijk bij het midden van het Plein, dus niet aan de Stadhouderskade. Aan de randen van het Plein kleine onder- en bovengrondse fietsenstallingen en -voorzieningen maken (geen enorme ondergrondse garage met zeer twijfelachtig succes midden op het plein voor 2800! Fietsen, waardoor het Plein jarenlang een bouwput zal worden, alsof Amsterdam er daar al niet genoeg van heeft). Autoverkeer – behalve bedienend verkeer ’s-ochtends –  verder terugdringen zodat er een meer aaneengesloten aantrekkelijk voetgangersgebied ontstaat.

Op het Frederiksplein willen wij dat serieus onderzocht wordt of het mogelijk is dat de Nederlandse Bank verhuist (naar de Zuid-As of een ander kantorengebied), dat de twee lelijke kantoortorens waarin de bank nu is gehuisvest worden afgebroken om plaats te maken voor de herbouw van het prachtige Paleis voor Volksvlijt.

Voor het Museumplein zijn herinrichtingsplannen in voorbereiding, waar noch de bewoners van Zuid noch culturele instellingen rond het Plein op zitten te wachten. De oostkant van het Plein moet zijn rustige 19e eeuwse karakter behouden. Geen nieuwe horecabedrijven daar. De musea op het Plein zitten daar in het geheel niet op te wachten. Wij zijn er voor dat het Amerikaanse consulaat verhuist naar een geschiktere, goed bereikbare plek in de stad, waar het minder kwetsbaar is dan waar het nu gevestigd is. Voordeel van deze oplossing is dat de lelijke hekken en de storende politiepost weg kunnen en ook daar het Museumplein een mooie 19e eeuwse villa “terugkrijgt”. Aan de oostkant van het Plein (de kant van de ANWB) kan dan bovendien met handhaving van de fietsroute een tweestrooks autoweg komen (die er al grotendeels ligt en niemand stoort) van de Van Baerlestraat naar de Stadhouderskade. Deze zal een eind maken aan de dagelijkse files op de Van Baerlestraat. Het Museumplein moet geschikt blijven voor grote evenementen die de bewoners eromheen niet buitensporig hinderen. De inrichting en vormgeving van het Plein (o.a. de grasmat) zouden meer “hufterbestendig” moeten worden.

Alle andere pleinen in de stad moeten op een vergelijkbare manier zorgvuldig bekeken worden, in een goed overleg met en tussen de stadsdelen, de bewoners die er gebruik van maken, de (winkel- en horeca) bedrijven die er gevestigd zijn en veel meer dan tot nu toe met deskundigen die werkelijk gevoel hebben voor Amsterdam en Amsterdamse behoeften in plaats van wat ambtenaren of buitenlandse “beroemdheden” die er nauwelijks verstand van en/of interesse voor hebben.

Hetzelfde geldt voor alle parken, het Westerpark, het Vondelpark, het Sarphatipark, het Oosterpark en alle andere. Het is er nu vaak (al gaat het hier en daar al wat beter) een vieze bende met afval en hondenpoep. Er moeten afgescheiden stukken park komen waar honden kunnen rennen en dollen, maar in de rest van de parken moeten ze worden aangelijnd zodat bijvoorbeeld niet overal moeders en kinderen maar ook andere bezoekers de kans lopen uit te glijden over dan wel te gaan zitten of liggen in dierlijke uitwerpselen. Waar fietsers mogen komen, moet streng worden toegezien op het verbod voor gemotoriseerd (ook brommers e.d.) verkeer. Veel overbodige en storende paaltjes, borden, e.d. moeten uit de parken verdwijnen en het onderhoud van bomen en planten moet op een deskundige manier gebeuren.

11. Red de Amsterdamse woningbouw.

Bij het realiseren van grote nieuwe woningbouwcomplexen in de toekomst moet meer dan tot nu toe gekeken worden naar mogelijke locaties binnen de stadsgrenzen, bijvoorbeeld langs de Zuid-As waar de kantorenbouw door de crisis tot stilstand is gekomen, de overkluizing van de A10 en andere grote terreinen in de bestaande stad. Wij willen niet dat het IJ-meer wordt volgebouwd. Natuur en recreatie vlakbij Amsterdam zijn ook zeer belangrijke voorzieningen voor de inwoners van de stad in “dichte pakking”. Bij nieuwbouw maar ook bij de bestaande woningvoorraad moet veel meer dan tot nu toe splitsbaar worden gebouwd. 80 a 90 % van de Amsterdamse bevolking bestaat uit één- en tweepersoonshuishoudens, die vaak behoefte hebben aan kleinere en goed betaalbare woningen. Op die manier kan de woningnood onder alleenstaanden (en dat zijn niet alleen jongeren, maar ook ouderen) worden verlicht. Later zijn de woningen dan desgewenst weer samen te voegen als de behoefte aan gezinswoningen en/of woningen voor groepswonen dat rechtvaardigt. Sluipenderwijs (eigenlijk meer schoksgewijs) zijn de afgelopen jaren heel veel betaalbare woningen verdwenen als gevolg van nieuwbouw en renovatie, dure verhuur en verkoop van woningen. Aan deze ontwikkeling moet met het oog op de bevolkingssamenstelling en het karakter van de stad een eind worden gemaakt.

(HIER KOMT NOG EEN STUK OVER SPLITSEN VAN WONINGEN.)

12. Red de Amsterdamse haven.

Amsterdam moet niet willen concurreren met Rotterdam, dat internationaal gezien een van de grootste en sterkste doorvoerhavens ter wereld is. Er moet een goed overleg tot stand komen tussen Rotterdam en Amsterdam om tot een zinnige verdeling van taken te komen, zodat de twee havens complementair en niet concurrerend zijn Onze stad zou zich onder andere meer moeten richten op een verdere uitbouw als verblijfshaven, o.m. voor grote cruiseschepen. Daartoe zou het havengebied dan recreatiever moeten worden ingericht. Ook Ruigoord kan dan worden gered en behouden. Red Amsterdam wijst de plannen voor een nieuwe grote sluis bij IJmuiden van de hand vanwege de te verwachten schade voor milieu en in het bijzonder de ecologische hoofdstructuur en de Stelling van Amsterdam (Unesco Werelderfgoed). De nieuwe sluis zal een stimulans zijn voor grootschalige ontwikkelingen die recreatie- en natuurgebieden zal aantasten. Wij richten de prioriteit op de ontwikkeling van duurzame en met name hoogwaardige werkgelegenheid (hoge toegevoegde waarde) met een goed gebruik van de schaarse ruimte. Kortom schoon, slim en toch sterk! Geen vervuilende ruimtevretende (bulk-)overslag. De besluitvorming over de nieuwe zeesluis bij IJmuiden is een overrompeling door gemeente en Rijk van de actieve milieubeweging in het gebied en lijkt sterk op de besluitvorming over de metro: Voorbijgaan aan alternatieven, negatieve of op z’n best marginale kosten-baten analyse, een zware, onrendabele uitgave die jarenlang op de begroting van Amsterdam zal blijven drukken, marginale effecten op werkgelegenheid, en op de langere duur vernieling van onvervangbare en unieke gebieden, minachting voor de inspraak van belanghebbenden en het drammerig doordrukken van eigen ongelijk. De dramatische gang van zake rond de container terminal Ceres is symptomatisch voor de megalomane en verspillende politiek die ondanks protesten gevolgd is door de opeenvolgende havenwethouders van Amsterdam en B&W in zijn geheel.

13. Red Amsterdam als een veilige stad voor inwoners afkomstig uit de hele wereld.

Red Amsterdam is voor een veilige stad met veilige buurten voor alle Amsterdammers, autochtoon en allochtoon. We leven hier met 175 nationaliteiten samen en dat heeft naast soms problematische ook veel positieve kanten. Meer aandacht moet er op de woningmarkt en de arbeidsmarkt komen behalve voor Amsterdamse ouderen en jongeren, ook voor inwoners afkomstig uit andere landen met lage inkomens (sociale woningbouw) en uitkeringen (werkgelegenheid). Al jaren woeden er discussies in Amsterdam en heel Nederland over de positieve en negatieve kanten van het samenleven met veel verschillende nationaliteiten. Red Amsterdam stelt vast dat al die verschillende mensen van over de hele wereld Amsterdam al heel lang bevolken, en dat ze ongetwijfeld ook nog lang zullen blijven. We zullen dus in onze stad blijvend (moeten leren) samenleven.

Integreren, best, maar de overdreven dwang om elke niet-Nederlander, ook allerlei Europeanen die hier al jaren wonen en banen hebben, verplicht cursussen te laten volgen, vinden wij onzin. De Chinese gemeenschap in Amsterdam bijvoorbeeld woont hier al heel lang, spreekt voor een groot deel geen Nederlands maar uitsluitend Chinees, en er is geen Amsterdammer die er ooit last van heeft gehad. Red Amsterdam sluit uiteraard niet de ogen voor de angst die er onder delen van de bevolking voor sommige groepen “nieuwkomers” leeft. Panklare oplossingen hebben ook wij hier niet voor. Wij hopen dat blijvende discussie met alle betrokkenen tot meer begrip en daardoor meer tolerantie en verdraagzaamheid leidt bij iedereen, van welke kant, van wie en uit welk land dan ook afkomstig. Problemen tussen vertegenwoordigers van verschillende bevolkingsgroepen zijn vaak incidenten en moeten dan niet worden opgeblazen tot hysterische proporties. Het debat hierover en over mogelijke oplossingen van problemen moet in alle openheid worden gevoerd. In dit verband zijn het scheppen van werk en het creëren van culturele programma’s van groot belang. Ook moet het buurtwerk en dat van wijkcentra dat door de meeste stadsdelen op zo een domme wijze is afgebroken en opgeheven, met kracht worden hersteld. Dat schept mogelijkheden voor bewoners zelf om met een inzet van bescheiden financiële middelen, zelf door hen gewenste activiteiten te ontwikkelen, die ook niet zelden een bindend effect tussen verschillende groepen bewoners tot gevolg hebben. In zijn algemeenheid moeten ook het bedrijfsleven en het onderwijs bij dit soort activiteiten betrokken worden.

14. Red de Amsterdamse tolerantie jegens homo’s en lesbo’sAmsterdam moet een tolerante stad blijven voor alle inwoners en bezoekers, ongeacht hun geslacht, ras, ethnische afkomst en sexuele geaardheid. Wat betreft de tolerantie jegens homo’s en lesbo’s is er de laatste jaren veel veranderd wat niet in het voordeel is van de goede naam die onze stad altijd internationaal had. Potenrammers en andere vormen van agressie jegens homo’s en lesbo’s zijn helaas geen incidenten meer. Hier dient evenals tegen vrouwenhandel en andere vormen van onaanvaardbare criminaliteit keihard te worden opgetreden, of het nu Nederlandse homofoben zijn of Marokkaanse rotjochies die denken dat zoiets hier in Amsterdam wel zal kunnen. Nee,  dat kan in Amsterdam net zo min als in andere (Europese) steden en het behoort hardhandig te worden afgestraft.

Gelijke behandeling van homo’s en lesbo’s is een groot goed. Nederland was het eerste land ter wereld waar het homohuwelijk officieel mogelijk werd. Onze burgemeester Job Cohen voltrok de eerste huwelijken tussen partners van hetzelfde geslacht ten overstaan van een massaal toegestroomde internationale pers. Daar mogen we trots op zijn, en er dient nagedacht te worden of en hoe we opnieuw initiatieven kunnen ontplooien op dit terrein die als voorbeeld voor de hele wereld kunnen dienen. Amsterdam kan mogelijk ook door actieve bemoeienis met landen waar nog discriminerend met homo’s en lesbo’s wordt omgegaan, ja waar zelfs de doodstraf wordt voltrokken bij mensen die op een dergelijke wijze de liefde voor elkaar bewijzen en in praktijk brengen, onderdrukte groepen aldaar op verschillende manieren helpen en ondersteunen. De hier en daar gehoorde kreet “Amsterdam moet weer dé gay capital of the world worden” is overdreven. Laten we blij zijn als we naast Berlijn, Barcelona en Londen in Europa weer mee mogen tellen in het rijtje steden waar homo’s en lesbo’s zich welkom en veilig voelen. Het organiseren van allerlei voor deze groepen specifiek bestemde activiteiten, sportief, cultureel, creatief en commercieel kan daaraan een belangrijke bijdrage leveren.

15. Red het welzijn van alle Amsterdammers

Meer aandacht voor kwetsbare groepen in Amsterdam is hard nodig. Er zijn veel mensen die nu buiten de boot (dreigen) te vallen. Armoede is een reëel probleem, steeds meer mensen zijn afhankelijk van de voedselbank. Red Amsterdam wil de (stille) armoede te lijf gaan. Red Amsterdam zal daarnaast groepen als ondermeer dak- en thuislozen en “ongedocumenteerden” (veelal wonend in de Bijlmer) steunen en in samenwerking met verschillende betrokken partijen (o.a. organisaties werkzaam op dit gebied, GGD-en, huisartsen e.d.) hun situatie trachten te verbeteren. Tevens wil Red Amsterdam voor alle inwoners van de stad, gezinnen, jongeren, ouderen, alleenstaanden, allochtonen, autochtonen enzovoorts, bijdragen aan een solidaire, veilige en prettige Amsterdamse samenleving.

Red Amsterdam wil herstel van de autonomie van de professionals in de zorg en uitschakeling van interne en externe bureaucratie zoals management, overheid en verzekeraars.

Goede zorg is een eerste levensbehoefte. Maar zorg is in Nederland tegenwoordig handelswaar. Een product waar het fenomeen marktwerking op los is gelaten.  De belofte dat door de marktwerking de zorg verbetert en goedkoper wordt is een utopie gebleken. Voorbeeld hiervan is de thuiszorg waar alle kwaliteit van zorg uit verdwenen was en men noodgedwongen maatregelen heeft moeten nemen.
De reglementering door de overheid, de verplichte toepassing van de privacyschendende DBC- systematiek (Diagnose Behandel Combinatie) levert grote bureaucratiseringsproblemen op. De top van de zorg verlenende bedrijven is immens gegroeid, de helpende handen op de werkvloer worden steeds schaarser en de kosten steeds hoger. Samenwerking behoort in de  zorg voorop te staan, maar heeft plaats gemaakt voor concurrentie, waardoor de zorg is versnipperd. De zorgvrager hoort niet afhankelijk te zijn van de verzekeraar maar van de kennis van de professionele zorgverlener.

Red Amsterdam staat voor betaalbare zorg voor iedereen

De verplichte zorgverzekering met de jaarlijks toenemende eigen bijdragen en verschralende verzekeringspakketten veroorzaken een tweedeling in de zorg. Mensen die het zich niet kunnen veroorloven, zich bij te verzekeren komen voor bepaalde zorg niet meer in aanmerking. Kortom de zorg wordt steeds duurder, maar inhoudelijk neemt de kwaliteit af. Veel zorg wordt  alleen voor de “rijkeren”, met de aanvullende pakketten, die in toenemende mate gebruik maken van particuliere (dure) zorg.
Voor gezinnen met een minimum inkomen en chronisch zieken wordt de zorg steeds beperkter en duurder.

Red Amsterdam  vindt dat er een parlementaire enquête gehouden  moet worden naar de effecten van de marktwerking in de zorg.

Wachtlijsten hebben een wurgende werking op de verlening van goede zorg. In de grote steden, zoals in Amsterdam, is mede door lange wachtlijsten de problematiek groter dan elders in het land en er is structureel meer geld nodig.
De wachttijd voor 24uurs opnames van jongeren met ernstige gedragsproblematiek is nu een half jaar en door een wetswijziging loopt deze tijd verder op, omdat alleen spoedopnames plaats vinden.

De oplossing van minister Rouvoet om kinderen buiten de regio te plaatsen is niet wenselijk i.v.m. samenwerking tussen hulpverleners, ouders,familie, scholen,

Uitvoerende organisaties zoals “Spirit en Altra”, die ingezet worden na de beoordeling van bureau jeugdzorg, hebben door geldtekort onvoldoende personeel, waardoor ook hier wachtlijsten ontstaan.

Red Amsterdam wil zich inzetten voor de eenzaamheid onder ouderen en de wantoestanden in veel verpleeg- en verzorgingshuizen.

Door de zogenaamde pakketmaatregel van de AWBZ (algemene wet bijzondere ziektekosten) die begeleiding van mensen overhevelt naar de Wmo ( wet maatschappelijke ondersteuning) vallen veel ouderen en gehandicapten buiten de boot. Het gaat hier vooral om mensen die gewend waren twee of drie keer per week naar de dagopvang te gaan  en dit door deze verandering plotseling ontnomen wordt. Voor ouderen betekent dit dat zij het weinige sociale contact wat zij hadden, nu moeten ontberen. Mensen dreigen hierdoor te vereenzamen en depressief te worden en komen tenslotte in een veel duurder behandelcircuit terecht.
Ook wordt er weer eeen grotere druk gelegd op de mantelzorgers voor bv. gehandicapten.
Red Amsterdam wil dat Wmo zo snel mogelijk zorgt dat het extra geld dat zij krijgt weer terecht komt bij de mensen die daar vanuit de AWBZ al voor geïndiceerd waren.

De zorg in sommige verpleeg- en verzorgingshuizen is ver onder de maat. Vaak door ondeskundig management wordt er bezuinigd op personeel en materialen. Hierdoor gebeurt het dat mensen een hele dag in bed moeten blijven, dat zij één keer per week mogen douchen. Bij incontinentie mogen niet meer dan twee verschoningen op een dag gegeven worden. Er  zijn toiletrondes ingesteld en wie dan niet hoeft heeft pech gehad.

Er is te weinig gekwalificeerd personeel, een ziekenverzorgende en drie verpleeghulpen op vijftig mensen is normaal. Levensbedreigende situaties zoals een dreigend diabetescoma of uitdroging worden niet herkend, waardoor mensen overlijden.
Geld wordt besteed aan flatscreens en design meubilair i.p.v. aan linnengoed en incontinentiemateriaal. Het gebeurt regelmatig dat mensen moeten worden afgedroogd met een laken of een theedoek, omdat er geen handdoeken voorradig zijn.

De Inspectie voor de gezondheidszorg moet met onverwachte controles deze misstanden aan het licht brengen. Nu worden controles vooraf aangekondigd, waardoor een tehuis kan zorgen dat dossiers en omstandigheden in orde zijn. Dit probleem is al verschillende keren aangekaart doch wordt iedere keer weer onder tafel geveegd alsof er niets aan de hand is.
Red Amsterdam wil een onafhankelijk onderzoek en deze misstanden kost wat kost boven tafel krijgen.

Er zijn veel “zorgmijders” in Amsterdam. Drugsverslaafden, psychiatrische patiënten of mensen met een dubbeldiagnose die nu door de stad zwerven. Mensen met een andere culturele achtergrond, die de weg niet kunnen vinden naar de hulpverlening omdat dit vanuit hun cultuur niet gebruikelijk is. Het gaat dan voornamelijk om psychiatrische en dementerende mensen. Er zou meer geld moeten komen om deze mensen actief op te sporen en hulp te bieden.

Red Amsterdam maakt zich grote zorgen over de zorg en wil zich daarom inzetten voor het terugbrengen van de menselijke maat in de zorgverlening.  Goede zorg kost veel geld, maar utopische projecten kosten dat  ook. Kiezen met gezond verstand kan de oplossing bieden.

16. Red het welzijn van de Amsterdamse dieren

 

Dierenwelzijn is belangrijk. De gemeente moet dieren niet alleen zien als overlastveroorzakers. Dat geldt zowel voor huisdieren als de dieren die autonoom in de stad leven. Bij overlast moet met respect voor het dier en zijn leefomgeving naar een oplossing worden gezocht. Ook voor de groeiende populatie van damherten in het Amsterdamse waterleidinggebied in Zandvoort, dat onder Amsterdams beheer staat, moet een diervriendelijke oplossing gevonden te worden.

17. Red de Openbare orde en veiligheid

Bij het beleid met betrekking tot openbare orde en veiligheid komen twee zaken bij elkaar die met elkaar in conflict kunnen komen: overheidsbeleid en –toezicht en individuele privacy. Het is daarom zaak om op ieder terrein tussen beide tot een zorgvuldige afweging te komen. Meer dan het formuleren van een oerwoud aan algemene handhavingsregels dient dan ook in veel gevallen de bijzonderheid van een specifieke situatie het uitgangspunt te zijn.

Juist op dit punt hebben de centrale stad en met name het stadsdeel Centrum de laatste jaren een gebrek aan inzicht en souplesse getoond. Al te vaak werd de toevlucht gezocht in het uitvaardigen van verboden en voorschriften die het algehele beeld van vertrutting steeds weer herbevestigden. Amsterdam heeft een gezellige binnenstad, waarin veel horeca aanwezig is. Deze dient niet gefrustreerd te worden door allerlei onzinnige maatregelen, zoals reeds eerder in de tekst is beschreven.

Met betrekking van het inzetten van schaarse middelen en vooral beperkt aantal mensen is Red Amsterdam van mening dat een goed uitgangspunt is: “Ga bij voorkeur dieven vangen”. Waar het gaat om het inzetten van middelen als camerabewaking stellen wij ons op het volgende standpunt. Het gebruik ervan voor oneigenlijke doelen, dat wil zeggen doelen die niet vooraf zijn aangegeven, is ontoelaatbaar. Een uitzondering daarop is mogelijk als het gaat om het oplossen van ernstige misdrijven. Met betrekking tot het gebruik van cameratoezicht ten behoeve van de preventie of ter versterking van een veilig gevoel bij bijvoorbeeld het uitgaand publiek is Red Amsterdam voorstander van een terughoudend beleid waar het gaat om het eventueel uitbreiden van het aantal camera’s. Onderzoek in Engeland heeft aangetoond dat cameratoezicht niet leidt tot een verlaging van het aantal misdrijven. Het geeft dus een schijnveiligheid.

Veiligheid is een eerste levensbehoefte. Net als bij andere elementaire behoeften betekent dit dat de overheid primair verantwoordelijk is voor het garanderen daarvan. Nu in de stad met enige regelmaat burgerinitiatieven, variërend van bezorgde vaders tot opsporingsinitiatieven via het internet, waarneembaar zijn, moet de overheid deze verantwoordelijkheid een hernieuwde invulling geven. In het algemeen dient de inzet van bezorgde burgers die hun eigen verantwoordelijkheid willen nemen gewaardeerd te worden, de overheid dient echter de sturing ervan niet uit de weg te gaan. Juist op het punt van de sturing moet geconstateerd worden dat er een beeld bestaat van besluiteloosheid en een gebrek aan eensgezindheid. Het is een beeldvorming die pijnlijk wordt geïllustreerd door een korpsbeheerder (burgemeester) en een hoofdcommissaris van politie die regelmatig met elkaar in conflict komen en dat zelfs in het openbaar (o.a. Het Parool) uitvechten.Red Amsterdam is van mening dat aan deze onverkwikkelijke situatie ten spoedigste een eind moet komen en dat het beeld van een stedelijke overheid, die een duidelijk beleid en een krachtige sturing voorstaat, moet worden hersteld. Openbare orde en veiligheid zijn bij uitstek terreinen waar veel verschillende instanties een rol spelen. Dat juist hier een goede samenwerking tot stand komt, vereist een uitgesproken en doortastend optreden van de overheid.

18. Red de Amsterdamse Economie en de Werkgelegenheid

De wereldwijde economische crisis raakt Nederland en Amsterdam hard. In 2009 zijn 10.000 Amsterdammers hun baan kwijtgeraakt en moet ieder gezin nog meer dan anders letten op zijn uitgaven. Dat heeft grote gevolgen voor de economie van onze stad. De gemeente moet wat Red Amsterdam betreft snel een veelomvattend plan maken om de Amsterdamse economie een duw in de juiste richting te geven. Dit plan moet banen opleveren en ondernemers helpen bij het weer gezond maken van hun bedrijven.

De volgende punten moeten onderdeel zijn van dit plan:

Lokale bedrijvigheid als een belangrijke motor van de economie.

Kleine zelfstandigen en met name startende ondernemers moeten beter door de gemeente in samenwerking met de Kamer van Koophandel geholpen worden. De administratieve rompslomp rond inschrijving, vergunningsaanvragen, de wet BIBOB, enzovoorts moet waar mogelijk minder worden en waar dat niet mogelijk is, moet de ondernemer daar mee geholpen worden. Ook de informatie naar kleine ondernemers moet beter. Je kunt van deze zelfstandigen niet verwachten dat ze dure adviseurs kunnen inhuren om zich goed te laten informeren over gemeentelijke eisen en wensen. Dat moet de gemeente zelf, wederom samen met de Kamer van Koophandel, duidelijk en behulpzaam vertellen. Daarom moet er op verschillende plaatsen in de stad, per telefoon en op internet een goed ondernemersloket komen waar al dit soort zaken vanuit één punt gemakkelijk geregeld kan worden.

Mensen die willen gaan ondernemen moeten daarbij door de gemeente – in samenwerking met de Kamer van Koophandel – inhoudelijk geholpen worden. Zo kunnen de gemeente en de Kamer van Koophandel deskundigen ter beschikking stellen voor het schrijven van een ondernemersplan, het helpen bij het vinden van een geschikte werkruimte en het helpen met in contact brengen met leveranciers en klanten. Ook financieel kan hulp worden geboden, zoals bij het verstrekken van starterkredieten en tijdelijke subsidies voor het aannemen van mensen met een uitkering. De gemeente moet zich hierbij ook specifiek richten op jongeren en mensen van buitenlandse komaf.

Het inkoopbeleid van de gemeente moet, waar mogelijk, beter toegespitst worden op kleine Amsterdamse ondernemers. Zij moeten meer en gemakkelijker de kans krijgen om gemeentelijk leverancier te worden.

Voor kenniswerkers moeten er – ook in de wijken – meer geschikte verzamelpanden ter beschikking komen, waar mensen flexibele werkplekken kunnen huren. Hier is voor ZZP’ers, maar ook mensen die (gedeeltelijk) thuis werken grote behoefte aan. Een onafhankelijke werkplek in buurten, dicht bij huis en bijvoorbeeld het kinderdagverblijf. Ook forensen, die buiten de spits willen reizen moeten hier gebruik van kunnen maken.

Aan de onderkant van de arbeidsmarkt bestaat een toenemende, vaak nauwelijks zichtbare werkloosheid. Het gaat om een flink deel van de bijstandsgerechtigden, om geregistreerde werklozen en de verscholen groep van NUG-gers (niet uitkeringsgerechtigden, die wel een baan willen). Dus tienduizenden Amsterdammers. De stad moet daar een impuls aan geven, vergelijkbaar met de introductie van de Melkert/ ID banen en de inspanningen van de N.V. Werk. Bestaande instellingen (DWI (Dienst Werk en Inkomen), maar ook bijvoorbeeld Pantar) kunnen daar veel meer dan nu aan bijdragen. Er zijn grote budgetten voor de toeleiding naar werk. Die budgetten zijn echter aan strenge (bureaucratische) rijksregels gebonden. Amsterdam zou toestemming moeten krijgen om deze gelden gerichter en met meer fantasie in te zetten om de oprichting van bedrijven mogelijk te maken. Deze bedrijven dienen dan primair gericht te zijn op het voor een langere periode verschaffen van werk en inkomen aan mensen, die nu niet aan de bak komen. Bij de nieuwe Amsterdammers is veel ondernemingszin aanwezig. Laten we die gebruiken. Bijkomend voordeel: het zal de nieuwe werknemers weerbaarder maken en de integratie bevorderen.

19. Red de werkgelegenheidTenminste vanaf 1980 heeft Amsterdam niet omgekeken naar de Sociale Dienst en zijn cliënten, gemiddeld zo’n 40.000. Tel je daar partners en kinderen bij, dan zijn bijna 100.000 Amsterdammers (van de 720.000) lange jaren afhankelijk van de bijstand. Hoe kon dit gebeuren in een stad, die al die tijd geregeerd werd door de PvdA, de strijder voor de “kwetsbaren onder ons”? Om te beginnen: het was een portefeuille zonder sex appeal en daarom niet gewild. Vele malen (in de vorige eeuw) was het de portefeuille, die op het laatste moment bij de onderhandelingen iemand door de strot werd geduwd. Financieel stelde het ook niets voor: tot begin jaren 2000 betaalde de rijksoverheid 95% van de uitgaven. Daar hoefde de stad zich dus niet druk om te maken. Dat is nu veranderd: de bijstandsuitgaven zijn nu voor rekening van de gemeente, ongeveer 20% van de gemeentelijke uitgaven en daarmee de grootste post op de begroting.

In 2001 schudde minister Vermeend Amsterdam hardhandig wakker door te dreigen met stopzetting van de bevoorschotting van de bijstandswet, zo’n miljard gulden wegens de slechte uitvoering van deze wet. Dat was zelfs voor Amsterdam (te) veel geld. Actie werd ondernomen, met als resultaat de megabanen(fraude)markt. Resultaat: een afname van enkele duizenden cliënten.De volgende stap had moeten zijn het matchen van ABW (Algemene Bijstands Wet) cliënten en werkmogelijkheden. Daar was helaas geen tijd voor, want besloten werd (onder leiding van voormalig wethouder Oudkerk, PvdA) om een geheel nieuwe dienst op te richten, genaamd Dienst Werk en Inkomen. Met als resultaat jarenlange desoriëntatie, verspilde (reorganisatie) energie, veel dure exit-regelingen voor capabele mensen en veel nieuwe directeuren. Het “toeleiden naar werk” werd helaas niet gerealiseerd. Een recent rapport van de Amsterdamse ombudsman toont aan dat vele miljoenen euro’s (genoemd wordt 200 miljoen, waarschijnlijk aanmerkelijk meer) tot een uiterst schamel resultaat leidden.

Het wordt de hoogste tijd dat de “DWI (Dienst Werk & Inkomen)-Amsterdammers” krijgen waar ze recht op hebben – een fatsoenlijke opstap naar betaald werk, althans voor de meesten van hen. Niet alle cliënten van DWI zullen aan de slag kunnen, maar wel veel meer dan nu. Dan zal de gemeente Amsterdam wel heel erg veel meer zijn best moeten doen om dit resultaat te bereiken. En vooral veel slimmer moeten operen. In het verleden zijn door de SDA (Sociale Dienst Amsterdam) en DWI vele serieuze verbeterpogingen gedaan, maar zonder blijvend resultaat. DWI zal dus hulp van buiten moeten inroepen, maar de operatie zal met grote betrokkenheid van DWI moeten gebeuren. Anders zakt alles weer terug na het vertrek van de externen. De nieuwe wethouder sociale zaken zal deze problemen moeten oplossen en hij/zij zal verantwoordelijk zijn samen met de rest van B&W. Wij denken aan een team van DWI-ers, samen met externe deskundigen (uitzendbureau’s, opleiders, arbeidsmarktdeskundigen) dat in ½ a 1 jaar voorstellen doet en tegelijk werkt aan de invoering ervan.

 

Het werkterrein is globaal:

  • onderzoeken waar het nu fout gaat, mede door interviewen cliënten
  • ruime oriëntatie op andere, succesvolle werkwijzen, ook in het buitenland
  • kritisch onderzoek naar de kwalificaties van het DWI personeel en de werkwijze
  • invoeren en evaleren van nieuwe technieken. Niet alles gaat in een keer.

Strikte voorwaarde voor het slagen van deze operatie is volledige steun van de politieke en de ambtelijke top.

20. Red Amsterdam en de duurzaamheid

Duurzaamheid is een belangrijke speerpunt voor Amsterdam en dat moet wat Red Amsterdam betreft op z’n minst zo blijven. Bedrijven die zich richten op het ontwikkelen van duurzame producten of diensten, of die hun eigen bedrijf duurzaam willen inrichten moeten daarbij hulp van de gemeente krijgen. Dat kan bijvoorbeeld in de vorm van kennis, het samenbrengen van leverancier en klant, aantrekkelijke kredieten en hulp bij promotie. Ook stelt de gemeente aantrekkelijke ruimte ter beschikking voor duurzame bedrijven. Red Amsterdam pleit ook voor een onafhankelijk kenniscentrum, waar wetenschap, bedrijven en onafhankelijke specialisten, en zoals ook in andere steden gebeurt veel jongeren gezamenlijk op zoek gaan naar concrete en commercieel haalbare oplossingen om Amsterdam schoner, gezonder en leefbaarder te maken. Daarnaast moet Amsterdam daarmee een meer dan gemiddelde bijdrage leveren aan de strijd tegen klimaatverandering en het gebruik van fossiele brandstoffen. Dit instituut gaat niet alleen op zoek naar grote oplossingen, er wordt ook gefocust op kleine direct toepasbare slimme uitvindingen.

21. Red Amsterdam als creatieve stad.

Het promoten van de creatieve industrie voor Amsterdam zorgt voor het versterken van schone bedrijvigheid en de aanwas van kwalitatief hoogwaardige banen. Het Programmabureau hiervoor moet wat Red Amsterdam betreft meer gemeentelijke ondersteuning krijgen om creatieve bedrijvigheid in Amsterdam te stimuleren. Het succes van de game-industrie in A’dam toont aan dat het loont om de nieuwste ontwikkelingen op dit punt in de gaten te houden en tegelijk de voorwaarden te scheppen (voor de game-industrie was dit bijvoorbeeld voldoende bandbreedte (voorzieningen die je moet treffen om grote hoeveelheden data te verwerken) realiseren) om nieuwe ontwikkelingen aan te trekken. Kortom: geen afwachtend, maar sturend beleid. Met betrekking tot de ICT (Informatie Communicatie Technologie). Er is een omvangrijke vestiging van ICT-industrie in Amsterdam West. Eerdere verkenningen (eigen ervaring) hebben uitgewezen dat dit bedrijfsleven een groot belang heeft bij het creëren van een goed werkklimaat, dus bereid is mee te werken aan sociale programma’s en het scheppen van werkgelegenheid/opleidingen ten behoeve van “moeilijke jongeren”. Amsterdam moet nationaal en internationaal concurreren om de beste creatieve mensen en bedrijven aan zich te binden. Er is daarom een aantrekkelijk vestigingsklimaat nodig met de juiste sociale en technische infrastructuur. Zo moet het leggen van het glasvezelnetwerk voor zeer snel internet meer prioriteit krijgen en moet Amsterdam daar actief in participeren.

Cultureel ondernemers

Amsterdam is van oudsher de thuishaven van veel beeldend kunstenaars, acteurs, muzikanten, schrijvers en andere creatieve mensen. Deze beroepsgroep is van groot belang om Amsterdam aan aantrekkelijke en tolerante stad te laten zijn. Daarnaast zijn hun inspanningen onmisbaar in de ambitie van Amsterdam als creatieve stad. Veel creatieve bedrijven zijn afhankelijk van hun talent. Deze groepen moeten worden ondersteund in het maken van hun werk door het ruimhartiger en meer dan tot nu toe ter beschikking houden van subsidies en geschikte werkruimtes. Ook moet de gemeente helpen in het opzetten van samenwerkingsverbanden, zowel onderling als met bedrijven. Wanneer dit niet met spoed wordt gerealiseerd zullen steeds meer (jonge) kunstenaars en ondernemers uit Amsterdam vertrekken naar o.a. Berlijn en Barcelona, waar ze meer welkom zijn.

 

 

Het belang van proberen. Nieuwe dingen ontstaan door te experimenteren. Gewoon iets nieuws uitproberen, zonder als doel te hebben dat het meteen goed moet werken. Voor dat soort experimenten zijn creatieve geesten nodig, die de ruimte hebben om te mogen falen. Mensen die niet meteen worden afgestraft als hun werk een tijdje geen concrete successen oplevert. Amsterdam heeft deze experimenten in deze tijd hard nodig. We zoeken grote oplossingen op het gebied van economie, duurzaamheid, leefbaarheid op straat en met elkaar, integratie van verschillende bevolkingsgroepen en de ontwikkeling van onze stad.

Het creatief talent van de Amsterdammers moet beter benut worden om met deze oplossingen te komen. Daar moeten we mogelijkheden voor gaan scheppen. Bijvoorbeeld door samen met de wetenschap en het bedrijfsleven kenniscentra op te zetten. Door plekken ter beschikking te stellen waar mensen aan het werk kunnen. Door onverwachte samenwerkingen uit te lokken.  Door prikkelende wedstrijden uit te schrijven die om oplossingen vragen. Dit lijkt misschien op geld uitgeven, zonder dat er direct iets tegenover staat. Maar de eeuwenlang aanwezige handelsgeest van Amsterdam moet er voor zorgen dat bedrijven snel de zin en de onzin in deze oplossingen kunnen scheiden en vertalen naar commercieel interessante producten.

Met creativiteit en experiment kan Amsterdam zich beter dan anders onderscheiden en een allesbeslissende voorsprong nemen in de volgende economische vooruitgang.

22. Zuidas/Holland Financial Centre

De kredietcrisis en de daarop volgend economische crisis hebben de positie van Amsterdam in de financiële wereld fors aangetast. Het kortwieken van ABN/Amro en ING betekent ook een aderlating. 10.000 arbeidsplaatsen (=25%) zijn verloren gegaan. Maar intussen is ook duidelijk geworden dat de absolute en relatieve achteruitgang van Amsterdam als financieel centrum al eerder in gang was gezet. Om de realiteit kunnen we niet heen. Amsterdam zal niet een van de mondiale financiële topcentra worden, de ambities en pretenties zullen moeten worden bijgesteld. Maar ook op een lager ambitieniveau kan Amsterdam, met zijn 400 jaar financiële traditie en de aanwezigheid van een groot aantal gespecialiseerde bedrijven en instellingen, zijn partijtje meeblazen. Voorwaarde is dat het niet bij woorden blijft: geen gebral over nummer twee of drie, geen chique grote besturen van Holland Financial Centre waarin weinig omgaat, geen apenliefde vanuit de gemeente. Maar: hard werken, slimheid en intelligentie om niches en speerpunten te vinden, en een bezielend bestuur. Kortom, de niches uitzoeken en een lange termijn beleid formuleren en dan op naar Den Haag. Op Europees niveau moet afstemming met andere steden plaatsvinden. En dat alles gedragen door een gemeentebestuur dat de voorwaarden schept voor een verdere ontwikkeling en dat het Rijk hierbij betrekt.

23. Red het Amsterdamse onderwijs

Red Amsterdam is op het ogenblik bezig met een onderzoek op welke wijze het onderwijs in Amsterdam verbeterd kan worden.

Uitgangspunt van Red Amsterdam is kwalitatief zo goed mogelijk onderwijs op alle scholen, dus basisonderwijs, lager en middelbaar beroepsonderwijs en voortgezet onderwijs voor alle kinderen van Amsterdam, ongeacht hun achtergrond, herkomst, woonwijk enzovoorts.
Daarbij wil Red Amsterdam dat er een eind komt aan de stroom van regels en voorschriften vanuit de gemeente, ministeries, beleidsambtenaren en politieke partijen die veelal weinig kaas hebben gegeten van wat er echt nodig is in het onderwijs. Veel meer dan tot nu toe moet uitgegaan worden van de concrete ervaringen van leerlingen, ouders en onderwijsgevenden.

24. Red de Amsterdamse cultuur en het toerisme

Kunst en cultuur zijn zeer belangrijk voor alle Amsterdammers en niet alleen van de grachtengordel. De culturele instellingen in Amsterdam moeten openstaan voor heel Amsterdam en haar bezoekers. Er moet meer gewerkt worden aan een aantrekkelijke cultuur voor bevolkingsgroepen die daar nu nog weinig mee in aanraking (willen) komen. Red Amsterdam wil daarom meer cultuur in de wijken. Meer hulp en mogelijk geld voor kleine theaters in de buurten om interessante en toegankelijke toneelvoorstellingen, films en tentoonstellingen te kunnen programmeren. Kunstenaars die in hun eigen wijk werk maken en daardoor zorgen dat deze aantrekkelijker wordt. Ook wil Red Amsterdam buurtfestivals meer dan tot nu toe stimuleren, waardoor mensen op een positieve manier met elkaar in contact komen. Wat betreft de culturele voorzieningen vinden wij dus dat het eventuele extra geld niet automatisch naar de grote instellingen moet gaan maar dat vooral gekeken moet worden naar waar Amsterdam altijd sterk in is geweest, m.n. de kleine initiatieven, zoals kleine theaters in het centrum en in de (buiten)wijken, toneel- en muziek gezelschappen e.d., die nu voortdurend met kortingen dan wel totale stopzetting van subsidies worden bedreigd. Red Amsterdam pleit, zoals dat ook elders het geval is, voor het instellen van een film- en evenementenbureau en een daaraan verbonden coördinator met een vergunning en bevoegdheid in de hele stad.

 

MuseaEen dieptepunt in 2009 was het pleidooi van de PvdA-wethouder voor de Cultuur, Caroline Gehrels, om aan het Museumplein een Appel Museum te stichten. Dat zei zij terwijl drie toonaangevende musea in puin lagen en terwijl op een paar kilometer afstand, in Amstelveen, een Cobra Museum is gevestigd met een enorm bezit aan werk van Karel Appel.

Het is een diepe schande dat het Rijksmuseum, het Scheepvaartmuseum en het Stedelijk nu al jaren- en jarenlang gelijktijdig een bouwput zijn. Het Rijksmuseum heeft in elk geval nog zijn Zuidvleugel opengehouden, ook al bevindt zich daarin maar een minuscuul deel van de collectie. Het gemeentebestuur is aan deze toestand niet voor de volle 100% schuldig, maar het had veel onheil kunnen -en moeten- voorkomen door niet alles aan de stadsdelen over te laten, door goede afspraken tussen de musea te eisen en door allerlei vergunningsprocedures veel beter te stroomlijnen en te laten samenvallen. Bijna twee generaties schoolkinderen worden niet als vanzelfsprekend opgevoed met de kunstschatten die deze musea herbergen. De musea moeten nu ten spoedigste worden afgebouwd, met krachtige impulsen vanuit de centrale stad. Er zijn  formele wapens om de stadsdelen te breidelen. Deze moeten worden ingezet. Al betreft het een rijksmuseum, het bestuur van Amsterdam moet zich veel meer bezig houden met de verbouwing dan tot dusver. Na heropening zouden de musea een half jaar gratis toegankelijk moeten zijn voor iedereen en voor schoolkinderen een jaar. Gratis busvervoer van schoolklassen kan hierbij als extra aanjager worden ingezet.

Amsterdam is buitengewoon slordig omgesprongen met zijn grote culturele instellingen. Bovendien heeft onze stad de kans verspeeld op het Nederlands Architectuur Instituut, het Nationaal Foto Museum en het Nationaal Historisch Museum. De arrogantie, het luie en ongeïnteresseerde achteroverleunen van B&W en de gemeenteraad waarmee deze belangrijke nationale kunstinstellingen werden verspeeld is tekenend voor de over het paard getilde houding van het Amsterdamse bestuur in de voorbije jaren. Zoiets mag nooit meer gebeuren.

25. Red Amsterdam als Festivalstad

Amsterdam moet zorgen dat het aanbod van festivals in Amsterdam minimaal op peil blijft: Holland Festival, Over het IJ, IJazz, Appelsap, Kwakoe, ITs, Grachtenfestival, RAW Rhythm, IDFA, Cinekid, enzovoorts. Nieuwe initiatieven moeten de kans krijgen zich professioneel te presenteren. De gemeente kan hiervoor een projectbureau opzetten, die organisaties, die nu nog afhankelijk zijn van vrijwilligers, ondersteunt. Ook promotioneel kan het bureau de festivals daarbij meer helpen.

26. Red het Amsterdamse Toerisme

Amsterdam moet zich naast de traditionele groepen bezoekers zoals jonge backpackers die naar onze stad komen, onder meer wegens de tolerantie en de coffeeshops (op dit punt voert burgemeester Job Cohen een prima beleid) meer inzetten voor hoogwaardig toerisme. Het zou zich moeten richten op toeristen met interesse voor geschiedenis, kunst en cultuur. Het aanbod van attracties in Amsterdam moet daar meer op worden toegespitst. Met name in Europa moet gewerkt worden aan een beter imago voor Amsterdam. Minder een zuip- en feeststad voor vrijgezellen-parties die de stad veel overlast bezorgen, en meer cultuur, winkelen en een uitstekend aanbod van het (culturele) avond- en nachtleven. Het Damrakdeel van het “1012 project” moet doorgang hebben. Dit moet een aantrekkelijk entree van de stad worden voor de vele bezoekers en toeristen, die vanaf CS de binnenstad ingaan.

27. Red de sport en recreatie

Iedere Amsterdammer moet de mogelijkheid hebben om te sporten. Mensen met een laag inkomen krijgen voor zichzelf en hun kinderen het lidmaatschap (deels) vergoed en krijgen een bijdrage in materiaalkosten. Scholen moeten naast het vak lichamelijke opvoeding leerlingen stimuleren om aan sport te doen. Daarvoor kunnen ze eigen schoolverenigingen opzetten die onderling een competitie organiseren. Eventueel in samenwerking met bestaande verenigingen. Sport is bij uitstek een goed middel om kinderen (en hun ouders), afkomstig uit verschillende landen en culturen op een prettige en ongedwongen manier met elkaar in aanraking te laten komen. Mensen die zich vrijwillig willen inzetten voor hun vereniging moeten daarbij door de gemeente worden gestimuleerd. In samenwerking met de sportclubs wil Red Amsterdam dat de gemeente een ondersteuningsprogramma ontwikkelt om van hun leden minder sportconsumenten en meer actief betrokken leden te maken.

Amsterdammers moeten betere plekken krijgen om te recreëren. Naast goede zorg voor parken en het Amsterdamse Bos moeten de nu zo populaire stadsstranden blijven bestaan en voorzien worden van veilige zwemplekken. Publieksvriendelijke activiteiten op deze plekken, zoals voorstellingen en concerten, worden door Red Amsterdam toegejuicht, mits de natuur en de omgeving daar niet zwaar onder lijden.

28. Red Amsterdam en de financiële realiseerbaarheid van haar plannen

(Hier komt nog een stukje over de naderende 20% bezuinigingen uit het gemeentefonds en de daardoor onafwendbare bezuinigingen in Amsterdam)

Het uitgangspunt voor de financiële realiseerbaarheid van het programma van RED AMSTERDAM is: Door hoogmoed van het huidige gemeentebestuur (van PvdA en Groen Links) en haar voorgangers (o.a. van de VVD) met dure prestigeprojecten als de Noord-Zuid lijn, de Zuid-As, de nieuwe zeesluis bij IJmuiden en de stadsdeelraden met hun praatclubjes, dreigt Amsterdam voor tientallen jaren extra diep in de schulden te worden gestort (honderden miljoenen, zo niet miljarden), waardoor er geen geld over is voor woningbouw en voorzieningen die voor de stad absoluut noodzakelijk zijn. Overal moet op gekort worden. De gemeente probeert de enorme financiële gaten te vullen door de verkoop van ons “tafelzilver” zoals de rendabele gemeentebedrijven als NUON en Schiphol. En zij gaat volstrekt doof voor alle bezwaren en kritiek autistisch door met het boren en vernielen. Ook bij calamiteiten. Aan deze foute ontwikkeling moet nu een einde worden gemaakt. Het geld dat er in onze unieke stad is moet worden besteed aan voor alle Amsterdammers nuttige zaken en niet langer aan onzinnige wethoudersdromen (die door vrijwel de hele huidige gemeenteraad worden gesteund) waar niemand iets of nauwelijks iets aan heeft. Ons land en dus onze stad zit in een diepe crisis. De komende jaren zullen er forse kortingen (20%) op de uitkeringen uit het gemeentefonds aan Amsterdam plaatsvinden. Ook daarvan schijnt ons gemeentebestuur zich niet bewust te zijn. Het handelt als een struisvogel en denkt de Amsterdammers te kunnen belazeren. Maar Amsterdammers zijn alles behalve gek en zullen de verantwoordelijke politieke partijen zoals PvdA en Groen Links op 3 maart afrekenen op hun volstrekt onverantwoordelijke gedrag. Het mindere geld dat er nu is moet worden besteed aan de belangrijkste zaken !

20 gedachten over “Programma”

  1. Deze partij komt zo op het eerste gezicht een stuk meer in de buurt van een realistisch Amsterdams beeld, dan alles dat ik verder om me heen zie. Mis nog een paar punten, maar dat is minder dan bij alle anderen.

  2. beste mensen
    Om niet totaal onbeslagen ten ijs te komen, en niet slechts een proteststem uit te brengen, keek ik jullie programma na. Tot mijn verrassing las ik een zeer volledig, samenhangend verhaal waar we in Amsterdam de komende 20 jaar mee uit de voeten kunnen.
    Niet alles zal behaald worden, maar het is een goede aanzet tot een leefbare stad. Schoner, rechtvaardiger, minder corrupt, minder verspillend, en niet leunend op het machtblok pvda.
    Ik hoop op een passend aantal zetels!

  3. Gek, ik schijn toch erg met u op één lijn te zitten en zou volgens de uitslag van de verkiezingstest op u moeten gaan stemmen.
    Jammer dat dat niet gaat, want ik ben het op één punt niet met uw partij eens, en dat is de NZ-lijn, die mag er van mij gewoon komen.
    Mijn motivatie om voor de NZ-lijn te kiezen is oa dat ik mij nog goed de protesten kan herinneren bij de aanleg van de huidige metrolijn, denk bv aan de Nieuwmarkt…Toch zou het nu ondenkbaar zijn als deze metrolijn er niet zou zijn, die hebben we gewoon broodnodig. Ik begrijp dat het een hel is voor de mensen die er daadwerkelijk last van hebben en tussen bouwputten wonen en nog erger hun huis op instorten staat, maar het is kiezen tussen twee kwaaden ben ik bang.
    Zit dus met een dilemma, maar verder mijn complimenten voor deze nieuwe partij, een frisse wind door Amsterdam kan geen kwaad.

  4. Geacht Red Amsterdam,

    Mijn complimenten voor de heldere programmapunten. Ik mis alleen een programmapunt wat naar mijn idee niet mag missen: “Red de Amsterdamse woonboten en woonbootgebieden”. Woonboten zijn heel typerend voor Amsterdam, voor de binnenstad, maar ook buiten het centrum bevinden zich woonbootgebieden. Het woonbotengebied in Stadsdeel Oud-Zuid, langs de A10 is in een tijdsbestek van enkele jaren verworden van een mooi natuurrijk gebied, grenzend aan het Amsterdamse Bos en de Oeverlanden, tot een afgegrensd gebied tussen kantoren, sportparken en sportcentra. Bewoners die zich inzetten voor behoud en eventueel uitbreiding van de unieke flora en fauna en de kwaliteit van hun eigen woongebied, werden en worden nauwelijks gehoord. Een deel van het Amsterdamse Bos moest wijken en veel bomen en grasland in het gebied zijn verdwenen. Daarom zeg ik: “Red de Amsterdamse woonboten en woonbootgebieden!”

  5. Gaat na vele jaren weer stemmen, ik ben er na ijburg en de NZ lijn mee gestopt, had geen zin. Stelletje kruipers… bah..
    Maar NU, gaat deze papa ook voor zijn kinderen de stembus weer eens betasten met zijn stemkaart… Inderdaad tijd voor eens een ander geluid in de sopera…
    Paul

  6. Opzoek naar een standpunt om mijn moeder op red amsterdam te laten stemmen heb ik tussen de standpunten gezocht naar het standpunt van red-amsterdam omtrent de parkeergarageplannen onder de Boerenwetering. Ik zou dan ook heel graag willen weten wat het standpunt t.o.v. deze plannen is van red-amsterdam; voor of tegen en waarom….

    Alvast bedankt voor een reactie,

    Groeten Sarah

  7. Beste Red Amsterdam,

    Ik ben blij met jullie, is het wellicht iets voor jullie om de strijd aan te binden met alle overbodige gemotoriseerde hulpmiddelen zoals die stinkende herrie makende tbc-en hondestrontvirusverspeidende straatveegmonsters, bladblazers, die afschuwlijke plastic bloembakken met geraniums die met vieze diesel-vrachtauto’s water krijgen (welke wethouder mocht naar YapYum voor dat contract?), die vreselijke dieselhoogwerkers die glazenwassers tegenwoordig gebruiken, terwijl er ook elektrische zijn, en loop maar door de stad, dan verzin je zo nog tien dingen,… maar eerst die veegwagentjes. Groet, Bert

  8. Moet er ook niet explicieter naar de waarde van cultuur verwezen worden? Zeker nu bijna alle cultuur op geldeconomische waarden wordt afgerekend. De culturele waarden hoeven niet alleen kunstgebonden te zijn maar brengen ook enkele humane waarden naar voren. deze zijn of politiek gezien ‘verkeerd’ geannexeerd of komen helmaal niet ter sprake.

  9. Schatten,

    ben het grotendeels zeer met jullie eens!! Nog een toevoeging: Amsterdam komt om in het water, waarom hebben we dan bijna nergens fonteinen in de stad? (behalve op het frederiksplein en op het leidseplein) Laat Amsterdam trots zijn op wat zij trotseert!

  10. Ik ben voor het behalen van een ‘Goed Amsterdammer’ diploma, een soort inburgeringscursus voor Amsterdammers. Dit houdt in dat diegene die daadwerkelijk weet wat het inhoudt om Amsterdammer te zijn een pasje krijgt waar je bijvoorbeeld in de kroeg 10% korting op een biertje kunt krijgen, of 10% korting op theater of bioscoopbezoek. Dit kweekt een stukje bewustwording over het ‘Amsterdammer zijn’. Tolerant, bewust en een beetje anders dan anders.

  11. Iedereen kan ter ondersteuning de site http://www.red-amsterdam.nl/ zo veel mogelijk verspreiden via de persoonlijke netwerken, als je tenminste ook vindt dat dit (financieel gezien) krankzinnige en megalomane project gestopt of minstens beperkt moet worden. We weten ongeveer wat de schade tot nu toe is, maar niemand kan kennelijk voorspellen hoe hoog het werkelijke eindbedrag wordt. Dat het in ieder geval echt achterlijk veel gaat kosten weet de hele wereld, maar schijnt geen reden te zijn voor de huidige politici om daadkracht te tonen en in te grijpen. De schattingen over de totale investering en de kosten van het t.z.t. draaiende houden van de NZ-lijn hebben meer vragen dan antwoorden opgeleverd, maar de politiek speelt nog steeds verstoppertje en zal daar ook vrolijk mee door gaan. Misschien ligt het scenario voor de verdere financiering al klaar en krijgen alle Amsterdammers tot het einde der jaren een NZlijn-Heffing te betalen in de vorm van een gemeentelijke belasting. Dat kunnen we dan het ‘Kwartje van Cohen’ of iets dergelijks gaan noemen. De politiek verantwoordelijken zijn intussen al lang verhuisd naar lucratievere posten / banen en wonen in een aantal gevallen ook niet meer in Amsterdam. Daar hebben we genoeg voorbeelden van voorhanden. Er zijn in het recente verleden projecten geweest waarbij men wel het gezonde verstand heeft laten werken, zoals Kalkar in Duitsland. Het totale bedrag wat daar in één klap afgeschreven werd om nog grotere financiële rampen te voorkomen was toen al (omgerekend) ca. 4 miljard Euro. Zover zijn we nu nog niet in Amsterdam, dus er is nog steeds gelegenheid om in te grijpen.

  12. Waarom niets over de belangen van de dieren?
    Bijvoorbeeld dat elk beest onder controle van de mens voldoende natuurlijke buitenruimte krijgt om tenminste drie seconden achtereen voluit te rennen, vliegen of zwemmen. En dat bij elk kunstmatig verhard terrein, hetzij dak, erf of straat hoog opgaand geboomte aangeplant moet worden ter compensatie van voor de Natuur verloren gegane vruchtbare aarde. Bij het CS is een soort arboretum mogelijk a la hoofdstraat van Basel. Aan de rand van de stad kunnen dieren onderdak krijgen op de begane grond. Koeien geven warmte af.
    Let ook op De Geboden, die aan het vee sabbath toekennen, i.e. ontspannen rondscharrelen in plaats van voor Mammon opgesloten te zitten in de schuren der bio-industrie. Een oud voorschrift behelst dat een tiende van de akker aan de vreemdeling behoort; naar onze tijd te vertalen als door de boer te bewerken voor het wild en zo ondermeer de duiven ‘s winters een stuk tarweveld gunnend.
    Er wonen in het Amsterdamse veel mensen die niet bijdragen aan de service van de hoofdstadfunktie en misschien wel in een nederlandse stad tegenover de Canarische Eilanden zouden willen verkeren, in ruil voor het verblijf alhier van de Marokkanen die hun oude paspoort niet wensen op te geven. Waar met het afvalwater een groene ring voor wilde fauna te creeren valt, terwijl je in Amsterdam meer ruimte krijgt, ook voor je bootje, je konijntjes en scharreleieren.

  13. “Ook moeten bewoners uit deze stadsdelen middels openbaar vervoer, fietsroutes en ook autowegen (naar de rand van het centrum en naar Park & Ride voorzieningen), de binnenstad goed kunnen bereiken.”

    Dus RED AMSTERDAM vind dat de huidige tramlijnen (bijvoorbeeld een lijn 5 door de Leidsestraat) de binnenstad ‘goed’ ontsluiten? Als je de hele dag de tijd hebt misschien wel, maar 40 min van CS naar het Museumplein is geen uitzondering. Hoe kun je dan beweren dat zo’n metro helemaal niet nodig is? Het enige snelle (dat moet het toch vooral zijn) OV dat Amsterdam rijk is zijn de 4 metrolijnen.

    De politiek zou juist moeten pleiten voor meer metrolijnen, om na de NZ-lijn direct te beginnen met een degelijke oost-west verbinding. Ziet RED AMSTERDAM niet dat zich hetzelfde herhaalt als bij de aanleg van de oost-lijn? Die stuitte ook op veel verzet (vooral omdat slopen toen wel noodzakelijk was) maar deze verbinding is inmiddels niet meer weg te denken uit het Amsterdamse OV netwerk. Eenzelfde succes ligt weg gelegd voor toekomstige metrolijnen, maar dan moeten we het wel aandurven.

    Veel Amsterdammers zullen zich wel bekocht voelen als we aan de NZ-lijn slechts een disco onder het CS over houden. Vooral aangezien er al voor bijna 2 miljard euro aan beton in de grond zit. Dat is pas kapitaal vernietiging, vernietiging van ons belastinggeld. Die metro behoort niemand anders meer toe dan de inwoners van Amsterdam, aangezien wij hem betaald hebben. Je zou bijna kunnen zeggen dat als de NZ-lijn er niet komt we ons geld terug krijgen, wel zo eerlijk toch?

    Het is onbegrijpelijk dat anno 2010, na 8 jaar bouwen, de boor zit bijna in de grond, er mensen zijn die op het idee komen een partij op te richten tegen de metro? Is wel een beetje heimelijk laat? We zullen het wel zien bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen.

    Op een metro-rijke toekomst, met vriendelijke groeten, Daniel.

  14. dag leden van het bestuur,

    super dat jullie zijn opgestaan tegen de verdere aanleg van de noordzuid lijn onder de stad: veel te veel kosten en teveel gevaren.

    Het volkshuisvestingsstandpunt zal echter genuanceerder mogen. nu lijkt het wel een standpunt van de pijpbelangen op stadsdeel niveau. Indien jullie het interessant vinden, zal ik graag middels een notitie en/of gesprek nuance en diepgang willen brengen op het terrein van kwaliteit van de woning voorraad, verhouding koop en huur woningen, positie van woing corporaties en de rol van particuliere beleggers en woning eigenaren in de stad.

    vriendelijke groeten,
    martijn winnen

  15. Goed stuk! Vooral afbraak van de Nederlandse Bank (hoort toch samen met de AFM (Vijzelgracht) niet in het centrum maar bij de advocaten en bankiers op de Zuidas) en herbouw van het Paleis voor Volksvlijt vind ik een zeer goed punt. Hier zou ik eerder miljoenen voor uitgeven als zo’n witte olifant-project als de NZ lijn. Misschien ook geld reserveren om de oude Jodenbuurt in alle glorie te herstellen want die grauwe Oostduitse woonkazernes die er nu staan, zijn niet om aan te zien.

  16. RED POSTBODES en MENSEN DIE SLECHT TER BEEN ZIJN,
    Neem de oude regel weer op in de APV die mensen en hun bovenburen verplicht om hun stoep sneeuw- en ijsvrij te maken. Dan hoeft mijn bovenbuurvrouw niet weer meer dan een week gedwongen binnen te blijven zoals de afgelopen kerst, wordt het weer veiliger boodschappen doen, hoeven postbodes niet meer op straat te lopen en is het voor ieder ander ook veiliger op de stoep.

Reacties zijn gesloten.