Tagarchief: Amsterdam

MuzyQ het vervolg…

Na de onthullingen van Geen Stijl en het eerdere debat in de Gemeenteraad, kwam wethouder van financiën Lodewijk Asscher van de week met een feitenrelaas over het dossier MuzyQ. In de commissie AZF zei Roderic Evans-Knaup er het volgende over;

Laten we voor de verandering eens bij het eind beginnen.

Wethouder Gehrels, die er vanmiddag helaas niet bij kan zijn in verband met een afscheidsfeestje van een lokale Rabobank directeur, bezwoer ons bij de commissie OZK van 15 juni dat het college geen formele bemoeienis heeft gehad met de kwestie MuzyQ in het stadsdeel Oost. Ik lees even wat citaten voor uit het woordelijk verslag:

“Ik ben blij dat u mijn invloed niet onderschat maar u moet hem ook niet overschatten. Het is hier het stadsdeelbestuur dat verantwoordelijk is, die de voordrachten maakt, die accordeer ik niet. Vanzelfsprekend overleg ik regelmatig met de collega’s uit de stadsdelen. Wat ze daarmee doen, valt onder hun verantwoordelijkheid, tenzij ik reden zie om daar in formele zin iets anders mee te doen. Die reden heb ik niet gezien.”

En verder:

“Het feitenrelaas. Ik zou bijna denken dat het overbodig is omdat alles nu openbaar is.”

Iets later:

“Wat wij in formele zin hebben gedaan, hebben wij aan uw raad voorgelegd”

Wat nog een keer benadrukt wordt met:

“Wij hebben in formele zin aan u voorgelegd wat aan u voorgelegd dient te worden en daarmee denk ik dat u goed geïnformeerd bent.”

En over de onwenselijkheid van bemoeienis van het college zegt mevrouw gehrels het volgende:

“Dit heeft niets met transparantie of duiken te maken. Dit heeft te maken met de manier waarop wij taken, verantwoordelijkheden, bevoegdheden in deze stad hebben verdeeld. Op het moment dat de centrale stad zomaar overal intreedt, ontstaat er een warboel. Dan is het volgende keer een ander gebouw of een andere verkoop van het een of ander.”

En natuurlijk haar mantra:

“Hoe transparanter, hoe charmanter”

En toen dook een paar dagen later de brief op van de burgemeester waarin onder voorwaarden formeel toestemming wordt verleend voor de aankoop van het gebouw. Hoezo geen formele betrokkenheid. En hoezo de raad goed geïnformeerd? Deze brief kenden we niet.

Natuurlijk is het zo, dat toestemming geven niet opdracht geven is, zoals Wethouder Asscher ook al betoogde in de raad.

Of toch wel? Het stadsdeel was namelijk al van plan om het pand aan te kopen. Daar was geen toestemming voor nodig. Dat weten we nu allemaal.

De crux zit ‘m in de beperkende voorwaarden. Namelijk dat het college alleen toestemming geeft als de exploitant gewipt wordt. En dat was het stadsdeel NIET van plan. De brief is dan ook niet bedoeld om het stadsdeel toestemming voor iets te geven. Het is bedoeld om het stadsdeel te verbieden om nog langer samen te werken met de exploitanten. Geen toestemming dus, maar een verbod. Dat is wel een opdracht.

En zo geschiedde. DB lid thesingh gaf in een memo op 22 maart nog wel aan dat dat voor de nodige problemen gaat zorgen, maar ze belooft slaafs de lijn van het college te volgen. Gek trouwens, dat het College op de 24e vraagt of het stadsdeel hun lijn gaat volgen, terwijl dat al schriftelijk  op de 22e bekend was gemaakt.

Wethouder Gehrels schrijft daarop een bedankbriefje op 25 maart, waarin ze verheugd is dat het DB zich aan de voorwaarden van het college gaat houden. En ze benadrukt dat ze geen zin heeft om met de exploitanten onderhandelen. Dat moet het stadsdeel zelf doen. Wel is ze bereid om op de achtergrond dingen in te fluisteren. Ze schrijft het als wethouder Kunst & Cultuur en tevens namens wethouder Asscher. Dat is toch een hoop college bemoeienis voor een zaak waar de centrale stad zich niet mee bemoeit.

Dan is er nog iets geks met de toestemmingsbrief van de burgemeester aan Oost. Wethouder Asscher onthulde in de raadsvergadering, dat niet de burgemeester, maar hij de brieft heeft ondertekend. Als Loco, want de burgemeester was in China.

Ik heb de brief nog eens goed bekeken, maar er staat toch echt burgemeester mr. E.E. Van der Laan. Met de krabbel van Asscher erboven, daar kwam ik achter toen ik handtekeningen ben gaan vergelijken. Maar niks geen aantekening erbij als: bij afwezigheid van, of in opdracht, of namens, en ook niet: Loco. Nee, gewoon een krabbel, die net zo goed van de burgemeester had kunnen zijn. Op z’n minst vreemd.

De brief is gedateerd 24 maart. In het feitenrelaas wordt ook gezegd dat de brief op de 24e is verstuurd. Maar de burgemeester was toen helemaal niet in China. De maiden flight van de KLM vertrok pas de 27e naar Xiamen. Drie dagen later. Curieus.

De bedoeling van het feitenrelaas was om het ons allemaal wat duidelijker te maken. Voor Red Amsterdam is het er eigenlijk alleen maar mysterieuzer op geworden.

Maar goed, nu de inhoud.

Wat ons betreft zijn er drie belangrijk aspecten: De aankoop van het pand. Het wippen van de exploitant. En de mogelijke staatssteun.

Mochten we besluiten dit dossier inhoudelijk te gaan behandelen, dan zullen wij betogen dat de keuze tot aankoop voor 13 miljoen en een verlies nemen van 14,5 miljoen bij lange na niet financieel de beste optie is voor de gemeente. In tegendeel, er zijn diverse scenario’s te bedenken, waarbij we veel minder hoeven te investeren en veel minder risico lopen. Overigens lijkt ons dit besluit een wel erg ruimhartige geste naar FGH en de Rabobank. Maar ook vanuit andere perspectieven dan het financiële, zien we niet in dat dit het beste besluit is.

Dan het wippen van de exploitant. Het feitenrelaas geeft de indruk dat we te maken hebben met een onbetrouwbare exploitant en eigenaar, die hun verplichtingen niet nakomen. Ze zouden nooit een cent betaald hebben aan FGH. Toch is feitelijk onjuist. FGH bank heeft voor de eerste 9 maanden van de looptijd rente en aflossing ontvangen van de eigenaar. SOS is ook niet plotseling gestopt met betalen. Ze hebben vooraf  duidelijk gewaarschuwd dat het misgaat als er niet naar nieuwe

oplossingen gekeken gaat worden. Zoals het een goede partner betaamt. Er is alleen niet geluisterd. Er was een nieuw DB en die vond het een rot project. Oplossing: koop het pand, dan hebben we tenminste nog iets.

Wel kwam het DB tot de conclusie dat het beter was om de huidige exploitant te laten zitten. Lijkt ons ook logisch, want er zit veel materiele en commerciële kennis in de organisatie. Er is ook hard gewerkt door de exploitant, ondanks alle tegenslagen door voornamelijk externe factoren.  De brief die we vanochtend van de ondernemers hebben gehad maakt nog eens duidelijk dat het de meeste problemen zijn overwonnen en dat de exploitatie de goede kant op gaat. Zo goed zelfs dat er op korte termijn weer kan worden begonnen met rente en aflossing betalen. Geen exploitant die knock-out is dus. Dat vraagt toch op z’n minst om een nieuwe overweging.

Dan de staatssteun. Of die er nou wel of niet is geweest, wordt wat ons betreft steeds minder belangrijk. Waar het om gaat is of je het nou wel of niet moet melden. De wethouder lijkt bang voor de relatie met banken en voor een mogelijke precedentwerking. Maar de gemeente heeft zelf in 2008 het precedent al geschapen. In een rechtzaak over de renovatie van de Westergasfabriek is de gemeente zelf begonnen over ongeoorloofde staatssteun via een garantstelling.

En dat achteraf melden niet mogelijk is, blijkt ook niet waar te zijn. Zeer recente jurisprudentie wijst dat uit. Vorige week was er in Groningen een uitspraak geweest in een kort geding tegen de gemeente Winsum, waarin de rechter heeft geoordeeld dat een overeenkomst nietig is in verband met ongeoorloofde staatssteun. De rechter geeft aan dat melding bij de Europese Commissie – vier jaar na het sluiten van de overeenkomst – daar meer duidelijkheid over moet geven. Melding achteraf kan dus blijkbaar wel.

Ook dit vraagt om nader onderzoek, want het is te gecompliceerd om er nu verder op in te gaan.

Tenslotte de informatievoorziening aan de raad. We betreuren het zeer dat pas na zeer intensief aandringen van de hele raad en pas na het opduiken van nieuwe feiten er wordt overgegaan tot informeren. De schijnbewegingen van wethouder Gehrels in het OZK debat geven ons sterk de indruk dat er geprobeerd is deze zaak buiten het zicht van de raad te houden. De controlerende taak van de raad wordt daarmee tegengewerkt. Of op z’n minst niet serieus genomen. Dat is wat ons betreft geen fijn conclusie en de argumentatie hierover van de wethouder tot nu toe geeft ons niet het gevoel dat dat in de toekomst verbeterd gaat worden. Graag een reactie hierop van het College.

Voorzitter, ik rond af met de volgende vragen:

1.   En als eerste een detailvraag: wat is de motivatie om een melding te doen bij de AFM en wat voor melding is dat geweest?

2.   Kunt u nogmaals uw oordeel geven over de manier op en de mate waarin het college de raad heeft geïnformeerd?

3.   Gelooft u nog steeds dat aankoop van het pand en een direct verlies nemen van 14,5 miljoen euro financieel de beste optie is voor de gemeente?

4.   Bent u nog steeds van mening dat het beter is om zelf een exploitatie BV op te zetten en de huidige exploitant aan de kant te zetten?

5.   Bent u bereid om de mogelijkheden tot melding van mogelijke ongeoorloofde   staatsteun verder te onderzoeken?

Veteranen gemeenteraad ontvangen Veteranen Motorrit in Amsterdam

Kapitein-ter-zee Anton Nieland (Commandant Marine Etablissement Amsterdam) Jan Wolters (organisator) Lex van Drooge (CDA) Luud Schimmelpennink (PvdA) Pitt Treumann (RA) (cc) Red Amsterdam

 

Veteranen toch ontvangen in Amsterdam

De veteranen van de motortocht naar de Nederlandse Veteranendag zijn toch in Amsterdam ontvangen. Het ontvangst door het gemeentebestuur dreigde door drukte van het College van B&W niet door te gaan.

Op initiatief van raadslid Pitt Treumann (Red Amsterdam), heeft hij samen met Luud Schimmelpennink (PvdA) en Lex van Drooge (CDA) het ontvangst van de veteranen op het Marine Etablissement bijgewoond in het bijzijn van kapitein-ter-zee Anton Nieland.  Treumann, Van Drooge en Schimmelpennink zijn de enige raadsleden, die de Tweede Wereldoorlog nog hebben meegemaakt.

Pitt Treumann: “Toen ik vanochtend las over de teleurstelling van de veteranen, ben ik mijn collega raadsleden gaan bellen en vond ze direct bereid om aan het ontvangst deel te nemen. Het college valt trouwens weinig te verwijten. Het is op dit moment erg druk op het stadhuis en de burgemeester heeft afgelopen zaterdag bij een officieel ontvangst nog uitgebreid met de veteranen gesproken. Het is dus zeker niet zo, dat het belang van de veteranen in Amsterdam wordt onderschat.”

Nadat de commandant van de basis een herinneringsbadge van de motortocht in ontvangst heeft genomen en een paar korte woorden van Pitt Treumann heeft de groep motorrijders de tocht vervolgd richting Landgoed Vrijland bij Arnhem om te overnachten. Morgen rijden de deelnemers uit het hele land door naar het Malieveld in Den Haag waar de NationaleVeteranendag plaatsvindt.

Meer foto’s op; http://gallery.me.com/hetfeest#100368

Verzelfstandiging Haven Amsterdam

Op 8 juni 2011 kon er bij de raadscommissie Bouwen, Wonen en Klimaat (BWK) worden ingesproken over het voorstel om Haven Amsterdam te verzelfstandigen.

De planning van de inhoudelijke behandeling door de raadscommissie BWK is (voorlopig) als volgt:

  • 8 juni: gelegenheid om in te spreken
  • 29 juni: eerste behandeling voorstel tot verzelfstandiging
  • 7 september: vervolg behandeling voorstel tot verzelfstandiging

Verzelfstandiging Haven Amsterdam

Op 15 maart jl. heeft het college aan de gemeenteraad voorgesteld om het Amsterdamse Havenbedrijf te verzelfstandigen. Verzelfstandiging is volgens het college nodig om de internationale concurrentie beter het hoofd te kunnen bieden. Haven Amsterdam kan zo meer samenwerken met de logistiek-commerciële sector en andere Nederlandse en Europese havens. Het is aan de gemeenteraad om hier uiteindelijk een definitief besluit over te nemen.

Haven Amsterdam is van groot economisch belang voor zowel de stad Amsterdam als de omringende regio. De haven is sinds 2009 de vierde haven van Europa. De bedrijvigheid in het Noordzeekanaalgebied draagt voor 7,5 miljard euro bij aan de regionale en nationale economie. In 2008 werkten in het gebied 65.000 mensen, waarvan 35.000 in de Amsterdamse haven.

Het Amsterdams Havenbedrijf zou na verzelfstandiging doorgaan als NV Haven Amsterdam. Alle aandelen zijn in eerste instantie in handen van de gemeente Amsterdam. Regiogemeenten, provincie, het Rijk en andere havenbedrijven kunnen bij deze organisatievorm mogelijk op termijn deelnemen door grond of kapitaal in het havenbedrijf in te brengen.

Relevante stukken

Met verzelfstandiging zijn dus grote belangen gemoeid. Om een weloverwogen besluit te kunnen nemen, heeft de raadscommissie twee expertmeetings (op 6 april en 18 mei jl.) georganiseerd waar interne en externe deskundigen zijn gehoord.
BURGERINITIATIEF LUC SALA
Dit initiatief wordt op woensdagavond 22 juni in de gemeenteraad behandeld:
 

B&W heeft een voorstel in voorbereiding om de Amsterdamse Haven te verzelfstandigen, met de bedoeling hier delen van te verkopen. Naar verwachting neemt de Gemeenteraad hier eind dit jaar een definitief besluit over.

Amsterdam wil z’n haven verzelfstandigen en aandelen verkopen. De verkoopprijs is 150 miljoen voor 2650 hectare (6 euro/m2), en men geeft de erfpachtcanon van 625 miljoen ook nog gratis mee. Daarna is de NV Havenbedrijf vrij om b.v. nog meer gevaarlijke kerosinetanks neer te (laten) zetten, en meer op winst dan op milieu en werkgelegenheid te mikken. Dit alles is een zeer drastisch besluit, waar de burgers, de bewoners en  ondernemers in de haven buiten worden gehouden. Door het formulier (als word.doc) (Burgerinitiatief) te ondertekenen en ALLES in te vullen (anders is het niet geldig) vraagt u de gemeenteraad dit besluit te heroverwegen op een manier, die mogelijk maakt hierover een zogenaamd referendum te organiseren.

formulier als htm file

 


Amsterdam krijgt weer een krachtig bestuur met de afschaffing van de stadsdeelraden

Minister Donner is van plan de gekozen deelgemeenteraden in Amsterdam en Rotterdam op te heffen. Het College van Amsterdam reageert vanuit een reflex negatief op dit voorstel. Onterecht, vinden raadslid Treumann en duo-raadslid Evans-Knaup van de stadspartij Red Amsterdam. Niet alles wat uit Den Haag komt is per definitie slecht.

De stadsdelen, zoals de deelgemeenten in Amsterdam heten, zijn begin jaren ’80 ingevoerd met het idee de overheid en de politiek dichter bij de burger te brengen. Daarbij was het ook de bedoeling om de stadsprovincie in te voeren ter vervanging van de centrale gemeenteraad. Zo zou het aantal bestuurslagen hetzelfde blijven, namelijk drie: gemeente, provincie, rijk.

Dat is niet gebeurd. Er zijn nu vijf: stadsdeel, gemeente, stadsregio, provincie en rijk. En zes als Europa wordt meegeteld. De Amsterdammer weet daardoor niet meer voor welke zaak hij bij welke laag moet aankloppen. Voor het behoud van een bushalte denk je naar het stadsdeel te moeten, maar dat blijkt de stadsregio te zijn. Aanhangers van een type lantaarnpaal, die in stadsdeel Zuid dreigde te verdwijnen, werden afgelopen jaar heen en weer gestuurd tussen stadsdeel en centrale stad, waarbij zelfs wethouders, raadsleden en stadsdeelbestuurders niet meer wisten wie er verantwoordelijk was. Je huwelijk regel je bij het stadsdeel, maar je scheiding moet je bij de centrale stad melden. Een besneeuwde hoofdweg wordt door de centrale stad schoongemaakt en het naastgelegen fietspad door het stadsdeel.

Met de afschaffing van de stadsdeelraden wordt weer duidelijk wie waar voor verantwoordelijk is: De gemeenteraad. Wethouder Andree van Es van Bestuurlijk Stelsel is bang dat met de afschaffing van de deelraden ook de stadsdeelkantoren moeten verdwijnen. Die angst is onterecht. Het wetsvoorstel van Donner laat expliciet ruimte voor territoriale commissies en bijbehorende ambtelijke kantoren.

Wat Red Amsterdam betreft worden deze zelfs uitgebreid. Amsterdam kent van nature geen stadsdeelindeling, zeker niet in de vorm van de zeven die er nu zijn. Het kent wel buurten, zoals de Nieuwmarktbuurt, de Dapperbuurt, de Leidsebuurt en ga zo maar door. De stadsdeelkantoren moeten worden omgevormd en uitgebreid naar buurtkantoren, waar Amsterdammers hun eerste aanspreekpunt van de gemeente vinden. Daar kunnen ze vergunningen, paspoorten en rijbewijzen aanvragen, informatie verkrijgen en er hun beklag doen over wat er misgaat in de buurt. Het buurtkantoor staat onder ambtelijke leiding van een regisseur, die voldoende empowered moet zijn om deze zaken te kunnen regelen. Ook organiseer hij de inspraak voor plannen, die zorgen voor wijzigingen in een buurt. Op deze manier blijft de politiek en de gemeente voldoende dichtbij de Amsterdammer staan en wordt er weer een eenduidig en daadkrachtig stadsbestuur gecreëerd.

Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup

Buurtkantoor staat dichter bij de burger

Het opinieartikel van Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup in het Parool

Maak Amsterdam een kernenergievrije gemeente

Red Amsterdam en GroenLinks diende afgelopen donderdag een initiatiefvoorstel in om van Amsterdam een kernenergievrije gemeente te maken. Zij bepleiten onder andere dat de gemeente voortaan alleen energie afneemt van een aanbieder die gegarandeerd geen kernenergie levert.

Tegelijk wordt hetzelfde voorstel ingediend in gemeente Rotterdam door GroenLinks en de Groningse gemeente De Marne door GroenLinks en de PvdA. Deze gemeenten vertegenwoordigen samen het stedelijk en het landelijk gebied. Als het voorstel in deze raden is aangenomen, volgt een oproep naar alle andere gemeentes en provincies om hetzelfde te doen. Zo wordt heel Nederland kernenergievrij.

In het voorstel wordt bepleit dat Amsterdam op voorhand verklaart niet mee te werken aan bouwplannen voor een kerncentrale of het opslaan van afval.

De initiatiefnemers storen zich aan de voorstelling van zaken rond de vermeende veiligheid van een kerncentrale en het opslaan van het afval. Zij wijzen op de schone en veilige alternatieven die voorhanden zijn.

GroenLinkswoorvoerder Tamira Combrink: “Het gebruik van kernenergie is de doodsteek voor een grote doorbraak van wind- en zonnestroom. Dat is jammer, want het is schoon, levert banen op en maakt ons minder afhankelijk van instabiele regio’s voor de import van olie en uranium.” Roderic Evans Knaup, woordvoerder van Red Amsterdam: “Kernenergie is overbodig. Nederland is immers al netto exporteur van elektriciteit. De veiligheidsrisico`s en de problemen met kernafval zijn onaanvaardbaar. Om een meerderheid tegen kernenergie en voor schone energie te realiseren, hebben we maatschappelijke druk nodig, ons voorstel draagt daar aan bij.”

Roderic Evans Knaup, Red Amsterdam woordvoerder: “Ik hoop dat deze coalitie van drie gemeenteraadsfracties uit het hele land het goede voorbeeld geven en binnenkort alle gemeenten en provincies met trots kunnen verklaren dat zij kernenergie vrij zijn.”

Download:
110414 initiatiefvoorstel kernenergievrije gemeente Amsterdam

Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup nemen het stokje over

Tijdens de raadsvergadering van woensdag 16 maart zijn Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup beëdigd.

Pitt neemt als raadslid de zetel over van Nelly Frijda die vorige maand afscheid nam.

Roderic is vanaf heden duo-raadslid, hij komt in de plaats van Nelleke Verweij die helaas ivm ziekte (voorlopig) geen deel meer kan uitmaken van de fractie. Ook Theo Uittenbogaard heeft afscheid genomen als duo-raadslid.

Meer over de plannen en doelen van vernieuwde fractie binnenkort te lezen in een nieuwsbrief.

 

Roderic ontvangt felicitaties van Theo

BDU = De Brede Doel Uitkering > OV bezuiniging

De Brede Doel Uitkering, we hebben het er in de commissievergadering al uitgebreid over gehad.

Wethouder Wiebes die Stadsregio Portefeulliehouder Wiebes met een boodschap naar Den Haag moet sturen. Alleen blijven wij er moeite mee houden dat op dat boodschappenlijstje al een scala aan mogelijke bezuinigingen opgesomd staat.

We stellen dan ook voor dat in de onderhandelingen met Den Haag het uitgangspunt is en blijft dat deze bezuinigingen van tafel gaan. Amsterdam en het GVB hebben in de afgelopen jaren al forse bezuinigingen geboekt. Deze moeten door de regering erkend worden.

Red Amsterdam hecht eraan, dat het College de Wethouder Verkeer en Vervoer van Amsterdam, in casu de portefeuillehouder Vervoer van de Stadsregio opdraagt zich niet te beperken in zijn onderhandelingsruimte met de rijksoverheid, zoals hij voornemens is zoals blijkt in zijn brief van 1 februari jl.

Daarom een negatief advies aan de Stadsregio Amsterdam uit te brengen inzake alle voorstellen inzake vermindering van het OV-aanbod zoals opgenomen in de brief van de portefeuillehouder Openbaar Vervoer van de Stadsregio Amsterdam aan de gemeente- raad van Amsterdam dd. 1 februari 2011

Het DB van Stadsregio Amsterdam te adviseren nadat vaststaat welk bedrag uiteindelijk wordt bezuinigd op de BDU van de Stadsregio Amsterdam, voorstellen aan de gemeenteraad van Amsterdam te doen inzake effectuering van deze bezuiniging waarbij verschillende alternatieven in kaart worden gebracht en ook herschikking van middelen binnen de BDU wordt overwogen.

Visie op Structuurvisie Amsterdam 2040

“De tijd van de grootschalige projecten is voorbij”, aldus Amsterdams gemeentebestuur in de begroting 2011 inzake het Vereveningsfonds.

Die conclusie volgt op de voorlopige bouwstop vorige zomer.

De hoofdstad kampt met de grootste terugval in de woningbouw sinds veertig jaar. Amsterdam hoopt vooral via het (voorlopig?) afblazen van bouwprojecten het tekort te reduceren met € 900 miljoen.

Breken ooit betere tijden aan? Zelf zegt het gemeentebestuur daarover dat nog niet is te voorzien hoe diep de terugval zal zijn en hoe lang herstel op zich laat wachten. Intussen wordt wel een Structuurvisie uitgebracht vol toekomstplannen tot 2040. Met het verlies van het Vereveningsfonds waarin baten en lasten van het grondbeleid worden verrekend is nog geen rekening gehouden. De rentelasten van onverkocht braakliggend terrein lopen inmiddels verder op met tientallen miljoenen.

Amsterdam denkt 70-duizend nieuwe woningen nodig te hebben tot 2040 en begint alvast met 45 ha (20%) van IJburg II, gereed te maken, terwijl de bouw op IJburg I al stagneert, en vlakbij, het Zeeburgereiland braak ligt. Kennelijk denkt het college en de verantwoordelijke wethouder aan een tijdelijke dip, die te overbruggen is met een lager ontwikkelingstempo maar niet dwingt tot koersverandering. Maar hoe langer de dip duurt, hoe meer die projecten onder invloed komen te staan van de bevolkingskrimp die rond 2040 zijn hoogtepunt nadert. Dat zal tot bijsturing dwingen.

U weet wat bevolkingskrimp is, neem ik aan ? Er wordt minder geboren in Nederland en er gaan meer mensen dood. Grof gezegd.

Vanaf dit jaar gaat de naoorlogse geboortegolf met pensioen, en neemt de invloed van de bevolkingskrimp toe. Straks rond 2030 wordt de geboortegolf van weleer een aanzwellende uitvaartgolf.  Als gevolg daarvan komen veel, en veel attractieve woningen vrij.  In de periferie maar ook in en om Amsterdam. Dientengevolge zal de noodzaak om veel bij te bouwen ook voor de hoofdstad verminderen. De gevolgen van die demografische ontwikkelingen ontbreken geheel in de structuurvisie.

Door uitstel van projecten valt, als het lang genoeg duurt, het tijdstip van de te hervatten bouwopgave samen met omvangrijke woningverlating. In de kantlijn uitgerekend gaat het om zulke forse aantallen lege woningen dat de noodzaak tot veel nieuwbouw verdampt. Zo leveren de Amsterdammers die nu 60+ zijn bij elkaar in het tijdvak vanaf nu tot zeg maar 2040  meer woningen op dan de 70.000 die ooit in aanbouw moeten worden genomen. En daar komen de te verlaten woningen in vergrijsde gebieden als de Gooi- en Vechtstreek, Kennemerland en de voormalige groeikernen nog bij. Veel van deze grotere woningen worden nu nog door 1 persoon bewoond maar zullen als ze vrijkomen door meerpersoons jongere huishoudens worden overgenomen. Daardoor slinkt de noodzaak tot nieuwbouw nog verder. Een groeiende bevolking in zielen kan desalniettemin met minder nieuwe woningen toe.

De verlaten woningen zullen doorgaans ruim en goed zijn. Er zal zich in plaats van een verdunning -minder bewoners in grotere huizen- een indikkingsproces voordoen. Van eenzame weduwen, naar meerpersoonshuishoudingen in eenzelfde woning. Het woonredenment -zoals dat heet- per woning stijgt en het herbergend vermogen van de bestaande woningvoorraad neemt daardoor zonder nieuwbouw toe.

In Amsterdams’ Structuurvisie met een tijdshorizon tot 2040 mag een tekst over deze ontwikkeling achter de cijfers niet ontbreken. Inderdaad lijkt de tijd van de grootschalige projecten voorbij. Gemeenten, dus ook Amsterdam, zullen zich moeten realiseren dat de betere tijden als ze aanbreken heel andere tijden zullen zijn dan waarop ze zich de afgelopen jaren hebben voorbereid.

Er verandert nu al veel dat een snel herstel van de terugval niet aannemelijk maakt. Het leven wordt duurder en onzeker. Leningen worden duurder en moeilijker dan voorheen afgegeven. Inkomenseisen worden opgetrokken. Banken vrezen verzuipende hypotheken en moeten zelf grotere geldbuffers aanhouden (Basel 3) wat uitlenen afremt. Tophypotheken moeten straks versneld tot 100% worden afgelost.

Onzeker is wat de hypotheekrente en woningprijzen zullen doen. Niet alleen in de koopsector is het kommer en kwel. Investeringen van woningcorporaties kelderen volgens koepel AEDES van € 10 miljard naar € 1 miljard per jaar. Langdurig uitstel wegens geldgebrek is onontkoombaar zeker in de huidige woningmarkt.

De oorzaak: er wordt en is steeds minder  ingespeeld op de woonbehoefte, het passende dak boven het hoofd, maar op de woonbegeerte, het bij elkaar wonen van vermogen met behulp van de hypotheekrenteaftrek en stijgende huizenprijzen.

Even calculerend als eerst werd verhuisd door de burger blijft die nu liever zitten. Geen nood want een Hollands huishouden woont in vergelijking met bijvoorbeeld Denen en Duitsers relatief het ruimst. En anders maakt de tijdelijke btw-verlaging naar 6% het zittenblijven, met een dakkapel of serre erbij gebouwd wel aangenamer.

Red Amsterdam vindt dat deze demografische ontwikkelingen, plus de bijbehorende cijfers, met name het effect op het voorgestelde nieuwbouwprogramma, niet in de Structuurvisie mogen ontbreken. En dient daarom eern motie met die strekking in.

Motie Overwegende:

-          dat de gevolgen van het tekort van meer dan € 900 miljoen op het Vereveningsfonds nog niet in de structuurvisie zijn verwerkt

-          dat het college via uitstel van veel projecten dit tekort probeert te verminderen

-          dat dit uitstel de voorgenomen aanvang verschuift naar het moment waarop de effecten van vergrijzing drastisch zullen toenemen, zich manifesterend in bv toenemende woningverlating in en om de stad

-          dat de gevraagde noodzakelijke cbs-cijfers over deze vergrijzingseffecten nog niet bij de besluitvorming over de structuurvisie voor handen zijn

-          dat omvangrijke woningverlating een neerwaartse aanpassing van het nieuwbouwprogramma nodig kan maken om dubbel woningaanbod te vermijden

draagt/vraagt het college op:

zodra de CBS-cijfers over de vergrijzingseffecten tot 2040 wel beschikbaar zijn deze op woningverlating te toetsen en het eventuele  verminderend effect op het voorgestelde nieuwbouwprogramma van 70.000 alsnog in de Structuurvisie te verwerken opdat  woningaanbod gegenereerd uit woningverlating en tegelijkertijd nieuwbouw tezamen op niet meer dan 70.000 woningen uitkomt

deze verwerkte tekst als onderdeel van de structuurvisie op te vatten

VAN HET GREMIUM NAAR DE GERANIUMS

Het fijne van een afscheidsspeech, meneer de Voorzitter, het fijne is, dat niemand geacht wordt me te interruperen. Ik kan gewoon mijn betoog afmaken zonder dat de jongelui van VVD of GroenLinks me van mn apropos kunnen afbrengen met nare opmerkingen. Zoals de vorige keer, toen ik ze notabene bezorgd waarschuwde! voor buikpijn na het kritiekloos opschrokken van zoete koek. En zij míj verweten dat ik de cijfers niet kon ophoesten, die ze niet aan mij, maar aan de wethouder hadden moeten vragen.

Voorzitter, college, collega raadsleden, leden van griffie en andere medewerkers !

Het fijne van een afscheidsspeech is ook dat deze de mogelijkheid biedt om hier vanaf dit spreekgestoelte -’ex cathedra’ zogezegd- te refelecteren op het verleden , tevens het heden wijselijk te beschouwen, en natuurlijk de aanwezigen pauselijk  te vermanen.

En het fijne van een afscheidsspeech is ook dat het een eindpunt markeert.  Het is afgelopen, voorbij. Ik neem afscheid. Voldaan, maar doodmoe. Hard gewerkt, veel geleerd, maar ‘nu even niet’. Het is zoiets als thuiskomen na een wereldreis: een hoop gezien, -veel gemist- maar blij dat ik weer in mn eigen bed mag liggen.

Want het was een vreemde wereld, dames en heren, waar ik een jaar geleden binnenstapte. Een wereld waarin ik pas na enige tijd dwalen een ragfijn web ontwaarde van mores en conventies, procedures en afspraken, coalities en ambities, openbare en geheime agenda’s; kortom, een web waar een gewoon mens al snel verstrikt in raakt.

Na een poosje kwam ik erachter dat het web een naam had: “Politiek”! Daar kom ik zodadelijk op terug.

Want ik wil één ding niet vergeten te memoreren. In de praktijk van alledag ten stadhuize ontdekte ik een mij tot dan toe onbekend fenomeen;….de Griffie! De discrete, geduldige, verstandige ambtelijke ondersteuning voor de Raad. De griffie wees me de weg door de krochten van het Stadhuis en langs de raggen van de gemeentepolitiek. De griffie was de bron van informatie, waar ik me aan kon laven. Met aan het hoofd een lieve schat; de Raadsgriffier Marijke Pe.  Zij en haar staf bleken er niet alleen te zijn voor de gevestigde partijen en de doorgewinterde raadsleden. Ook voor ons. De nieuwkomers. Juíst voor ons. Nooit is Red Amsterdam met dédain afgedaan. Steeds hebben ze ons, de fractie, zonder aanziens des persoons op weg geholpen en voor uitglijers behoed. Zij bleken, en zíjn -net zoals het onvolprezen gilde van portiers ten Stadhuize- de enige oprechte zekerheid, de enige constante factor in de eb en vloed van komende en gaande gemeenteraadsleden en andere politici. Dank daarvoor.

De laatste tijd wordt me steeds gevraagd of ik “blij ben er vanaf te zijn”. Of -nog erger- of ik “teleurgesteld” ben over wat ik heb kunnen doen of wat Red Amsterdam heeft kunnen bereiken.

Zonder diplomatiek te willen zijn is het oprechte antwoord: Ja en Nee.

Nee. Het was -vanaf den beginne- de afspraak dat ik het één jaar zou doen en dan  zou opstappen. Nu na een jaar weet ik, dat een termijn van twéé jaar het minimum is om het vak van gemeenteraadslid te leren.

Ja. Ik ben blij dat ik niet meer zo keihard zal hoeven te werken als in het afgelopen jaar, dat ik die overload aan informatie niet meer hoef te absorberen, en dat ik zelf weer mijn eigen agenda mag beheren.

Nee. Ik zal de bedrijvigheid hier missen. En de mensen. En de ‘éducation permanente’. Het was een voorrecht om bovenop het Amsterdamse nieuws te zitten -wat je anders ‘s avonds in de krant leest-, en het was fascinerend om de achterkant van het weefsel, het ‘petit-point’ van de macht te kunnen observeren.

Nee. Er is, wat mij betreft, dan ook geen sprake van teleurstelling. Ik wist maar al te goed waar ik aan begon en dat een éénpersoonsfractie geen gewicht in de schaal legt.

Natuurlijk hebben wij onze verkiezingsbelofte waargemaakt, geageerd tegen de NoordZuidlijn, en dat zal Red Amsterdam blijven doen. Het is onze ‘raison d’être’ in dit forum.

Red Amsterdam leeft niet in de illusie dat we de NoordZuidlijn tegen zouden kunnen houden, maar wij zijn er om te laten zien dat dit monster aan de fundamenten van onze stad knaagt. De NoordZuidlijn is de onheilspellende metafoor voor iets veel groters.

Materieel gezien staat de NoordZuidlijn symbool voor al die andere megalomane projecten, die de stad op zn palen laat wankelen: de Zuid-as, de Zeesluis, IJburg twee en drie.

Immaterieel is de NoordZuidlijn symbool voor te grote ambities in de politiek, te grote ego’s en te geringe capaciteiten om ze waar te maken. Voor wensdenken, voor de illusie van de maakbaarheid van de samenleving, waar “optimisme als een plicht” gevoeld wordt, zonder rekening te houden met de lengte van de polsstok, de perceptie van anderen en de harde werkelijkheid van de financiële middelen.

Denk aan de ontluisterende bevindingen in de Enquete Limmen, denk aan de computerchaos in de gemeente en de stadsdelen; het ICT-debacle.

Denk aan de onkunde om een straat, een sluis of een brug binnen het budget op te leveren, of een museum binnen de daarvoor geplande tijd. Of een NoordZuidlijn.

Denk aan het het failliet van het Danshuis, het Musiq-gebouw in Oost, de aannemer Midreth, dat je van kilometers ver kon zien aankomen.

Denk aan de persoonlijke ambities die een vruchtbare samenwerking in de weg staan en handenvol geld kost, zoals met AT5 of de Kunstraad.

Denk ook aan de kleinzieligheid van de burenruzies in de stadsdelen, in West, in Oost, waar politiek culmineert in ordinair gekijf van gekwetste ego’s, die zelfs op straat te horen is.Naar mijn gevoel, een intrinsiek gevolg van de illusie dat stadsdelen de democratie zouden dienen, zonder rekening te houden met de menselijke maat en persoonlijke ambities, die daar het meest aan de oppervlakte geraken. Dit alles en allemaal in de superieure wetenschap ten stadhuize dat de macht pro forma gedelegeerd is, en echte politiek niet elders dan hier bedreven wordt.

Nee. Ik had niet de illusie, dat er naar ons geluisterd zou worden of dat Red Amsterdam er iets toe doet.

Hoe verstandig het ook zou zijn een moratorium op de afbouw van de NoordZuidlijn in te stellen, hoe onverstandig het ook is om in deze tijd zo veel geld uit te geven aan de uitbouw van de NoordZuidlijn naar Amstelveen, hoe waarschijnlijk het ook is dat de geologische gesteldheid onder het station Vijzelgracht een onoverkomelijke barrière zal blijken te zijn om de NoordZuidlijn ooit te voltooien, uit prestige-overwegingen en partij-politiek, zullen de alfa-mannetjes persisteren dat het MOET. Koste wat het kost.

Ja. Ik had de hoop dat het ons zou lukken ‘De Opstapper’, het busje voor de binnenstad te redden van de ondergang.Het leek er ook op. Schijnbaar mocht De Opstapper op grote sympathie rekenen binnen de Raad. De PvdA wilde hem behouden. GroenLinks zou onze motie mede ondertekenen. De kleine partijen deden dat ook.En dan merk je, tot je verbazing, dat als het puntje bij het paaltje komt, alle mooie woorden ten spijt, dat om particuliere, of opportunistische, of partijpolitieke redenen de meerderheid tot behoud van De Opstapper plotsklaps is verdampt.

Verbazing: Ja. Teleurstelling: Nee, niet echt. Dat gebeurt nou eenmaal in de politiek.

Verbazing: Ja. Niet dat het gebeurt, maar dat mensen in staat zijn om eerst iets met grote oprechtheid te beweren, en dan met droge ogen iets totaal anders kunnen doen.

En als je je dan afvraagt hóe dat kan dringt zich toch een uiterst banale vergelijking aan me op. Het zal u niet verbazen dat ik als actrice moet denken aan een ordinaire soap. En dat bedoel ik niet badinerend. Politiek voldoet aan de onontkoombare wetten waaraan een soap moet voldoen. Banaal, spannend, gemeen, griezelig dicht de werkelijkheid benaderend, het echte leven.

Want hoe serieus de actores ook zijn, hoe belangrijk hun beslissingen ook voor de burgers, voor de stad en voor het land, wel beschouwd draagt het politieke bedrijf alle kenmerken van Goede Tijden, Slechte Tijden. In Amsterdam getiteld Kleine Kansen, Grote Gevolgen.

Het is een dagelijks terugkerende, fascinerende, hijgerig opgediste serie dramatische gebeurtenissen zonder eind, met ingewikkelde verhaallijnen, die naar behoeven de aandacht trekken of verdwijnen onder het stof van nieuwe conflicten, waarin intriges en overspel, beloften en verraad, boeven en slachtoffers, idealisten en lawaaimakers, alfa-mannetjes en underdogs hun plaats opeisen en ondergaan in de waan van de dag.

Begrijp me goed. Ik bedoel dit niet badinerend.

Het is net zo echt, netzo fascinerend en verslavend als de krant en het Journaal voor nieuwsjunks, zó fascinerend en verslavend zijn de voorthollende gebeurtenissen van de politiek voor snel-schakelende, slimme jongens en ambitieuze meisjes, de politiek.De politiek is een fascinerende, intellectuele uitdaging,  heb ik gezien. Het heeft alleen niets met democratie te maken. Het is gymnastiek voor de geest, schaken op hoog niveau, een competitie van de competenties. Rücksichtslos. Even overweldigend als meeslepend, als in een soap.

Op een dag kan je niet meer zonder. Ben je verslaafd aan het spel, aan het pluche of aan de macht.

Op een dag word je uit het script geschreven.Omdat het de afspraak is. Of een nieuwe coalitie is gesloten. Motie van wantrouwen aan je broek. Van het gremium naar de geraniums.Kan je naar huis, naar je eigen bed.

Vragen van Red Amsterdam over Stedelijk Museum

Schriftelijke vragen van het raadslid Nelly Frijda namens de fractie van Red Amsterdam inzake de berichtgeving in Het Parool over het dreigende faillissement van Midreth, hoofdaannemer voor de renovatie/nieuwbouw van het Stedelijk Museum

Aan het college van burgemeester en wethouders

Gezien de berichtgeving in Het Parool van 28 januari 2011 (11:30u), waarin wordt gerept van het dreigende failllissement van de hoofdaannemer van de renovatie/nieuwbouwwerkzaamheden aan het Stedelijk Museum, en het feit dat alle werknemers van de onderaannemers het werk hebben verlaten en aldus de werkzaamheden aan het Stedelijk Museum geheel zijn komen stil te liggen,

Gezien het feit dat dit de zoveelste tegenvaller is in dit dossier en de zoveelste verkeerde inschatting lijkt van de werkelijke problemen bij Midreth.

Gezien het feit dat wij, de Raad en de leden van de Commissie OZK een en ander uit de krant moeten vernemen.

Gezien het vorenstaande heeft ondergetekende de eer, namens de fractie van  Red Amsterdam, op grond van artikel 45 van het Reglement van orde voor de raad van Amsterdam, de volgende schriftelijke vragen te stellen:

1. Sinds wanneer is de Wethouder op de hoogte van het dreigende faillissement van hoofdaannemer Midreth ?

2. Waarom is de Raad en in het bijzonder de Commissie OZK niet terstond geinformeerd over de meest recente ontwikkelimgen ?

3. Was het -dreigende- faillisement 1) voorzien, en 2) te voorkomen geweest, en 3) had de Gemeente hierbij een leidende, pro-actieve rol kunnen spelen?

Zo nee. Waarom niet ?

Zo ja. Waaruit blijkt dat ?

4. Is de Wethouder met ons van mening, dat opnieuw de financiële monitoring en verslaglegging door de bouwdirectie van het Stedelijk Museum en dienst bouwtoezicht van de Gemeente heeft gefaald ?

Zo nee. Waaruit blijkt dat ?

Zo ja. Is de Wethouder voornemens terstond maatregelen te nemen, het management/directies ter verantwoording te roepen en zonodig te vervangen ?

5. Wat betekent een faillisement van Midreth voor de voortgang der werkzaamheden aan het Stedelijk Museum, voor de vertraging in de oplevering, voor de werknemers van aannemer en onderaannemers, en -meest belangrijk- qua financiële consequenties voor de Gemeente  ?

6. Wat betekent een faillisement van Midreth voor andere opdrachten, projecten en werkzaamheden van Midreth in opdracht van de Gemeente ?

7. Is de Wethouder bereid de Raad, en de Commissie OZK lopende de onderhandelingen tussen de belanghebbenden; de Gemeente, het ambtelijk bouwteam,de Rabobank, Midreth en onderaannemers één-op-één op de hoogte te houden van de ontwikkelingen ?

8. Wat betekent het stopzetten van de bouw aan het Stedelijk Museum voor die lelijke witte uitbouw, die maar blijft lekken en niet past ?