Tagarchief: boren

Afscheidswoord Pitt

Ik zal het kort houden. Tenslotte ben ik nog geen jaar in uw midden geweest. En ik vertrek niet eens omdat Den Haag mij roept. Ik zal ongeveer 1 minuut per kilometer Noord-Zuidlijn spreken (NB deze is 9,7 km -). Maar wel goedkoper.

42 jaar geleden werd ik geïnstalleerd als Raadslid, als geboren Amsterdammer  ben ik nooit langer dan 3 maanden  uit de stad geweest. (Dat kwalificeert me in ieder geval voor de winteropvang! ).

Afscheidswoord Pitt  Treumann in de gemeenteraad

Afscheidswoord Pitt Treumann in de gemeenteraad

Ik herinner me goed de intocht van de Canadezen  8mei ‘45, de bevrijding, door de Noorder Amstellaan, waar we woonden, (Overigens was ik dag tevoren bij de schietpartij op de Dam geweest, we moesten plotseling weg, er goed de pest over in.)

Toen de bevrijders eraan kwamen over de Berlagebrug vroeg in de ochtend er een enorme menigte op straat en op de auto’s geklommen,. ik mocht van mn moeder een stukje mee maar was  de hele dag , met de vrachtauto vol soldaten door de hele stad. Op de Dam  een zuurtje met een gat erin, gekregen. Op een of anderen manier als verdwaald kind op het stadhuis beland,  ben teruggebracht (in een auto!) door mensen van het stadhuis, ‘s avonds om 2015 uur. Ouders dolblij, hadden in chaos van die dag lopen zoeken.Ze waren zeer dankbaar voor de mensen van het stadhuis, kennelijk functioneerde de Gemeente toen al weer een beetje.

Blijdschap ook later toen de geroofde trams met alle ruiten eruit en dichtgetimmerd, weer terug kwamen en weer gingen rijden: 11 cent per ritje. Essentieel voor het functioneren van de stad, geen fietsen, geen auto’s (en nee, ook geen scooters!).

Zwemles in het Amstelparkbad, dat plotseling het Mirandabad heette. Stevige uitleg van mijn vader waarom het nu het ” De Mirandabad”  moest heten. Wethouder, wat was dat?

Op school, Gemeentelijke Montessorischool, in de klas gezeten met de dochter van Burgemeester d’Ailly. We hadden een klassenavond in de ambtswoning op de kale, stoffige, gigantische zolder. Dit is alleen maar interessant, omdat  die zolder nu de woning van de Burgemeester is. Gedurende de spandende jaren 60 waren er drie gebeurtenissen die in de stad de aandacht trokken: de Vietnam protesten, de Maagdenhuisbezetting en HET huwelijk (Claus en Beatrix).

De Vietnam teach-in in de Beurs met toestemming van B&W georganiseerd door de ASVA, is een culminatiepunt van het protest tegen de oorlog in Vietnam, met name van de rol van de USA daarin. Opgezet als debat met voor- en tegenstanders van de VS ontwikkelde het zich snel als een manifestatie van protest. De belangstelling was zo groot dat de Brandweer dreigde de bijeenkomst te stoppen. Maar gelukkig was men tevreden na het sluiten van de deuren .

Nog voor het huwelijk dat in ‘66 plaatsvond was ik,  met vele anderen, uitgenodigd door Burgemeester  van Hall om kennis te maken met Claus. Er vond binnen de ASVA een zware discussie plaats of er op ingegaan moest worden of niet. Aangezien van Hall nog toestemming moest geven voor een grote kameractie op straat, ben ik toen gegaan. Van Hall heeft die toestemming toen gegeven.

Bij de Maagdenhuis bezetting is er door Ed van Thijn geprobeerd te bemiddelen tussen Bm Samkalden en, via mij, met de bezetters binnen. Ondanks afspraken niet gelukt (zie de memoires van Ed).

Bij de ontruiming hebben Harry de Winter en ik het pand als eersten verlaten, de rest wilde zich eruit laten dragen. Wij zijn toen meteen gearresteerd en in een GVB-bus met z’n tweeën onder politiebegeleiding met loeiende sirenes en motoragenten, zonder haltes, op topsnelheid naar de Marnixstraat gebracht. (D’at was pas snel openbaar vervoer!)

Was het gebeuren in de stad in de 60-er jaren bepaald door Provo en aanverwante creatieve bewegingen, de verovering van de demonstratievrijheid, de oorlog in Vietnam, de bouwvak rel en de democratiseringsbeweging aan de universiteiten; de 70-er jaren waren gericht op stadsvernieuwing, het  tegenhouden van grote verkeersdoorbraken, de metro-oostlijn en het behoud van de historische binnenstad in het bijzonder de Nieuwmarktbuurt en de 19e eeuwse wijken. Het officiële beleid was tot dan:intensieve sloop van Jordaan, Nieuwmarkt en alle 19e-eeuwse wijken.De stad doorsneden met 4-baans wgen.

Het massale kraken, deels met zeer gewelddadige toestanden begon eigenlijk pas aan het eind van die periode.

In 1970 werd ik in uw vergadering gekozen.. Er was veel aan de hand: de enorme kostenstijging van de Oostlijn, de sloop en herbouw van de Nieuwmarkt, de eindeloze discussies over de nieuwbouw van het stadhuis en muziektheater, de besluiten een grens te trekken voor de uitbreiding van de haven, de ontploffing bij de chemische fabriek Marbon, waarbij  brandweermannen omkwamen, de aanleg van de A10 en Schiphollijn, vrije banen voor tram en de sluiting van Leidse- en de Ferd. Bolstraat enz.

Een belangrijk moment van invloed hoe men tegen de stad aan keek: de doorbraak van de Nieuwmarkt voor de oostlijn EN voor een 4-baans weg. Dat hield ook de sloop van het Pintohuis in.

Door een aantal moties op initiatief van de Raad, werd de sloop voor de metro geminimaliseerd en werd de aanleg van de 4-baans weg geschrapt.

Dit was het definitieve draaipunt in het denken over de stad, nadruk op bewoning, restauratie en behoud stratenpatroon, auto werend beleid, redding van vele kleine en grote monumenten.

Woonbeleid werd gericht op behouden van betaalbare woningen voor de buurt, geen verbanning naar Purmerend. Na de sloop van de Nieuwmarkt herstel van de buurt op basis van oude stratenpatroon en dezelfde bewoners.

Veel van deze besluiten rechtstreeks en op initiatief van de Raad genomen, heel vaak op basis van voorstellen van  deskundige comités uit de buurten maar ook door monumenten verenigingen zoals Diogenes/ binnenstad/stadsherstel, waar een groot man Brinkgreve (KVP) de voornaamste woordvoerder was.

Het besluit om de Oostlijn van de metro aan te leggen gold als : “dat was eens, maar nooit weer”. Het NETwerkbesluit uit ‘68 om de hele stad te voorzien werd door de Raad ingetrokken (dacht men!).

De publieke tribune zat vaak overvol, af en toe werd korte tijd deelgenomen aan het debat. De Raad zat bovenop de zaken en nam z’n verantwoordelijkheid. Zo kreeg ik na het afstemmen van weer een verkeersdoorbraak van een ingenieur van PW (DIVV) de opmerking: “Pitt volgende keer geven we je een potlood en mag je zelf de rooilijnen op de kaart tekenen”.

In ’75 ben ik tot verkozen tot wethouder kunst, personeelszaken, verkeer en vervoer.

Van stadsdelen was nog geen sprake.  Wethouders waren deel van de Raad en maakten dus deel uit van de fractie, de afstand was veel kleiner. De CPN maakte als grote fractie deel uit van het college, en was een machtsfactor in de stad. Zo organiseerde de CPN een stampvolle protestbijeenkomst in Carré, in overleg met de Wh Kunstzaken, dat het muziektheater nu wel heel snel gebouwd moest worden.

Wij bestuurden de stad met assistentie van een uistekende secretarie, er waren nog geen afgestoten bedrijven, GVB, GEB, Waterleidingen, waren nog ECHT van de Gemeente en onder controle,.

Wij hadden natuurlijk het grote voordeel dat we NIET de helft van onze tijd bezig waren met ons NIET-te-BEMOEIEN met de Stadsdelen!

Er zijn na mijn vertrek in ‘78 zeer grote veranderingen geweest. Het meest indrukwekkend is de transformatie van de havengebieden, die was net een beetje begonnen en is nu bijna af. Hoge kwaliteit stedenbouw, veel hergebruik. Amsterdamse architectuur van grote klasse.

En het parkeerbeleid is een groot succes, de stad is zeer veel leefbaarder , na de verstikking van de jaren 50 en 60.

Het zal u niet verbazen dat wij van RA het NZL-besluit het meest negatieve uit die periode vinden. Ook nu nog, ook al gaat het boren  beter dan velen verwachtteniets waar Red Amsterdam uiteraard buitengewoon blij mee is…

Bij de bank van de EU, de EIB,waar ik van 86 werkte met als taak: financieringen in de gehele Unie voor grote projecten,

Toen ik een keer de TGV Parijs- Brx besprak met de DG van F en pleitte voor snelle uitvoering van de TGV  BRX- ASD: voegde hij me toe: ” Mais monsieur, Amsterdam c’est vraimant aux bout du monde!”

Mijn conclusies van een jaartje in de Raad:

1.  Ik ben in dit jaar linkser geworden, OF is de raad veel rechtser dan ik van buiten dacht?

U kent toch de nu volgende zegswijze, maar ik voeg een regel toe:

*  Iedereen die geen socialist is op zijn 20ste , heeft geen hart.

*  Is-ie het nog op z’n 50ste , dan heeft hij geen verstand.

*  Wie niet op z’n 70ste  weer links is, heeft geen geweten.

2.  De Raad neemt zichzelf wel zeer serieus en het is ook zo  braaf allemaal, dat boeit niet altijd!

3.  De verantwoordelijkheid wordt wel heel snel gedeeld. ALS het al ergens over gaat, is het gauw een zaak voor het stadsdeel/stadsregio/de regering/ of het zelfstandige bedrijf. Aanstrepen …meerdere antwoorden zijn mogelijk! En daar gaan we niet over. En als geen van deze mogelijkheden gebruikt kan worden, dan staat het wel in het programakkoord. U weet wel, dé dooddoener om inhoudelijk debat te voorkomen.

4 De belangstelling van het publiek is minim, het structuurplan is met nul mensen op de tribune besloten!

En als er al een schoolklas komt of een groep brandweermensen, dan wordt bij het eerste gemompel al terechtgewezen.

5.In de raad is het afwijkende geluid en afwijkende stijl van Red Amsterdam nuttig en nodig, dat geeft RA bestaansrecht en zelfs bestaansplicht.

Vanuit deze opvatting is het een groot genoegen, dat ik wordt opgevolgd door de Roderic Evans-Knaup, niet alleen vanwege zijn kwaliteiten, maar ook omdat hij ,naar ik aanneem de eerste EU onderdaan is, lid van deze Raad,zonder NL paspoort en voor mij als Europeaan is  dat een groot plezier.

Dank aan de Raad, de Griffie en alle anderen betrokken bij de Gemeenteraad.

 

Bloemen en kado's voor Pitt als dank voor zijn inzet

SPEECH NELLY RAAD OVER 7E UITVOERINGSKREDIET

Het moet nou toch niet gekker worden, Voorzitter,

tijdens de vorige vergadering van de Commisie Verkeer en Vervoer verzon Wethouder Wiebes een metafoor, die de aanwezige Commissieleden met boter en suiker naar binnen schrokten, en waarbij ze zich na afloop er nog steeds niet van bewust waren dat ze zich een enorm OOR hadden laten aannaaien. Wat zeg ik: een OORMERK!

Opeens zaten ze blij en voldaan, omdat de lange vergadering was afgelopen, met die enorme gele plastic flappen in

hun oor gestanst, elkaar aan te kijken in de wei hier aan de Kloveniersburgwal,

EN ZE ZAGEN HET NIET!

Waren ze eerst nog wat kritisch geweest; omdat  “het toch niet zo kan zijn” en “zo gaan we niet met elkaar om” en “er was toch  afgesproken, dat voortaan deze complexe materie toegankelijk zou worden gepresenteerd”. Al spoedig verloor men zich in details, “staat er niet op bladzijde 27….?”,  en de constatering van Red Amsterdam dat elke financiële onderbouwing, planning of prognose voor dit krediet ontbreekt, werd collegiaal genegeerd, omdat ze het zelf ook niet helemaal begrepen waar in dit verhaal het verschil zit tussen krediet en inflatoire financiering, en waar het balletje-balletje bleef onder de dekseltjes van het investeringspotje, het stroppenpotje, het fondsenpotje,  het vereveningspotje, het kredietpotje, het KKGG-potje, het reservepotje van de Noord-Zuidlijn.

Want dáár hebben we het over, Voorzitter,  :  De Kosten Van De Noord-Zuidlijn

-gepresenteerd door wethouder Wiebes!

Virtuoos goochelde Wiebes tijdens deze Commissievergadering, alle argumenten tevoorschijn waar dit voorstel tot verstrekking van het ZEVENDE  UITVOERINGSKREDIET níet over ging.

Het ging níet om toestemming over de afbouw van de NZlijn,

het ging níet over een krediet voor de stations, het ging níet over het materieel,

het ging níet over het beveiligingssysteem, het ging níet over het doordrukken van de metro naar Amstelveen, het ging níet over…

-ik weet het niet meer.

Tientallen kleurige ballen, hield de wethouder in de lucht, waar het NIET over ging, bij deze voordracht van College van Burgemeester en Wethouders van 7 december 2010 tot beschikbaar stellen van het 7e UITVOERINGSKREDIET voor de werkzaamheden van de Noord-Zuidlijn.

Het ging, jongens en meisjes,

het ging over een METAFOOR; dat is een vergelijking,

of meer eigenlijk, zegmaar; een beeldspraak.

Ik zal voor iedereen die er niet bij was, proberen te recapituleren wat Wiebes letterlijk verder vertelde. (Luister:)

“Je moet het je zó voorstellen; de Wethouder gaat met een envelop naar de bank op de hoek,  een gróte envelop, en daar gaat hij géld in laten stoppen om de aannemer te kunnen betalen. Want het geld dat vroeger al gegegeven was voor het werk aan de NoordZuidlijn is nu… opperdepop.” (Nee, dat zei die niet)  Hij zei: “Op”.

“Toch moeten de rekeningen betaald worden. Dus nu wordt een flink bedrag opgenomen. Dat is allang afgesproken met de bank. Iedereen weet ervan. De hoogte van het bedrag is allang afgesproken met de Gemeenteraad. Het is eigenlijk niet meer en niet minder dan het verzilveren van een afspraak uit het verleden. Begrijp je ? Dus er hoeft helemaal niet meer over onderhandeld of gediscussieerd te worden. Het is een raadsbesluit geweest, dat we het zó zouden doen. We zouden er hier eigenlijk niet eens over hóeven praten.

Het besluit is al genomen, de rest is een formaliteit.”

Toen de Wethouder dát gezegd had ging er een zúcht van verlichting door de Commissie. Echt waar. Met rode konen hadden ze naar de ontknoping toegeleefd… De spanning was gebroken in déze aflevering van het Kleine-Kansen-Grote-Gevolgensprookje dat NZlijn heet; dat álles toch….Briljant. Die envelop! Dat íets in deze gecompliceerde wereld toch… zoooo eenvoudig was. Wat was dat heerlijk ! Wat was dat een opluchting. Mmm.

Dankbaar keken ze de Wethouder aan -tegen het einde van de vergadering van 20 januari jl; allemaal met zo’n gele plastic flap in het oor, als makke lammeren.

Voorzitter, dames en heren!

Als het nu echt zo’n formaliteit was, waarom heet het dan een ‘voordracht’ van het College en Wethouders ? Waarom staat het vandaag dan officieel op de Raadsagenda ? Waarom wordt de Raad hier en nu gevraagd het voorstel te steunen ? Waarom wordt er hier vandaag over gestemd?

Als alles al besloten is en er niet meer over gepraat hoeft te worden, waarom is de Wethouder het geld dan niet even gaan hálen hier bij de bank om de hoek ?

Ik zal u ook een verbluffend eenvoudig en ontluisterend antwoord geven:

Omdat die bank er niet staat. Omdat dat de kas leeg is.

Omdat de Gemeente geen geld meer heeft. Omdat het een lening is.

Omdat er geweldige financiële verplichtingen mee worden aangegaan, te betalen door de burgers van deze stad. Decennialang.

Omdat het een GIGANTISCH bedrag is:  We hebben het hier over een niet te bevatten somma van 1, 2 miljard euro! Plus rente.

Omdat Wethouder Wiebes met zo’n enorme envelop met geld helemaal niet alléén over straat durft. Dát is het.

Dames en heren, het echte antwoord is: Omdat het College van Burgemeesters en Wethouders u medeplichtig wil maken.

Kunnen ze nooit zeggen, dat u van niets wist. Het was slechts een metafoor van de wethouder. Het was een voorstel van het College. Maar de Raad beslist ! Weet u nog wel ?  Kunt u over een jaar of 10 bij de volgende Raadscommissie Limmen -laten we zeggen: de Enquete-commissie Frijda- nalezen hoe door het, dan inmiddels beruchte ZEVENDE UITVOERINGSKREDIET, bijgenaamd het ‘Harry-Potter-Besluit’, de stad failliet ging, iedereen verkeerd voorgelicht werd, iedereen hopeloos naief was en iederéén boter op zn hoofd had.  Opnieuw.

Niets geleerd van de geschiedenis. Niets van Veerman. Niets van Limmen. Niets van Icarus.

Om van G.Dales maar niet te spreken.

Gelukkig heeft de Wethouder zich tijdig gerealiseerd dat die al te simpele verklaring over het voorliggende voorstel wat al te erg was, en heeft in een gisteren overhaast nagezonden, brief een wat genuanceerder beeld geschetst, dan in het zojuist gememoreerde sprookjesscenario.

Hij heeft gelijk. De Raad heeft al bij de Begrotingsbehandeling in december jl ingestemd met dit ‘traject’. De kredietaanvraag is gedaan met instemming van de Raad. Het is nu inderdaad een kwestie ophalen van liquideren; het op de reking zetten van echt geld. Een formaliteit. Een hamerstuk.

Wat zeur ik nou nog ? Wat moet Red Amsterdam zich hier nu nog profileren ?

Vanwege het ontbreken van enige onderbouwing. Okee, noem het een achterhoedegevecht.

Vanwege het ontbreken van een aanvaardbare verantwoording in Q3, het derde kwartaaloverzicht van 2010.

Vanwege het ontbreken van de financiële planning per 1 januari 2011 voor de Noord-Zuidlijn.

Vanwege het ontbreken van enig door de Wethouder en NZdirectie, zelfgegenereerd, inzichtelijk flankerend financieel overzicht met een precies -niet versluierd- inzicht in mutaties, bijstellingen, gerealiseerde kosten versus begrote kosten, financieringskosten, rentelasten, verwachtingen, risico’s, dekkingen…

Vanwege het ontbreken van een panoramisch beeld, -als alle rookgordijnen zijn opgetrokken- boven het financiële slagveld, van de NZlijn-financiering, en de gevolgen ervan echt voelbaar worden in de stad, in het OV-aanbod en de lasten voor de burger.

Vanwege het ontbreken van enig zicht op een reëel eindbedrag voor de totale kosten van de Noord-Zuidlijn, (komop, gooi het eruit, het dondert nu toch niks meer!)…

Daarom.

Wij van Red Amsterdam vinden dat u, collega Raadsleden, alleen al uit goed fatsoen, en omdat u serieus genomen wenst te worden en omdat het afgesproken was in de jaartelling Na Limmen,

NIET moet instemmen met dit voorstel, VOORDAT alle stukken, begrijpelijk, ook voor Jip-en-Janneke, ter tafel liggen.

Daarná wat ons betreft ook niet, maar zeker niet nú!

Die onderliggende financiële verantwoording voor dit mega-krediet voor de Noord-Zuidlijn MOET NU EERST op tafel.

Het is uw laatste kans, de blamage in het Rapport Frijda te ontlopen.

Red Amsterdam: stemt tegen!

Nelly bij 1Vandaag

Het TV programma 1Vandaag besteede (27-12-10) in de kerstweek tijd aan mensen die in het afgelopen jaar veel in het nieuws waren. Nelly Frijda was een van hen en haar  “kerstkaart” is hier te zien:

sitestat
Verslag: Sander ‘t Sas Redactie: Fouzia Elhannouti (27-12-10)

Nelly Frijda richtte in 2009 samen advocate Nelleke van ‘t Hoogerhuijs de partij Red Amsterdam op. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 wordt ze met 5456 voorkeursstemmen gekozen in de Amsterdamse raad. Vanavond blikt EenVandaag met haar terug op het afgelopen jaar. Hoe kijkt ze terug op de gemeenteraadsverkiezingen, Red Amsterdam en de Noord-Zuidlijn?

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.

Nelly was al eerder te zien in 1Vandaag (20-02-10)
sitestat
Deze week(20-02-10) volgt EénVandaag actrice Nelly Frijda, die campagne voert voor de door haar opgerichte partij Red Amsterdam. De partij, die meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, verzet zich met hand en tand tegen de steeds duurder wordende nieuwe metrolijn in Amsterdam. We gaan met Nelly Frijda naar bewoners die door de bouw van de Noord-Zuidlijn hun huis zagen verzakken.

Ook voert ze campagne bij de Bijenkorf die risico’s vreest als het boren van de tunnel op 11 maart gaat beginnen. Samen met haar dochter Miranda heeft ze een carnavalsliedje opgenomen om haar onvrede te uiten. (luister hier)

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.
Dit seizoen zou Frijda naast Jon van Eerd te zien zijn in de theaterkomedie Oranje Boven. Ze moest echter wegens ziekte afzeggen en haar rol werd overgenomen door Liz Snoijink. Naast haar acteerwerk treedt ze tevens op als zangeres in radioprogramma’s.

Red Amsterdam gaat er tegenaan

Hoera, we hebben een voet tussen de deur in het stadhuis! Red Amsterdam gaat zich de komende jaren met enorm veel motivatie en creativiteit inzetten tegen megalomane projecten als de Noord-Zuidlijn en de nieuwe zeesluis, en voor een sociaal en tolerant beleid. Natuurlijk hadden we liever meer zetels gehaald, en het is ook een beetje zuur dat we geen restzetel hebben, maar onze inspanningen zijn in elk geval beloond. We haalden meer stemmen dan het CDA, en zijn qua aantal stemmen de zesde partij van Amsterdam geworden.

Wij bedanken alle leden, sympathisanten, donateurs, vrijwilligers en kandidaten voor hun inzet. Evenals alle bedrijven die ons gratis diensten hebben aangeboden, zoals ontwerpbureau Gummo en café Reijnders. En uiteraard al onze ruim elfduizend kiezers: jullie zijn geweldig.

We zijn realistisch genoeg om te zien dat de Amsterdammers in grote meerderheid hebben gekozen voor partijen die de Noord-Zuidlijn koste wat het kost willen doordrukken. De boor gaat binnenkort dus aan de slag. Aan ons de taak voortdurend te blijven waarschuwen voor verdere budgetoverschrijdingen. En als er gebouwen verzakken of instorten zullen we meer doen dan roepen: ‘Zie je wel!’ We zullen telkens aandringen op onmiddellijke stopzetting van dit heilloze project. Daar zullen we alle beschikbare middelen voor proberen in te zetten, zoals een referendum.

Nogmaals: iedereen bedankt!

Het bestuur van Red Amsterdam:
Nelly Frijda, voorzitter
Nelleke van ‘t Hoogerhuijs, secretaris
Maarten Lubbers, penningmeester

Wij zijn tegen de Noord-Zuidlijn – Carnavalskraker Nelly en Miranda

Speciaal voor Carnaval: het godsgruwelijk fantastisch prachtige anti Noord-Zuidlijn lied van Pieter Nieuwint (tekst en muziek) gezongen door Nelly en Miranda Frijda!
Binnenkort ook te koop op single. Toch de download? Maak dan geld over op: rekeningnummer 15.61.59.201 van de Rabobank t.n.v. Vereniging Red Amsterdam te Amsterdam o.v.v. carnavalsdonatie, of word lid!

Wij zijn tegen de Noord-Zuidlijn (radio edit) klik hier

En horen hoe Nelly in 1997 over de Noord-Zuidlijn dacht doe je hier.

Nelly Frijda

Nelly Frijda - ©Boris Klatser (rechtenvrij te gebruiken icm artikel over Red Amsterdam)

Boordebat stelt alles behalve gerust

Het Grote Boordebat, dat AT5 gisteravond live uitzond, zal weinig mensen hebben gerustgesteld. In de volle raadszaal van het stadhuis deden deskundigen van het project Noord-Zuidlijn hun uiterste best de risico’s van het boren te bagatelliseren, maar onafhankelijk funderingsdeskundige Victor de Waal maakte daar gehakt van. Ook van bewoners uit de zaal kwamen zeer kritische vragen en opmerkingen, evenals uiteraard van Pitt Treumann namens Red Amsterdam.

Vier zwakke punten
In een helder betoog noemde De Waal vier zwakke punten in het optimistische verhaal van de gemeente:

1. De gemeente heeft slechts 220 panden langs het tracé versterkt, op basis van een steekproefsgewijs onderzoek aan 1500 panden. Er zijn dus waarschijnlijk nog een paar honderd panden die ook versterkt hadden moeten worden.

2. De drassige Amsterdamse bodem is niet te vergelijken met die in andere steden als Den Haag of Hamburg. Ook het type funderingen met houten palen wijkt af. Hier worden gebouwen mede gedragen door de hogere grondlagen: juist daar treedt de meeste verzakking op. De Waal is ervan overtuigd dat dit wordt onderschat. Aan funderingsdeskundigen in Amsterdam, zoals hijzelf, is niets gevraagd.

3. Verzakkingen zijn niet zo precies te voorspellen als wordt voorgespiegeld. Een zetting van de bodem met twee centimeter kan er makkelijk toe leiden dat de houten heipalen tien centimeter wegzakken.

4. Zakkingen treden niet gelijkmatig op over een heel gebouw, maar bijvoorbeeld alleen in een hoek. Daardoor kraakt het gebouw in z’n voegen. De Waal vertelde zelf ooit zoiets meegemaakt te hebben, wat een angstaanjagende ervaring was (“Ik wilde bijna het raam uit springen”).

Blow out
In de gepresenteerde methode van voortdurend ‘meten en bijsturen’ had De Waal ook al weinig vertrouwen. “Dat verhaal verkoopt heel goed, wat ik vroeger zelf ook deed. Maar als er echt iets fout gaat kun je dat niet meer corrigeren, hooguit een beetje in de hand houden.” Een zogeheten ‘blow out’ is zo’n calamiteit, als de druk voor de boor plotseling wegvalt. Dan ontstaat er een krater aan het oppervlak, met alle gevolgen van dien.

Schadevergoeding
Kortom, deskundige De Waal verwacht veel meer schade dan de gemeente. Tegelijk waarschuwt hij dat in de praktijk de schadevergoeding bijna nooit goed is.  Zo is van gevolgschade, die jaren later optreedt, de oorzaak moeilijk vast te stellen. De belofte van de gemeente om hier “coulant mee om te gaan” werkt volgens De Waal niet. “Veel mensen krijgen hun schade niet vergoed.”

De boor, eenmaal in beweging…
Pitt Treumann leverde onder meer felle kritiek op het plan om gewoon door te gaan met boren in het geval van een calamiteit. “Hoe groot moet de ramp zijn om echt te stoppen?” Een bewoner riep: “De boor, eenmaal in beweging, kan niet worden gestopt”, met een kennelijke verwijzing naar de militaire colonne die in 1980 de Vondelstraat ontruimde.

NZ-boor alleen stilgezet bij calamiteiten (Parool 11-02-2010)
Bewoners vrezen boren Noord-Zuidlijn (Telegraaf, 11-02-2010): met reacties