Tagarchief: afschaffing van de stadsdelen

Visie op Structuurvisie Amsterdam 2040

“De tijd van de grootschalige projecten is voorbij”, aldus Amsterdams gemeentebestuur in de begroting 2011 inzake het Vereveningsfonds.

Die conclusie volgt op de voorlopige bouwstop vorige zomer.

De hoofdstad kampt met de grootste terugval in de woningbouw sinds veertig jaar. Amsterdam hoopt vooral via het (voorlopig?) afblazen van bouwprojecten het tekort te reduceren met € 900 miljoen.

Breken ooit betere tijden aan? Zelf zegt het gemeentebestuur daarover dat nog niet is te voorzien hoe diep de terugval zal zijn en hoe lang herstel op zich laat wachten. Intussen wordt wel een Structuurvisie uitgebracht vol toekomstplannen tot 2040. Met het verlies van het Vereveningsfonds waarin baten en lasten van het grondbeleid worden verrekend is nog geen rekening gehouden. De rentelasten van onverkocht braakliggend terrein lopen inmiddels verder op met tientallen miljoenen.

Amsterdam denkt 70-duizend nieuwe woningen nodig te hebben tot 2040 en begint alvast met 45 ha (20%) van IJburg II, gereed te maken, terwijl de bouw op IJburg I al stagneert, en vlakbij, het Zeeburgereiland braak ligt. Kennelijk denkt het college en de verantwoordelijke wethouder aan een tijdelijke dip, die te overbruggen is met een lager ontwikkelingstempo maar niet dwingt tot koersverandering. Maar hoe langer de dip duurt, hoe meer die projecten onder invloed komen te staan van de bevolkingskrimp die rond 2040 zijn hoogtepunt nadert. Dat zal tot bijsturing dwingen.

U weet wat bevolkingskrimp is, neem ik aan ? Er wordt minder geboren in Nederland en er gaan meer mensen dood. Grof gezegd.

Vanaf dit jaar gaat de naoorlogse geboortegolf met pensioen, en neemt de invloed van de bevolkingskrimp toe. Straks rond 2030 wordt de geboortegolf van weleer een aanzwellende uitvaartgolf.  Als gevolg daarvan komen veel, en veel attractieve woningen vrij.  In de periferie maar ook in en om Amsterdam. Dientengevolge zal de noodzaak om veel bij te bouwen ook voor de hoofdstad verminderen. De gevolgen van die demografische ontwikkelingen ontbreken geheel in de structuurvisie.

Door uitstel van projecten valt, als het lang genoeg duurt, het tijdstip van de te hervatten bouwopgave samen met omvangrijke woningverlating. In de kantlijn uitgerekend gaat het om zulke forse aantallen lege woningen dat de noodzaak tot veel nieuwbouw verdampt. Zo leveren de Amsterdammers die nu 60+ zijn bij elkaar in het tijdvak vanaf nu tot zeg maar 2040  meer woningen op dan de 70.000 die ooit in aanbouw moeten worden genomen. En daar komen de te verlaten woningen in vergrijsde gebieden als de Gooi- en Vechtstreek, Kennemerland en de voormalige groeikernen nog bij. Veel van deze grotere woningen worden nu nog door 1 persoon bewoond maar zullen als ze vrijkomen door meerpersoons jongere huishoudens worden overgenomen. Daardoor slinkt de noodzaak tot nieuwbouw nog verder. Een groeiende bevolking in zielen kan desalniettemin met minder nieuwe woningen toe.

De verlaten woningen zullen doorgaans ruim en goed zijn. Er zal zich in plaats van een verdunning -minder bewoners in grotere huizen- een indikkingsproces voordoen. Van eenzame weduwen, naar meerpersoonshuishoudingen in eenzelfde woning. Het woonredenment -zoals dat heet- per woning stijgt en het herbergend vermogen van de bestaande woningvoorraad neemt daardoor zonder nieuwbouw toe.

In Amsterdams’ Structuurvisie met een tijdshorizon tot 2040 mag een tekst over deze ontwikkeling achter de cijfers niet ontbreken. Inderdaad lijkt de tijd van de grootschalige projecten voorbij. Gemeenten, dus ook Amsterdam, zullen zich moeten realiseren dat de betere tijden als ze aanbreken heel andere tijden zullen zijn dan waarop ze zich de afgelopen jaren hebben voorbereid.

Er verandert nu al veel dat een snel herstel van de terugval niet aannemelijk maakt. Het leven wordt duurder en onzeker. Leningen worden duurder en moeilijker dan voorheen afgegeven. Inkomenseisen worden opgetrokken. Banken vrezen verzuipende hypotheken en moeten zelf grotere geldbuffers aanhouden (Basel 3) wat uitlenen afremt. Tophypotheken moeten straks versneld tot 100% worden afgelost.

Onzeker is wat de hypotheekrente en woningprijzen zullen doen. Niet alleen in de koopsector is het kommer en kwel. Investeringen van woningcorporaties kelderen volgens koepel AEDES van € 10 miljard naar € 1 miljard per jaar. Langdurig uitstel wegens geldgebrek is onontkoombaar zeker in de huidige woningmarkt.

De oorzaak: er wordt en is steeds minder  ingespeeld op de woonbehoefte, het passende dak boven het hoofd, maar op de woonbegeerte, het bij elkaar wonen van vermogen met behulp van de hypotheekrenteaftrek en stijgende huizenprijzen.

Even calculerend als eerst werd verhuisd door de burger blijft die nu liever zitten. Geen nood want een Hollands huishouden woont in vergelijking met bijvoorbeeld Denen en Duitsers relatief het ruimst. En anders maakt de tijdelijke btw-verlaging naar 6% het zittenblijven, met een dakkapel of serre erbij gebouwd wel aangenamer.

Red Amsterdam vindt dat deze demografische ontwikkelingen, plus de bijbehorende cijfers, met name het effect op het voorgestelde nieuwbouwprogramma, niet in de Structuurvisie mogen ontbreken. En dient daarom eern motie met die strekking in.

Motie Overwegende:

-          dat de gevolgen van het tekort van meer dan € 900 miljoen op het Vereveningsfonds nog niet in de structuurvisie zijn verwerkt

-          dat het college via uitstel van veel projecten dit tekort probeert te verminderen

-          dat dit uitstel de voorgenomen aanvang verschuift naar het moment waarop de effecten van vergrijzing drastisch zullen toenemen, zich manifesterend in bv toenemende woningverlating in en om de stad

-          dat de gevraagde noodzakelijke cbs-cijfers over deze vergrijzingseffecten nog niet bij de besluitvorming over de structuurvisie voor handen zijn

-          dat omvangrijke woningverlating een neerwaartse aanpassing van het nieuwbouwprogramma nodig kan maken om dubbel woningaanbod te vermijden

draagt/vraagt het college op:

zodra de CBS-cijfers over de vergrijzingseffecten tot 2040 wel beschikbaar zijn deze op woningverlating te toetsen en het eventuele  verminderend effect op het voorgestelde nieuwbouwprogramma van 70.000 alsnog in de Structuurvisie te verwerken opdat  woningaanbod gegenereerd uit woningverlating en tegelijkertijd nieuwbouw tezamen op niet meer dan 70.000 woningen uitkomt

deze verwerkte tekst als onderdeel van de structuurvisie op te vatten

VAN HET GREMIUM NAAR DE GERANIUMS

Het fijne van een afscheidsspeech, meneer de Voorzitter, het fijne is, dat niemand geacht wordt me te interruperen. Ik kan gewoon mijn betoog afmaken zonder dat de jongelui van VVD of GroenLinks me van mn apropos kunnen afbrengen met nare opmerkingen. Zoals de vorige keer, toen ik ze notabene bezorgd waarschuwde! voor buikpijn na het kritiekloos opschrokken van zoete koek. En zij míj verweten dat ik de cijfers niet kon ophoesten, die ze niet aan mij, maar aan de wethouder hadden moeten vragen.

Voorzitter, college, collega raadsleden, leden van griffie en andere medewerkers !

Het fijne van een afscheidsspeech is ook dat deze de mogelijkheid biedt om hier vanaf dit spreekgestoelte -’ex cathedra’ zogezegd- te refelecteren op het verleden , tevens het heden wijselijk te beschouwen, en natuurlijk de aanwezigen pauselijk  te vermanen.

En het fijne van een afscheidsspeech is ook dat het een eindpunt markeert.  Het is afgelopen, voorbij. Ik neem afscheid. Voldaan, maar doodmoe. Hard gewerkt, veel geleerd, maar ‘nu even niet’. Het is zoiets als thuiskomen na een wereldreis: een hoop gezien, -veel gemist- maar blij dat ik weer in mn eigen bed mag liggen.

Want het was een vreemde wereld, dames en heren, waar ik een jaar geleden binnenstapte. Een wereld waarin ik pas na enige tijd dwalen een ragfijn web ontwaarde van mores en conventies, procedures en afspraken, coalities en ambities, openbare en geheime agenda’s; kortom, een web waar een gewoon mens al snel verstrikt in raakt.

Na een poosje kwam ik erachter dat het web een naam had: “Politiek”! Daar kom ik zodadelijk op terug.

Want ik wil één ding niet vergeten te memoreren. In de praktijk van alledag ten stadhuize ontdekte ik een mij tot dan toe onbekend fenomeen;….de Griffie! De discrete, geduldige, verstandige ambtelijke ondersteuning voor de Raad. De griffie wees me de weg door de krochten van het Stadhuis en langs de raggen van de gemeentepolitiek. De griffie was de bron van informatie, waar ik me aan kon laven. Met aan het hoofd een lieve schat; de Raadsgriffier Marijke Pe.  Zij en haar staf bleken er niet alleen te zijn voor de gevestigde partijen en de doorgewinterde raadsleden. Ook voor ons. De nieuwkomers. Juíst voor ons. Nooit is Red Amsterdam met dédain afgedaan. Steeds hebben ze ons, de fractie, zonder aanziens des persoons op weg geholpen en voor uitglijers behoed. Zij bleken, en zíjn -net zoals het onvolprezen gilde van portiers ten Stadhuize- de enige oprechte zekerheid, de enige constante factor in de eb en vloed van komende en gaande gemeenteraadsleden en andere politici. Dank daarvoor.

De laatste tijd wordt me steeds gevraagd of ik “blij ben er vanaf te zijn”. Of -nog erger- of ik “teleurgesteld” ben over wat ik heb kunnen doen of wat Red Amsterdam heeft kunnen bereiken.

Zonder diplomatiek te willen zijn is het oprechte antwoord: Ja en Nee.

Nee. Het was -vanaf den beginne- de afspraak dat ik het één jaar zou doen en dan  zou opstappen. Nu na een jaar weet ik, dat een termijn van twéé jaar het minimum is om het vak van gemeenteraadslid te leren.

Ja. Ik ben blij dat ik niet meer zo keihard zal hoeven te werken als in het afgelopen jaar, dat ik die overload aan informatie niet meer hoef te absorberen, en dat ik zelf weer mijn eigen agenda mag beheren.

Nee. Ik zal de bedrijvigheid hier missen. En de mensen. En de ‘éducation permanente’. Het was een voorrecht om bovenop het Amsterdamse nieuws te zitten -wat je anders ‘s avonds in de krant leest-, en het was fascinerend om de achterkant van het weefsel, het ‘petit-point’ van de macht te kunnen observeren.

Nee. Er is, wat mij betreft, dan ook geen sprake van teleurstelling. Ik wist maar al te goed waar ik aan begon en dat een éénpersoonsfractie geen gewicht in de schaal legt.

Natuurlijk hebben wij onze verkiezingsbelofte waargemaakt, geageerd tegen de NoordZuidlijn, en dat zal Red Amsterdam blijven doen. Het is onze ‘raison d’être’ in dit forum.

Red Amsterdam leeft niet in de illusie dat we de NoordZuidlijn tegen zouden kunnen houden, maar wij zijn er om te laten zien dat dit monster aan de fundamenten van onze stad knaagt. De NoordZuidlijn is de onheilspellende metafoor voor iets veel groters.

Materieel gezien staat de NoordZuidlijn symbool voor al die andere megalomane projecten, die de stad op zn palen laat wankelen: de Zuid-as, de Zeesluis, IJburg twee en drie.

Immaterieel is de NoordZuidlijn symbool voor te grote ambities in de politiek, te grote ego’s en te geringe capaciteiten om ze waar te maken. Voor wensdenken, voor de illusie van de maakbaarheid van de samenleving, waar “optimisme als een plicht” gevoeld wordt, zonder rekening te houden met de lengte van de polsstok, de perceptie van anderen en de harde werkelijkheid van de financiële middelen.

Denk aan de ontluisterende bevindingen in de Enquete Limmen, denk aan de computerchaos in de gemeente en de stadsdelen; het ICT-debacle.

Denk aan de onkunde om een straat, een sluis of een brug binnen het budget op te leveren, of een museum binnen de daarvoor geplande tijd. Of een NoordZuidlijn.

Denk aan het het failliet van het Danshuis, het Musiq-gebouw in Oost, de aannemer Midreth, dat je van kilometers ver kon zien aankomen.

Denk aan de persoonlijke ambities die een vruchtbare samenwerking in de weg staan en handenvol geld kost, zoals met AT5 of de Kunstraad.

Denk ook aan de kleinzieligheid van de burenruzies in de stadsdelen, in West, in Oost, waar politiek culmineert in ordinair gekijf van gekwetste ego’s, die zelfs op straat te horen is.Naar mijn gevoel, een intrinsiek gevolg van de illusie dat stadsdelen de democratie zouden dienen, zonder rekening te houden met de menselijke maat en persoonlijke ambities, die daar het meest aan de oppervlakte geraken. Dit alles en allemaal in de superieure wetenschap ten stadhuize dat de macht pro forma gedelegeerd is, en echte politiek niet elders dan hier bedreven wordt.

Nee. Ik had niet de illusie, dat er naar ons geluisterd zou worden of dat Red Amsterdam er iets toe doet.

Hoe verstandig het ook zou zijn een moratorium op de afbouw van de NoordZuidlijn in te stellen, hoe onverstandig het ook is om in deze tijd zo veel geld uit te geven aan de uitbouw van de NoordZuidlijn naar Amstelveen, hoe waarschijnlijk het ook is dat de geologische gesteldheid onder het station Vijzelgracht een onoverkomelijke barrière zal blijken te zijn om de NoordZuidlijn ooit te voltooien, uit prestige-overwegingen en partij-politiek, zullen de alfa-mannetjes persisteren dat het MOET. Koste wat het kost.

Ja. Ik had de hoop dat het ons zou lukken ‘De Opstapper’, het busje voor de binnenstad te redden van de ondergang.Het leek er ook op. Schijnbaar mocht De Opstapper op grote sympathie rekenen binnen de Raad. De PvdA wilde hem behouden. GroenLinks zou onze motie mede ondertekenen. De kleine partijen deden dat ook.En dan merk je, tot je verbazing, dat als het puntje bij het paaltje komt, alle mooie woorden ten spijt, dat om particuliere, of opportunistische, of partijpolitieke redenen de meerderheid tot behoud van De Opstapper plotsklaps is verdampt.

Verbazing: Ja. Teleurstelling: Nee, niet echt. Dat gebeurt nou eenmaal in de politiek.

Verbazing: Ja. Niet dat het gebeurt, maar dat mensen in staat zijn om eerst iets met grote oprechtheid te beweren, en dan met droge ogen iets totaal anders kunnen doen.

En als je je dan afvraagt hóe dat kan dringt zich toch een uiterst banale vergelijking aan me op. Het zal u niet verbazen dat ik als actrice moet denken aan een ordinaire soap. En dat bedoel ik niet badinerend. Politiek voldoet aan de onontkoombare wetten waaraan een soap moet voldoen. Banaal, spannend, gemeen, griezelig dicht de werkelijkheid benaderend, het echte leven.

Want hoe serieus de actores ook zijn, hoe belangrijk hun beslissingen ook voor de burgers, voor de stad en voor het land, wel beschouwd draagt het politieke bedrijf alle kenmerken van Goede Tijden, Slechte Tijden. In Amsterdam getiteld Kleine Kansen, Grote Gevolgen.

Het is een dagelijks terugkerende, fascinerende, hijgerig opgediste serie dramatische gebeurtenissen zonder eind, met ingewikkelde verhaallijnen, die naar behoeven de aandacht trekken of verdwijnen onder het stof van nieuwe conflicten, waarin intriges en overspel, beloften en verraad, boeven en slachtoffers, idealisten en lawaaimakers, alfa-mannetjes en underdogs hun plaats opeisen en ondergaan in de waan van de dag.

Begrijp me goed. Ik bedoel dit niet badinerend.

Het is net zo echt, netzo fascinerend en verslavend als de krant en het Journaal voor nieuwsjunks, zó fascinerend en verslavend zijn de voorthollende gebeurtenissen van de politiek voor snel-schakelende, slimme jongens en ambitieuze meisjes, de politiek.De politiek is een fascinerende, intellectuele uitdaging,  heb ik gezien. Het heeft alleen niets met democratie te maken. Het is gymnastiek voor de geest, schaken op hoog niveau, een competitie van de competenties. Rücksichtslos. Even overweldigend als meeslepend, als in een soap.

Op een dag kan je niet meer zonder. Ben je verslaafd aan het spel, aan het pluche of aan de macht.

Op een dag word je uit het script geschreven.Omdat het de afspraak is. Of een nieuwe coalitie is gesloten. Motie van wantrouwen aan je broek. Van het gremium naar de geraniums.Kan je naar huis, naar je eigen bed.

nieuwjaarsspeech Theo Stokkink

Nelly Frijda luistert in de GO Gallery naar de nieuwjaarsspeech van Theo Stokkink

Amsterdam heeft een groots verleden en wil ook een grote toekomst tegemoet gaan. Wie het verleden van Amsterdam slecht kent of niet heeft meegemaakt, moet zich maar eens gaan orienteren in het Amsterdams Museum.
Of luisteren naar de vele liedjes die daarover bestaan. Aan de Amsterdamse grachten is wereldberoemd.
Ik zelf luister van tijd tot tijd wel eens naar het jiddische Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen.
Weg is de gein, zegt het lied. Het gaat over wat er na de Tweede Wereldoorlog van Amsterdam was overgebleven.
Om heel andere reden lijkt datzelfde lied nu ook op de huidige tijdsgeest te slaan. Humor en de gein hebben nu plaats gemaakt voor stress, voor irritatie en onverdraagzaamheid. Amsterdammers lopen elkaar in de openbare ruimte voor de voeten, fietsen elkaar voor de sokken of voelen zich onveilig.

In het openbaar vervoer was het gebruikelijk je plaats af te staan aan een oudere, kom er nog maar eens om.

Het verleden van Amsterdam lijkt alleen nog maar een façade, terwijl het voort zou moeten leven in het heden en in de toekomst. Zonder verleden geen heden, zonder heden geen toekomst. De directeur van het Amsterdams Historisch Museum, Paul Spies, heeft dat blijkbaar goed begrepen, hij heeft de naam van het museum veranderd in Amsterdams Museum en dat kan niet eens tot misverstanden leiden in een tijd waarin vrijwel alle grote musea in Amsterdam gesloten zijn.

De politieke partij Red Amsterdam vindt dat wie het verleden van Amsterdam niet respecteert zich niet zou mogen bezighouden met de toekomst van Amsterdam. Dat beschouwen we simpelweg als karaktermoord.

Zonder dat respect raken we als Amsterdammers in de stress en vindt er op alle fronten kaalslag plaats. Red Amsterdam is dan ook alleen maar bereid om met respect voor het verleden in de toekomst van Amsterdam te investeren. Een Amsterdammer is altijd trots op zijn stad geweest. Voor een Amsterdammer heeft een stads-vernieuwer die zijn hand overspeelt, afgedaan. Meegaan met je tijd is uitstekend, maar megalomaan gedrag is verwerpelijk, net zo verwerpelijk als verkwisting van overheidsgeld, van geld dat niet in de knip zit.
Red Amsterdam heeft vier jaar de tijd gekregen om zich als lokale partij te profileren en het onmisbare van haar bijdrage in de gemeenteraad aan te tonen. We zijn nu een jaar oud en we willen als stadspartij absoluut een blijvertje worden. Een partij van en voor de burgers van Amsterdam.

Ja, we streven zelfs naar een standbeeld van een wethouder van Red Amsterdam, een standbeeld dat in de loop van deze eeuw nog zal verrijzen want het is opvallend hoe weinig standbeelden van wethouders er sinds dat van Wibaut zijn bij gekomen.
Amsterdam telt heel wat standbeelden: Andre Hazes, Spinoza, Johnny Jordaan, Multatulli, Theo Thijssen, Anne Frank, Kakadorus, Joost van den Vondel, Bredero, Max Euwe, Rembrandt van Rijn en noem ze allemaal maar op. Allemaal grote burgers van Amsterdam.
Ik zal u niet alle namen noemen van wethouders voor wie wij zeker geen standbeeld willen neerzetten.
Veel van die wethouders kwamen even langsfladderen, legden een drol en hebben ons, de Amsterdamse burgers, in de stank laten zitten.
Wij zijn een Amsterdamse stadspartij, opgericht door burgers waar niet naar werd geluisterd. En het adagium luidt: als je niet horen wil moet je maar voelen. Tot nu toe zijn het niet meer dan speldenprikken geweest. Speldenprikken richten weinig uit tegen het geweld van zo’n gigantische boor waar het college de stad met weinig respect voor het verleden mee te lijf gaat. En dat notabene ook nog onder de gordel.
Maar Amsterdam is niet in een dag gebouwd en laat zich dus ook niet in een dag afbreken. We verkeren tussen droom en daad. Het vraagt om enig uithoudingsvermogen.

Ik wens u een liefdevol en gelukkig 2011, vol humor en gein. Ik dank u voor uw aandacht.

Theo Stokkink, voorzitter Red Amsterdam

Nelly bij 1Vandaag

Het TV programma 1Vandaag besteede (27-12-10) in de kerstweek tijd aan mensen die in het afgelopen jaar veel in het nieuws waren. Nelly Frijda was een van hen en haar  “kerstkaart” is hier te zien:

sitestat
Verslag: Sander ‘t Sas Redactie: Fouzia Elhannouti (27-12-10)

Nelly Frijda richtte in 2009 samen advocate Nelleke van ‘t Hoogerhuijs de partij Red Amsterdam op. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 wordt ze met 5456 voorkeursstemmen gekozen in de Amsterdamse raad. Vanavond blikt EenVandaag met haar terug op het afgelopen jaar. Hoe kijkt ze terug op de gemeenteraadsverkiezingen, Red Amsterdam en de Noord-Zuidlijn?

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.

Nelly was al eerder te zien in 1Vandaag (20-02-10)
sitestat
Deze week(20-02-10) volgt EénVandaag actrice Nelly Frijda, die campagne voert voor de door haar opgerichte partij Red Amsterdam. De partij, die meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, verzet zich met hand en tand tegen de steeds duurder wordende nieuwe metrolijn in Amsterdam. We gaan met Nelly Frijda naar bewoners die door de bouw van de Noord-Zuidlijn hun huis zagen verzakken.

Ook voert ze campagne bij de Bijenkorf die risico’s vreest als het boren van de tunnel op 11 maart gaat beginnen. Samen met haar dochter Miranda heeft ze een carnavalsliedje opgenomen om haar onvrede te uiten. (luister hier)

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.
Dit seizoen zou Frijda naast Jon van Eerd te zien zijn in de theaterkomedie Oranje Boven. Ze moest echter wegens ziekte afzeggen en haar rol werd overgenomen door Liz Snoijink. Naast haar acteerwerk treedt ze tevens op als zangeres in radioprogramma’s.

TIEN VRAGEN VAN FRIJDA AAN VAN ES

Uit Het Parool van gisteren, van 16 november 2010 begrepen wij dat Weth. Van Es, verantwoordelijk voor het bestuurlijk stelsel van de stad, toen zij van de plannen van minister Donner hoorde de stadsdelen op te heffen, of, zoals deze het formuleerde dat het “experiment met de deelgemeenten beter beëindigd” kan worden, vooralsnog “niet meer dan een glimlach op haar gezicht” kreeg.
Vraag 1:
Hoe moeten wij die glimlach van de Wethouder interpreteren ? Vol begrip, meewarig, laatdunkend of zelfverzekerd ?
Vraag 2:
Neemt de Wethouder het voornemen van de Minister serieus ?
Zo ja, waaruit blijkt dat ?
Vraag 3:
Neemt zij de opheffing van de Stadsdelen serieus ?
Zo ja, waaruit blijkt dat ?
Vraag 4:
Zo nee. Zoekt de Wethouder naar een manier om de Stadsdelen, of, anders geformuleerd; de functie van deze bijzondere Raadscommissies van Amsterdam, te behouden, zodat deze, als ware het Stadsdelen, kunnen blijven functioneren?
Zo ja, hoe ? En vooral: waarom ?
Vraag 5:
Is de Wethouder serieus van mening dat de Stadsdelen “kostenbesparend” zijn, zoals we in hetzelfde artikel in Het Parool van haar mogen vernemen ?
Zo ja, kan de Wethouder dat met een eenvoudig voorbeeld aantonen ?
Vraag 6:
Zo nee, kan de Wethouder dat met een ingewikkelde kosten/baten-analyse aantonen, en die de Raad doen toekomen?
Vraag 7:
Is de Wethouder het, in het licht van het voornemen van Minister Donner en diens overwegingen daarbij, met Red Amsterdam eens, dat de relatie Centrale stad vs Stadsdelen aan een grondige evaluatie toe is ?
Zo ja. Is de Wethouder bereid een debat daarover te agenderen ?
Vraag 8:
Zo nee. Is de Wethouder, meer specifiek, bereid een debat over het bestuurlijke en financiële deficit van het Stadsdeel Oost te agenderen, en daarbij het mandaat van deze bijzonder Raadscommissie ter discussie te stellen ?
Vraag 9:
Zo nee. Hoe is de Wethouder, nog meer specifiek, voornemens om te gaan met de onverantwoorde schuldenlast van het Stadsdeel Oost ?
Vraag 10:
Als de Centrale Stad uiteindelijk verantwoordelijk blijkt te zijn voor de financiële verplichtingen, die Oost is aangegaan, bestaat er dan de mogelijkheid om het Stadsdeel onder curatele te stellen ?

Red Amsterdam is benieuwd naar de antwoorden van de Wethouder,
en kondigt, wat betreft de financiële verantwoordelijkheid reeds nu een amendement op de begroting aan, bij de volgende Raadsvergadering.

Nu stáán alle seinen op rood

Voorzitter, dames en heren,

Een paar maanden geleden, naar aanleiding van het Programakkoord van het nieuwe college, wist ik een paar minuten uw aandacht te boeien met een treffende parallel tussen nu en 80 jaar geleden:

Toen crisis, nu crisis. Toen bezuinigen, nu bezuinigen. Toen een groot infrastructureel werk onderhanden, nu ook. Toen een Oost-Westlijn, nu een Noord-Zuidlijn. Maar toen de treffende overeenkomst ophield, omdat de Oost-Westlijn; de aanleg van de spoorlijn over de Afsluitdijk, tijdig en op goede gronden bleek te zijn afgeblazen in 1930, en de Noord-Zuidlijn nog steeds niet, taande de belangstelling voor mijn betoog alras.

Jaja, men begreep waar ik heenwilde. Jaja, men herinnerde zich de reden van mijn verkiezing in deze Raad. Jaja, een mengeling van mededogen en meewarigheid woei mij tegemoet, met een snufje sneu.

Het college bleek het betoog van Red Amsterdam niet eens een repliek waardig te achten. De coalitiepartijen in deze Raad zaten in een rijdende trein. De oppostie was een station gepasseerd. En ik kon vanaf een zijspoor roepen dat alle seinen op rood sprongen.

Nu stáán alle seinen op rood. De Begroting 2011, die hier ter tafel ligt barst van de bezuinigingen en de rode cijfers, rode doorhalingen, rode ombuigingen, rode heroverwegingen. Je zou haast denken dat hier een rood college zit, maar nee, het schaamrood ontbreekt.

Alle paralellen en metaforen op een stokje: Amsterdam staat voor een gigantische opgave om ambities, plannen en verplichtingen, in overeenstemming te brengen met inkomsten, verwachtingen en toezeggingen. Er kan niet anders dan dramatisch bezuinigd worden, nu, in deze tijd. Wij, de Raad en college kunnen debatteren over hoe en waar het minst pijn doet. Niemand wil dat de zwakkeren, de onbekwamen en de dommen, de dupe worden van de draconische maatregelen die genomen moeten worden. Niemand wil zulke boodschappen nagedragen krijgen. Maar toch.

Naar de mening van Red Amsterdam is er een oplossing. Wij, de Raad en College zijn in staat om dramatisch te bezuinigen waar het kan én het minste pijn doet.

Amsterdam is te redden met een nieuw perspectief, door een stap naar achter te zetten, door te kijken met een objectieve blik. Niet belast met ouwe koeien, ambitieuze plannen of beperkt door een tunnelvisie.

Laten we wel wezen: Van Rijkswege worden de stad enorme bezuinigingen opgelegd.

De financiele positie van de stad wordt al jaren negatief beinvloed door te wilde plannen, en tegenvallers door oplopende kosten voor de Noord-Zuidlijn. Het Rijk is niet bereid bij te springen. Bezuinigingen op de de Gemeentebegroting zijn onvermijdelijk: Wij kennen de getallen: 83 miljoen bezuinigen in het komend jaar, 208 miljoen, elk jaar, vanaf 2014. Tel dat op:  Draconische maatregelen zijn noodzakelijk! Dramatisch voor iedereen die in deze stad afhankelijk is van publieke voorzieningen, of het nu een uitkering of infrastructuur betreft. Dramatisch voor iedereen die wegbezuinigd zou worden werkzaam bij of voor die voorzieningen. Dramatisch voor het klimaat in de stad, of dat nu het milieu of de cultuur betreft. Dramatisch voor de uniciteit, het karakter, datgene wat Amsterdam Amsterdam maakt. Enzovoort, enzovoort.

Red Amsterdam stelt u voor een bezuiniging te realiseren die alle bezuinigingen overbodig maakt: Stoppen met het afbouwen van de Noord-Zuidlijn. Neenee, dit is niet een herhaling van wat ik eerder zei, niet STOPPEN met het bouwen van de Noord-Zuidlijn -toen het nog kon, maar nu niet VERDER bouwen aan de lijn. Een moratorium.

Niks nieuws, een moratorium, want dat heeft de wethouder Grondzaken een paar maanden geleden ook gedaan met een bouwstop op kantoren in deze stad.

Dat betekent niet: weggooien van reeds gespendeerd geld. Niet het dichtkiepen van de tunnels of stations. Wij zijn niet gek. Wij stellen voor om de lijn van het station Rokin tot het station Buikslotermeerplein in Noord af te bouwen en in exploitatie te nemen, en dan even niet. Daarna even niks. Tot 2020. En dan zien we wel weer. Of het rendabel blijkt. Of het bevalt. Of we de lijn verder afbouwen, zoals gepland. Of die uitbreiden naar Amstelveen of Purmerend. Of we dan geld hebben. Mijn natte vinger zegt, dat, alles opgeteld en afgetrokken, als we dus even stoppen, een heleboel geld nu niet uitgegeven hoeft te worden. Geld dat we niet hebben. Dat we zelfs geld overhouden; zodat al die bezuinigingen, waar we het nu over zouden hebben, helemaal niet nodig zullen blijken.

Daarom heb ik de eer u thans een motie met deze strekking voor te leggen. En met spoed –na de eerste termijn- in stemming te brengen. En aan te nemen. Dan kunnen we naar huis, want alle discussies die we hierna zouden willen voeren komen dan in een totaal ander licht te staan, en dan kunnen we thuis trots vertellen dat Amsterdam gered is.

DE MOTIE

Ondergetekende mevrouw N. Frijda heeft de eer voor te stellen:
De raad,
voorafgaand aan de discussie over de begroting voor 2011 in Commissies en Raad, wegens dringend belang in stemming wenst te brengen,na de eerste termijn van de Begrotingsbehandelig 2011;

Overwegende dat:

- “de financiële positie van de stad de afgelopen jaren beïnvloed is door tegenvallers binnen de eigen begroting, in het bijzonder de Noord-Zuidlijn”, zoals de Inleiding van de Begroting 2011, benadrukt,  en daarenboven aanzienlijke bezuinigingen van Rijkswege aan de stad worden opgelegd,

- een -al dan niet beperkt- moratorium op de voltooiing van de Noord-Zuidlijn, zowel qua directe kosten, alsook qua aangegane verplichtingen, alsook qua onvermijdelijke tegenvallers, zoveel ruimte biedt in de voorliggende Begroting 2011 -en volgende jaren-, dat wellicht géén van de thans voorgestelde bezuinigingen nodig zullen zijn,

- meer precies, de bezuinigingen op de Gemeentebegroting nu reeds becijferd worden op 83 miljoen euro komend jaar, en 208 miljoen euro -structureel- vanaf 2014,

- de voorgenomen bezuinigingen ten koste zullen gaan van veel belangrijke voorzieningen in de stad; zoals de sociale woningbouw, de dienstverlening, het jongerenwerk, de zorg voor kinderen en bejaarden, bibliotheken, kunst, cultuur, Artis, het openbaar vervoer, en in het bijzonder de Stop&Go-lijn,

- de leden van zowel de coalitie-partijen, als de oppositiepartijen in de Gemeentraad

voor deze verschraling van het voorzieningenniveau in deze stad NIET verantwoordelijk willen worden gehouden, zonder daarbij alle alternatieven overwogen te kunnen hebben,

- het Rijk heeft aangegeven de budgetoverschrijdingen bij de verdere aanleg van de Noord-Zuidlijn in geen geval te dekken;

Constaterende dat;

- een moratorium op nog niet aangegane verplichtingen in deze tijd geen ongebruikelijke tussenfase is, gezien de Bouwstop Woningen en Kantoren van de wethouder Grondzaken,

-  sinds in december 2009 het enqueterapport van deze Gemeenteraad onder voorzitterschap van collega Limmen verscheen, geen fundamenteel debat in de Gemeenteraad is gehouden over de consequenties van de conlusies van het rapport , een debat over een moratorium op de aanleg van de Noord-Zuidlijn niet aan de orde is geweest, en dit nu eens te meer dringend geboden lijkt,

Verzoekt het college van burgemeester en wethouders:

- een externe onafhankelijke deskundige, zoals het Bureau Rigo, op zeer korte termijn te laten uitrekenen hoeveel er bespaard kan worden bij een beperkt moratorium op de bouw van de Noord-Zuidlijn;  waarbij onder ‘beperkt’ begrepen moet worden; dat

-er niet verder geboord zal worden dan tot het station Rokin,

-de bouw van de diepe stations gestopt wordt en

-de verbinding met Amsterdam-Noord volgens plan wordt voltooid,

Waarbij tevens een globale begroting gemaakt zal worden van de kosten voor het afbouwen en gebruiksklaar maken van het metro-tracé Rokin-Buikslotermeerplein, het inrichten der stations en het aanschaffen van het materieel.

En tevens een schatting te laten doen van reëel te verwachten schadeclaims van, cq de kosten van compenserende werkzaamheden door, benadeelde aannemers,

- bekend te maken welke begrotingsruimte deze aanpassing van het bouwplan NZ-lijn oplevert en een prioriteitenlijst op te stellen van de bezuinigingen in de huidige begroting, die geschrapt kunnen worden -mochten die überhaupt nog nodig zijn-,

-vervolgens een bijzondere raadszitting bijeen te roepen voor een debat, met als inzet een moratorium tot 2020 in te stellen op het boren en afbouwen van de rest van de Noord-Zuidlijn (dus tussen de stations Zuid en Rokin), waarna kan worden overwogen of er genoeg geld en behoefte is de lijn af te maken,cq te verlengen naar bv Amstelveen en Purmerend

Het lid
mevrouw N. Frijda namens Red Amsterdam

DE STAAT VAN NELLY

Voorzitter!
Ik zou willen verzoeken om enige minuten stilte.
….

Ik zou de mij hier toegemeten spreektijd zwijgend moeten vullen. Als protest.
Als protest tegen een afspraak, die ons, in een brief van de Wethouder van Financiën van 1 oktober jl. werd voorgehouden. En die ons, de fractievoorzitters van de Gemeenteraad, expliciet verbood om te spreken over de inhoud van de Bestuurlijke Hoofdlijnen van de Begroting 2011, die hier vandaag ter tafel liggen.
Een verbod dat mij verhinderde om met mijn fractie-en partijgenoten voor vandaag een antwoord te formuleren op de Bestuurlijke Hoofdpijnen van B&W, En ons verhinderde een visie te ontwikkelen op de Staat van de Stad vanuit óns perspectief.

Of schend ik, met wat ik nu zeg ook een geheim?

Ja, je weet het soms niet. Hier in dit huis is het niet ongebruikelijk dat iets wat geheim is, zó geheim is, dat zelfs het geheime karakter ervan niet onthuld mag worden. Het ís er dus niet. Amsterdam is hierin uniek in Nederland. Zo waren er in Amsterdam géén vergaderingen van een geheime commissie die de nieuwe Burgemeester moest voordragen.
Het is nog een wonder dat u hier zit, meneer Van der Laan. Bent u het wel echt?

Wist u trouwens dat de Gemeentewet voorschrijft (art 191) dat elke gemeente in Nederland op 15 november de Begroting van het volgende jaar kláár moet hebben? Dat is geen geheim. Haalt u die datum, meneer Ascher?

Wij, van Red Amsterdam, zullen vraagtekens blijven zetten bij de opgelegde geheimhouding van stukken. Steeds zullen wij bij het begin van een gehéim overleg vragen naar het Waarom. Wij zullen initiatieven ontwikkelen voor optimale openheid. Niet alleen voor de stukken. Ook in de commissies. Ook in de Raad. Ook in het College. Laten we afspreken, dat als de belangen van de stad niet geschaad worden bij openbaarmaking, níets geheim is. Dus dan komen eigenlijk alleen gelimiteerde financiële paragrafen voor geheimhouding in aanmerking. De spastische reflex om overal maar KABINET op te stempelen bevalt mij niet. Het maakt me, omdat ík het wél mag weten, ook op een onprettige manier medeplichtig aan ándermans geheim.

Ja, voor de aanwezigen in de zaal, die dat niet weten; voor mij was het ook nieuw toen ik hier binnenstapte: ‘Kabinet’ is niet alleen een groot houten meubelstuk, of een regeringscoalitie -zoals:
“het nieuwe ‘Kabinet RUT-VER’, ” …
Kabinet betekent hier gewoon GEHEIM.
Aan de regeringscoalitie kunnen we niks meer doen , aan die geheimhoudreflex wel.

Wij, van Red Amsterdam, streven naar een ‘fatsoenlijke overheid’, te beginnen in Amsterdam.
Het Bestuur van de stad dient open te zijn en eerlijk, Gemeentelijke Diensten zuinig en efficiënt.
Dat lijkt ons niet alleen vanzelfsprekend. Een intrinsiek betrouwbare overheid lijkt ons de grootste bijdrage te leveren aan de redding van de Amsterdamse democratie. Sterker nog; eigenlijk de enige manier om de zich teleurgesteld van de politiek afgewende burger, te betrekken bij het beleid van deze stad.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om op een intelligente manier de doorstroming op de huizenmarkt op gang te brengen.
Wij zullen voorstellen doen om de gemeente efficiënter te laten inkopen en aanbesteden.
Wij zullen B&W achter de broek zitten om beloften aan de burgers waar te maken.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om de juridische verwartaal, die in gemeentelijke stukken en brieven wordt gebezigd, te verbieden en slechts voor-iedereen-begrijpelijk te communiceren.

Wij zullen , waar mogelijk, door gemeentelijk beleid en gemeentelijke diensten gedupeerde stadgenoten helpen en bijstaan.
Wij zullen voorstellen doen, die het voortbestaan van de STOP&GO-dienst alsnog moet waarborgen.

En tenslotte blijven wij van mening,
dat over-ambitieuze, prestige-verhogende, lollige, megalomane en peperdure projecten zoals de Zuidas, de tweede Zeesluis, IJburg-2, de Olympische Spelen en het wereldkampioenschap voetballen, een stad als Amsterdam niet passen en onverantwoord zijn.

Zeker niet nu; waarin opnieuw onze fundamentele weerzin tegen de Stadsdelen wordt bevestigd. Gisteren werden wij geconfronteerd met de verbijsterende consequenties van de autonomie van deze peperdure bestuurslaag. Het Stadsdeel Oost is al failliet. Welk stadsdeel volgt? Wie betaalt hier de rekening?

In deze tijd: waarin wij ons al schrap moesten zetten tegen de bezuinigen van Rijkswege en een ramp ter grootte van de Noord-Zuid-lijn, onontkoombaar op ons afkomt: het ICT-debacle.

De voor die twee projecten destijds verantwoordelijke wethouders hebben hun toevlucht al gezocht op hogere gronden; IN HOLLAND en elders in dit College, en zijn niet meer aanspreekbaar.

Ons welgemeend medeleven intussen gaat hierbij uit naar die ene eenzame Wethouder, die tersluiks bij de portefeuille-verdeling álles op zn bordje kreeg; -dat is nogal wiebes.

Hoera. Hoera. Hoera.

Regeerakkoord legt bom onder voortbestaan GVB

Red Amsterdam ziet kansen voor Amsterdam in nieuw regeerakkoord.

Met alle voorbehoud over de haalbaarheid en wenselijkheid van de voornemens van de aanstaande regeringscombinatie, vindt de fractie van Red Amsterdam bij bestudering van het concept regeerakkoord ten minste drie voornemens die van groot belang zijn voor Amsterdam. Het gaat om de afschaffing van de stadsdelen en de stadsregio’s,  het instellen van een Autoriteit Infrastructuur en Openbaar Vervoer voor de Randstad en de aanbestedingsverplichting van het openbaar vervoer in de drie grootste steden.

Red Amsterdam is steeds voorstander geweest de stadsdelen, die een peperdure bestuurslaag vormt, af te schaffen. Opheffen van de stadsregio Amsterdam zou Red Amsterdam wenselijk vinden, omdat het in zijn huidige vorm, een ondemocratisch monstrum is, dat vrijwel ongecontroleerd verplichtingen kan aangaan of opleggen, die niet alleen het gehele regionale Openbaar Vervoer betreffen, maar zelfs de Jeugdzorg.

Red Amsterdam kijkt reikhalzend uit naar de bevoegdheid -en democratische gehalte- van de Autoriteit Infrastructuur en is erg benieuwd naar de mogelijkheden om de verantwoordelijkheid van de uitvoering van het project Noord-Zuidlijn aan deze autoriteit over te dragen.

Nelly Frijda: “Er ligt hier een enorme kans voor de gemeente Amsterdam om alsnog onder de ondragelijke schuldenlast van de Noord-Zuidlijn uit te komen. Het college moet alles op alles zetten om dat project zo snel mogelijk aan die nieuwe Autoriteit over te dragen.”

Met het voornemen van de nieuwe regering om de aanbesteding van het openbaar vervoer verplicht te stellen in Amsterdam, komt een definitief einde aan de onderhandse gunning van de OV-concessie Amsterdam aan het GVB. Red Amsterdam heeft in april 2010 over de legitimiteit van de gunning aan de GVB schriftelijke vragen gesteld, waarop de nieuwe Wethouder Verkeer en Vervoer, tijdens het reces, in juli moest toegeven, dat als de Wet Personenvervoer niet gewijzigd zou worden de OV-concessie inderdaad openbaar aanbesteed zou moeten worden. Deze wetswijziging lijkt nu definitief van de baan. Dit betekent dat er een openbare aanbesteding moet plaatsvinden, waarbij het GVB moet opboksen tegen andere grote europese vervoersbedrijven. Waarbij de kans reeel is dat een ander de concessie gegund wordt en het GVB daardoor geen reden van bestaan meer heeft, en moet worden opgeheven.