Tagarchief: gemeenteraad

SPEECH NELLY RAAD OVER 7E UITVOERINGSKREDIET

Het moet nou toch niet gekker worden, Voorzitter,

tijdens de vorige vergadering van de Commisie Verkeer en Vervoer verzon Wethouder Wiebes een metafoor, die de aanwezige Commissieleden met boter en suiker naar binnen schrokten, en waarbij ze zich na afloop er nog steeds niet van bewust waren dat ze zich een enorm OOR hadden laten aannaaien. Wat zeg ik: een OORMERK!

Opeens zaten ze blij en voldaan, omdat de lange vergadering was afgelopen, met die enorme gele plastic flappen in

hun oor gestanst, elkaar aan te kijken in de wei hier aan de Kloveniersburgwal,

EN ZE ZAGEN HET NIET!

Waren ze eerst nog wat kritisch geweest; omdat  “het toch niet zo kan zijn” en “zo gaan we niet met elkaar om” en “er was toch  afgesproken, dat voortaan deze complexe materie toegankelijk zou worden gepresenteerd”. Al spoedig verloor men zich in details, “staat er niet op bladzijde 27….?”,  en de constatering van Red Amsterdam dat elke financiële onderbouwing, planning of prognose voor dit krediet ontbreekt, werd collegiaal genegeerd, omdat ze het zelf ook niet helemaal begrepen waar in dit verhaal het verschil zit tussen krediet en inflatoire financiering, en waar het balletje-balletje bleef onder de dekseltjes van het investeringspotje, het stroppenpotje, het fondsenpotje,  het vereveningspotje, het kredietpotje, het KKGG-potje, het reservepotje van de Noord-Zuidlijn.

Want dáár hebben we het over, Voorzitter,  :  De Kosten Van De Noord-Zuidlijn

-gepresenteerd door wethouder Wiebes!

Virtuoos goochelde Wiebes tijdens deze Commissievergadering, alle argumenten tevoorschijn waar dit voorstel tot verstrekking van het ZEVENDE  UITVOERINGSKREDIET níet over ging.

Het ging níet om toestemming over de afbouw van de NZlijn,

het ging níet over een krediet voor de stations, het ging níet over het materieel,

het ging níet over het beveiligingssysteem, het ging níet over het doordrukken van de metro naar Amstelveen, het ging níet over…

-ik weet het niet meer.

Tientallen kleurige ballen, hield de wethouder in de lucht, waar het NIET over ging, bij deze voordracht van College van Burgemeester en Wethouders van 7 december 2010 tot beschikbaar stellen van het 7e UITVOERINGSKREDIET voor de werkzaamheden van de Noord-Zuidlijn.

Het ging, jongens en meisjes,

het ging over een METAFOOR; dat is een vergelijking,

of meer eigenlijk, zegmaar; een beeldspraak.

Ik zal voor iedereen die er niet bij was, proberen te recapituleren wat Wiebes letterlijk verder vertelde. (Luister:)

“Je moet het je zó voorstellen; de Wethouder gaat met een envelop naar de bank op de hoek,  een gróte envelop, en daar gaat hij géld in laten stoppen om de aannemer te kunnen betalen. Want het geld dat vroeger al gegegeven was voor het werk aan de NoordZuidlijn is nu… opperdepop.” (Nee, dat zei die niet)  Hij zei: “Op”.

“Toch moeten de rekeningen betaald worden. Dus nu wordt een flink bedrag opgenomen. Dat is allang afgesproken met de bank. Iedereen weet ervan. De hoogte van het bedrag is allang afgesproken met de Gemeenteraad. Het is eigenlijk niet meer en niet minder dan het verzilveren van een afspraak uit het verleden. Begrijp je ? Dus er hoeft helemaal niet meer over onderhandeld of gediscussieerd te worden. Het is een raadsbesluit geweest, dat we het zó zouden doen. We zouden er hier eigenlijk niet eens over hóeven praten.

Het besluit is al genomen, de rest is een formaliteit.”

Toen de Wethouder dát gezegd had ging er een zúcht van verlichting door de Commissie. Echt waar. Met rode konen hadden ze naar de ontknoping toegeleefd… De spanning was gebroken in déze aflevering van het Kleine-Kansen-Grote-Gevolgensprookje dat NZlijn heet; dat álles toch….Briljant. Die envelop! Dat íets in deze gecompliceerde wereld toch… zoooo eenvoudig was. Wat was dat heerlijk ! Wat was dat een opluchting. Mmm.

Dankbaar keken ze de Wethouder aan -tegen het einde van de vergadering van 20 januari jl; allemaal met zo’n gele plastic flap in het oor, als makke lammeren.

Voorzitter, dames en heren!

Als het nu echt zo’n formaliteit was, waarom heet het dan een ‘voordracht’ van het College en Wethouders ? Waarom staat het vandaag dan officieel op de Raadsagenda ? Waarom wordt de Raad hier en nu gevraagd het voorstel te steunen ? Waarom wordt er hier vandaag over gestemd?

Als alles al besloten is en er niet meer over gepraat hoeft te worden, waarom is de Wethouder het geld dan niet even gaan hálen hier bij de bank om de hoek ?

Ik zal u ook een verbluffend eenvoudig en ontluisterend antwoord geven:

Omdat die bank er niet staat. Omdat dat de kas leeg is.

Omdat de Gemeente geen geld meer heeft. Omdat het een lening is.

Omdat er geweldige financiële verplichtingen mee worden aangegaan, te betalen door de burgers van deze stad. Decennialang.

Omdat het een GIGANTISCH bedrag is:  We hebben het hier over een niet te bevatten somma van 1, 2 miljard euro! Plus rente.

Omdat Wethouder Wiebes met zo’n enorme envelop met geld helemaal niet alléén over straat durft. Dát is het.

Dames en heren, het echte antwoord is: Omdat het College van Burgemeesters en Wethouders u medeplichtig wil maken.

Kunnen ze nooit zeggen, dat u van niets wist. Het was slechts een metafoor van de wethouder. Het was een voorstel van het College. Maar de Raad beslist ! Weet u nog wel ?  Kunt u over een jaar of 10 bij de volgende Raadscommissie Limmen -laten we zeggen: de Enquete-commissie Frijda- nalezen hoe door het, dan inmiddels beruchte ZEVENDE UITVOERINGSKREDIET, bijgenaamd het ‘Harry-Potter-Besluit’, de stad failliet ging, iedereen verkeerd voorgelicht werd, iedereen hopeloos naief was en iederéén boter op zn hoofd had.  Opnieuw.

Niets geleerd van de geschiedenis. Niets van Veerman. Niets van Limmen. Niets van Icarus.

Om van G.Dales maar niet te spreken.

Gelukkig heeft de Wethouder zich tijdig gerealiseerd dat die al te simpele verklaring over het voorliggende voorstel wat al te erg was, en heeft in een gisteren overhaast nagezonden, brief een wat genuanceerder beeld geschetst, dan in het zojuist gememoreerde sprookjesscenario.

Hij heeft gelijk. De Raad heeft al bij de Begrotingsbehandeling in december jl ingestemd met dit ‘traject’. De kredietaanvraag is gedaan met instemming van de Raad. Het is nu inderdaad een kwestie ophalen van liquideren; het op de reking zetten van echt geld. Een formaliteit. Een hamerstuk.

Wat zeur ik nou nog ? Wat moet Red Amsterdam zich hier nu nog profileren ?

Vanwege het ontbreken van enige onderbouwing. Okee, noem het een achterhoedegevecht.

Vanwege het ontbreken van een aanvaardbare verantwoording in Q3, het derde kwartaaloverzicht van 2010.

Vanwege het ontbreken van de financiële planning per 1 januari 2011 voor de Noord-Zuidlijn.

Vanwege het ontbreken van enig door de Wethouder en NZdirectie, zelfgegenereerd, inzichtelijk flankerend financieel overzicht met een precies -niet versluierd- inzicht in mutaties, bijstellingen, gerealiseerde kosten versus begrote kosten, financieringskosten, rentelasten, verwachtingen, risico’s, dekkingen…

Vanwege het ontbreken van een panoramisch beeld, -als alle rookgordijnen zijn opgetrokken- boven het financiële slagveld, van de NZlijn-financiering, en de gevolgen ervan echt voelbaar worden in de stad, in het OV-aanbod en de lasten voor de burger.

Vanwege het ontbreken van enig zicht op een reëel eindbedrag voor de totale kosten van de Noord-Zuidlijn, (komop, gooi het eruit, het dondert nu toch niks meer!)…

Daarom.

Wij van Red Amsterdam vinden dat u, collega Raadsleden, alleen al uit goed fatsoen, en omdat u serieus genomen wenst te worden en omdat het afgesproken was in de jaartelling Na Limmen,

NIET moet instemmen met dit voorstel, VOORDAT alle stukken, begrijpelijk, ook voor Jip-en-Janneke, ter tafel liggen.

Daarná wat ons betreft ook niet, maar zeker niet nú!

Die onderliggende financiële verantwoording voor dit mega-krediet voor de Noord-Zuidlijn MOET NU EERST op tafel.

Het is uw laatste kans, de blamage in het Rapport Frijda te ontlopen.

Red Amsterdam: stemt tegen!

nieuwjaarsspeech Theo Stokkink

Nelly Frijda luistert in de GO Gallery naar de nieuwjaarsspeech van Theo Stokkink

Amsterdam heeft een groots verleden en wil ook een grote toekomst tegemoet gaan. Wie het verleden van Amsterdam slecht kent of niet heeft meegemaakt, moet zich maar eens gaan orienteren in het Amsterdams Museum.
Of luisteren naar de vele liedjes die daarover bestaan. Aan de Amsterdamse grachten is wereldberoemd.
Ik zelf luister van tijd tot tijd wel eens naar het jiddische Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen.
Weg is de gein, zegt het lied. Het gaat over wat er na de Tweede Wereldoorlog van Amsterdam was overgebleven.
Om heel andere reden lijkt datzelfde lied nu ook op de huidige tijdsgeest te slaan. Humor en de gein hebben nu plaats gemaakt voor stress, voor irritatie en onverdraagzaamheid. Amsterdammers lopen elkaar in de openbare ruimte voor de voeten, fietsen elkaar voor de sokken of voelen zich onveilig.

In het openbaar vervoer was het gebruikelijk je plaats af te staan aan een oudere, kom er nog maar eens om.

Het verleden van Amsterdam lijkt alleen nog maar een façade, terwijl het voort zou moeten leven in het heden en in de toekomst. Zonder verleden geen heden, zonder heden geen toekomst. De directeur van het Amsterdams Historisch Museum, Paul Spies, heeft dat blijkbaar goed begrepen, hij heeft de naam van het museum veranderd in Amsterdams Museum en dat kan niet eens tot misverstanden leiden in een tijd waarin vrijwel alle grote musea in Amsterdam gesloten zijn.

De politieke partij Red Amsterdam vindt dat wie het verleden van Amsterdam niet respecteert zich niet zou mogen bezighouden met de toekomst van Amsterdam. Dat beschouwen we simpelweg als karaktermoord.

Zonder dat respect raken we als Amsterdammers in de stress en vindt er op alle fronten kaalslag plaats. Red Amsterdam is dan ook alleen maar bereid om met respect voor het verleden in de toekomst van Amsterdam te investeren. Een Amsterdammer is altijd trots op zijn stad geweest. Voor een Amsterdammer heeft een stads-vernieuwer die zijn hand overspeelt, afgedaan. Meegaan met je tijd is uitstekend, maar megalomaan gedrag is verwerpelijk, net zo verwerpelijk als verkwisting van overheidsgeld, van geld dat niet in de knip zit.
Red Amsterdam heeft vier jaar de tijd gekregen om zich als lokale partij te profileren en het onmisbare van haar bijdrage in de gemeenteraad aan te tonen. We zijn nu een jaar oud en we willen als stadspartij absoluut een blijvertje worden. Een partij van en voor de burgers van Amsterdam.

Ja, we streven zelfs naar een standbeeld van een wethouder van Red Amsterdam, een standbeeld dat in de loop van deze eeuw nog zal verrijzen want het is opvallend hoe weinig standbeelden van wethouders er sinds dat van Wibaut zijn bij gekomen.
Amsterdam telt heel wat standbeelden: Andre Hazes, Spinoza, Johnny Jordaan, Multatulli, Theo Thijssen, Anne Frank, Kakadorus, Joost van den Vondel, Bredero, Max Euwe, Rembrandt van Rijn en noem ze allemaal maar op. Allemaal grote burgers van Amsterdam.
Ik zal u niet alle namen noemen van wethouders voor wie wij zeker geen standbeeld willen neerzetten.
Veel van die wethouders kwamen even langsfladderen, legden een drol en hebben ons, de Amsterdamse burgers, in de stank laten zitten.
Wij zijn een Amsterdamse stadspartij, opgericht door burgers waar niet naar werd geluisterd. En het adagium luidt: als je niet horen wil moet je maar voelen. Tot nu toe zijn het niet meer dan speldenprikken geweest. Speldenprikken richten weinig uit tegen het geweld van zo’n gigantische boor waar het college de stad met weinig respect voor het verleden mee te lijf gaat. En dat notabene ook nog onder de gordel.
Maar Amsterdam is niet in een dag gebouwd en laat zich dus ook niet in een dag afbreken. We verkeren tussen droom en daad. Het vraagt om enig uithoudingsvermogen.

Ik wens u een liefdevol en gelukkig 2011, vol humor en gein. Ik dank u voor uw aandacht.

Theo Stokkink, voorzitter Red Amsterdam

Nelly bij 1Vandaag

Het TV programma 1Vandaag besteede (27-12-10) in de kerstweek tijd aan mensen die in het afgelopen jaar veel in het nieuws waren. Nelly Frijda was een van hen en haar  “kerstkaart” is hier te zien:

sitestat
Verslag: Sander ‘t Sas Redactie: Fouzia Elhannouti (27-12-10)

Nelly Frijda richtte in 2009 samen advocate Nelleke van ‘t Hoogerhuijs de partij Red Amsterdam op. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 wordt ze met 5456 voorkeursstemmen gekozen in de Amsterdamse raad. Vanavond blikt EenVandaag met haar terug op het afgelopen jaar. Hoe kijkt ze terug op de gemeenteraadsverkiezingen, Red Amsterdam en de Noord-Zuidlijn?

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.

Nelly was al eerder te zien in 1Vandaag (20-02-10)
sitestat
Deze week(20-02-10) volgt EénVandaag actrice Nelly Frijda, die campagne voert voor de door haar opgerichte partij Red Amsterdam. De partij, die meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, verzet zich met hand en tand tegen de steeds duurder wordende nieuwe metrolijn in Amsterdam. We gaan met Nelly Frijda naar bewoners die door de bouw van de Noord-Zuidlijn hun huis zagen verzakken.

Ook voert ze campagne bij de Bijenkorf die risico’s vreest als het boren van de tunnel op 11 maart gaat beginnen. Samen met haar dochter Miranda heeft ze een carnavalsliedje opgenomen om haar onvrede te uiten. (luister hier)

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.
Dit seizoen zou Frijda naast Jon van Eerd te zien zijn in de theaterkomedie Oranje Boven. Ze moest echter wegens ziekte afzeggen en haar rol werd overgenomen door Liz Snoijink. Naast haar acteerwerk treedt ze tevens op als zangeres in radioprogramma’s.

De raad beslist! De Opstapper voor de stad te behouden

Nelly Frijda tijdens slotbeschouwing 2011

Als er weer eens verstandige keuzes moeten worden gemaakt, waar het college niets voor voelt,
òf controversiële keuzes, òf te ingewikkelde, horen wij diverse wethouders in de Commissievergaderingen dikwijls na een lang -vaak somber getoonzet- betoog concluderen:
“De Raad beslist”.
Ze zeggen zelden: “Ach, interessant. Zo hadden we het nog niet bekeken”.
Of: “Ja, dat is ook eigenlijk te dwaas. Dáár moeten we wat aan doen”.
Of: “Als zóveel burgers het willen; gaan wij met het gehele ambtelijke apparaat ertegenaan, daar een mouw aan te passen”.

Zal ik, om de gedachten even te bepalen, een aantal vrágen bij deze antwoorden verzinnen?
Ik neem maar, bij het onderwerp ‘vervoer’, een paar willekeurige vragen die onlangs gesteld zijn en waarvan een aantal dezer dagen ter stemming komen.
“Het autoluw maken van de stad heeft als onbedoeld bij-effect dat het aantal geparkeerde fietsen exponentieel stijgt in het Centrum . Kunnen we de ruimtes onder het CS, en plekken boven de metrobuis niet inrichten als fietsenstalling ?” (GrL)
“Is het niet buitengewoon onvriendelijk voor vreemdelingen in deze stad, dat ze voortaan hun weggesleepte auto, ‘s nachts niet meer kunnen ophalen en moeten wachten tot de volgende morgen 7 uur ?” (VVD)
“Waarom wordt de ombouw van de Amstelveenlijn tot metrolijn al aanbesteed terwijl niemand het wil, haltes verdwijnen, lijn 5 wordt opgeheven en er geen geld is?” (SP)
“Moet de centrale stad niet ingrijpen als een Stadsdeel besluit de parkeertarieven te verhogen met zo’n 100% ? ” (CDA)
Ja en natuurlijk ook (PvdA): “Die Opstapper heeft veel meer dan alleen vervoerskundige waarde en bijna iedereen wil hem behouden. Kunnen we daar niet wat aan doen ?”

Standaard-antwoord: “De Raad beslist”.

En dan mag de Raad beslissen: een beetje hier erbij. Een beetje daar eraf.
Maar het veronrustende is dat de Raad helemaal niet beslist bij bedragen die ertoe doen ! Bij de grootste bedragen, de hoogste kostenposten, de weggefrommelde financieringskosten, de miljoenen-tegenvallers.
“Hoe hoger de bedragen. Hoe fultieler de inbreng van de Raad”, zei Red Amsterdam nog vorige week in de Commissievergadering VVL.

Als het over de voortdurend oplopende kosten van de NoordZuidlijn gaat zit de Raad met de mond vol tanden. Telkens opnieuw -ook na de Commissie Veerman, ook na de Raads-enquete, ook na de herschikking van de verantwoordelijkheden in de Projectleiding NoordZuidlijn-, worden we geconfronteerd met ongelukjes en tegenvallers.

En wordt er virtuoos gegoocheld met bedragen, potjes, begrotingen, fondsen, investeringen en reserveringen. En met rode-oortjes-begrippen als “Kleine Kansen, Grote Gevolgen.”, die eerder thuishoren op de kermis bij het ‘parade-maken’ voor het Rad van Fortuin, dan bij de miljarden-valkuil van de Noord-Zuidlijn.

Onlangs nog werd de Raadscommissie-Verkeer-en-Vervoer in het geheim ‘in de week’ gezet met de mededeling: “Ja, er moet helaas gedacht worden aan een extra investering van zo’n 30 miljoen euro om het station Vijzelgracht veilig te kunnen ontgraven”.
Maar een paar weken later mag de Raad slikken, dat het onder druk ontgraven van het station Vijzelgracht toch zo’n 68 miljoen méér kost. Kleine Kans. Groot Gevolg. Fait-accompli. Voldongen feit. “Oja, en dat de oplevering van de NZ-lijn daardoor wel een paar maanden later kan worden”, roept de Wethouder onderaan de trap.
“De Raad beslist.”
De Raad beslist niks. De grondwaterstand beslist nog eerder. Het paalwerk uit de 17e eeuw beslist. Een opengebarsten rioleringsbuis beslist. De NoordZuid-directie beslist.

Heel, heel langzaam wordt de Raad voorbereid op wat de Noord-Zuidlijn in zijn totaliteit moet gaan kosten. Uiteraard méér dan de nu al niet te bevatten som van driedúizend miljóen euro.
Zorgvuldig gefaseerd -door projectbureau, wethouder en weersomstandigheden- krijgt de stad de rekening gepresenteerd. Tegenvallers voorbehouden natuurlijk. En vertragingen.
Nog niet-begrote, niet-aanbestede en niet uitgegeven posten staan nog niet op de rekening. De kosten van de afbouw, en aankleding, en die ellendig-lange roltrappen, van de stations zijn nog niet begroot. Dus zijn nog geen kostenpost. De brandveiligheid in de stations is nog niet beoordeeld, en zou wel eens voor onaangename verrasingen en dure aanpassingen kunnen zorgen. Dus daar wachten we nog even mee, -als de Brandweer zn mond maar houdt.
En we hebben de treintjes nog niet gekocht. Want dat hangt weer af van welk signalerings- en trein-beveilingssysteem we kiezen. En hoe duur dat is.

Nemen we mens-gestuurd of computergestuurd rollend materieel ? Alsof het Fleischmann is. Als we voor de mooiste, meest-geavanceerde én duurste optie kiezen, moet de Amstelveenlijn omgebouwd worden tot metrolijn, -als aansluiting op de NoordZuidlijn- anders is die investering in het materieel te hoog. Zo rolt de trein onstuitbaar voort.
Als we die Amstelveenlijn nu vast aanbesteden, kan met de bouw ervan begonnen worden als de NoordZuidlijn af is in 2018. Fait-accompli en het kost niks, want het wordt betaald door Rijk en Regio.
‘t Is geen Rad van Fortuin, dames en heren, het is een rad voor de ogen.

Daarnaast, collega Raadsleden, wil ik u eraan herinneren dat het bedrag
‘Kosten NoordZuidlijn’ aanzienlijk geflatteerd wordt doordat de rentelasten voor de financiering van de NoordZuidlijn elders in de gemeentebegroting worden opgevoerd.
Om “begrotings-technische redenen” natuurlijk, maar het is wel echt geld. Dít jaar: 20 miljoen euro per jaar. En hoe verder de bouw vordert en de aannemersrekeningen betaald moeten worden, hoe meer geld er geleend moet worden, hoe verder de kosten van de leningen oplopen.
Tot twintig, veertig, zestig miljoen euro per jáár. Elk jaar. Echt geld. Net zo echt als de reeds betaalde bouwkosten.
(Even tussen twee haakjes: wisten jullie dat ook de Tweede Zeesluis, die ons niks zou kosten, op die manier, als rente-last, op onze begroting drukt ? )
“Lenen kost geld”, staat er dankzij Dirk Scheringa nu verplicht in elke advertentie voor een financieel product. Misschien komt de Amsterdamse gemeenteraad er nu eindelijk eens achter waarom de begrotingsruimte zo beperkt is en daarmee zn bewegingsvrijheid zo belemmerd. De Raad is zèlf het mannetje met die loodzware bal aan het been.

Begrijpt u, dames en heren, waarom wij zo tegen de Noord-Zuidlijn zijn, en pleitten voor een moratorium op de bouw, en ons verzetten tegen de ondoorzichtigheid van die NZ-lijn-begroting ? Alleen al vanwege dat laatste kunnen wij niet instemmen met de Gemeentebegroting 2011, zoals die thans voorligt.

OK. Wij kennen inmiddels de symbolische waarde van onze inbreng. Dus ook deze. Red Amsterdam zal niet in staat zijn essentiele veranderingen aan te brengen in de Gemeentebegroting.

Klein bier rest ons.
Red Amsterdam heeft het initiatief genomen. We hebben ons het vuur uit de sloffen gelopen om De Opstapper voor de stad te behouden. Wij hebben een stem gegeven aan bewoners en ondernemers langs de route. Wij hebben rondgebeld, steun gezocht, opties bekeken, alternatieven aangedragen.
Red Amsterdam heeft inmiddels drie amendementen op de Gemeentebegroting opgesteld om de Opstapper voor de stad te behouden. Wij zijn er nog steeds niet in geslaagd om daarmee Het Parool te halen, maar wij zijn buitengewoon tevreden dat wij voor ons laatste amendement steun hebben gevonden bij vijf partijen in deze Raad.

Mede namens de leden Molenaar, Alberts, Van Lammeren, Van der Velde en Schimmelpennink, dient Red Amsterdam ter vervanging van de vorige amendementen, het volgende accent-amendement in:

Amendement 706 ' begroting 2011 behoud Stop en Go_01


Amendement 706 ' begroting 2011 behoud Stop en Go_02

Amendement 706 ' begroting 2011 behoud Stop en Go_02

Amendement 706 ‘ begroting 2011 behoud Stop en Go_01
Amendement 706 ‘ begroting 2011 behoud Stop en Go_02

TIEN VRAGEN VAN FRIJDA AAN VAN ES

Uit Het Parool van gisteren, van 16 november 2010 begrepen wij dat Weth. Van Es, verantwoordelijk voor het bestuurlijk stelsel van de stad, toen zij van de plannen van minister Donner hoorde de stadsdelen op te heffen, of, zoals deze het formuleerde dat het “experiment met de deelgemeenten beter beëindigd” kan worden, vooralsnog “niet meer dan een glimlach op haar gezicht” kreeg.
Vraag 1:
Hoe moeten wij die glimlach van de Wethouder interpreteren ? Vol begrip, meewarig, laatdunkend of zelfverzekerd ?
Vraag 2:
Neemt de Wethouder het voornemen van de Minister serieus ?
Zo ja, waaruit blijkt dat ?
Vraag 3:
Neemt zij de opheffing van de Stadsdelen serieus ?
Zo ja, waaruit blijkt dat ?
Vraag 4:
Zo nee. Zoekt de Wethouder naar een manier om de Stadsdelen, of, anders geformuleerd; de functie van deze bijzondere Raadscommissies van Amsterdam, te behouden, zodat deze, als ware het Stadsdelen, kunnen blijven functioneren?
Zo ja, hoe ? En vooral: waarom ?
Vraag 5:
Is de Wethouder serieus van mening dat de Stadsdelen “kostenbesparend” zijn, zoals we in hetzelfde artikel in Het Parool van haar mogen vernemen ?
Zo ja, kan de Wethouder dat met een eenvoudig voorbeeld aantonen ?
Vraag 6:
Zo nee, kan de Wethouder dat met een ingewikkelde kosten/baten-analyse aantonen, en die de Raad doen toekomen?
Vraag 7:
Is de Wethouder het, in het licht van het voornemen van Minister Donner en diens overwegingen daarbij, met Red Amsterdam eens, dat de relatie Centrale stad vs Stadsdelen aan een grondige evaluatie toe is ?
Zo ja. Is de Wethouder bereid een debat daarover te agenderen ?
Vraag 8:
Zo nee. Is de Wethouder, meer specifiek, bereid een debat over het bestuurlijke en financiële deficit van het Stadsdeel Oost te agenderen, en daarbij het mandaat van deze bijzonder Raadscommissie ter discussie te stellen ?
Vraag 9:
Zo nee. Hoe is de Wethouder, nog meer specifiek, voornemens om te gaan met de onverantwoorde schuldenlast van het Stadsdeel Oost ?
Vraag 10:
Als de Centrale Stad uiteindelijk verantwoordelijk blijkt te zijn voor de financiële verplichtingen, die Oost is aangegaan, bestaat er dan de mogelijkheid om het Stadsdeel onder curatele te stellen ?

Red Amsterdam is benieuwd naar de antwoorden van de Wethouder,
en kondigt, wat betreft de financiële verantwoordelijkheid reeds nu een amendement op de begroting aan, bij de volgende Raadsvergadering.

‘Wij willen onze tram terug’

Wij willen onze tram terug

© De Telegraaf - Metropool Amsterdam - pagina 7 - 22 oktober 2010


‘Wij willen onze tram terug’

Ondernemers in de Utrechtsestraat willen zo snel mogelijk de tram terug. Het lijkt te kunnen: vrachtwagens reden gisteren af en aan over de brug over de Herengracht die eigenlijk nog steeds afgesloten zou zijn.

Vanwege werkzaamheden aan de brug kan lijn 4 al meer dan een jaar niet meer in de straat rijden. De rails en de bovenleiding zijn weggehaald.

Maar Robert van Leeuwen, eigenaar van Café Van Leeuwen, en woordvoerder van de ondernemers, stuurt nog vandaag een brandbrief naar de gemeente om nog voor december de tram weer te laten rijden.

Want de geplaagde ondernemers kunnen het nauwelijks nog bolwerken. ,,Wij krijgen de rekening gepresenteerd van het uitstel dat steeds weer optreedt. De hele straat zou ondertussen opgeknapt zijn, maar tot nu is er alleen één brug klaar. Het zou prettig zijn om even rust te krijgen. Veel ondernemers staat het water aan de lippen. Er zijn ondernemers die hun omzet met 40 tot 50 procent hebben zien terugvallen. We willen de straat nu wel weer even terug voordat er verder gewerkt gaat worden.”

Dat er nog veel werk aan de winkel is, moge duidelijk zijn. Het wegdek is een lappendeken. En op de stoepen moet je uitkijken dat je niet uitglijdt, want alles loopt schuin af. De afgelopen veertien maanden lag het werk in de straat echter meer stil dan dat er stappen gezet werden. ,,Dat knaagt aan je”, aldus Van Leeuwen. “Als je bouwvakkers aan het werk ziet, dan gebeurt er wat. Maar als er niet wordt gewerkt, vreet dat aan iedereen. Het komt op ons over dat ze dan maling hebben aan bewoners en ondernemers.”

Twistpunt is en blijft de brug over de Herengracht. Die bleek een maand geleden opeens af te zijn. Maar toen bleek de fundering opeens zes centimeter te dun en de onderdoorgang voor het watervervoer bleek ook lager dan afgesproken. Reden voor de gemeente het contract met de bouwer op te zeggen.

Stacey van Leeuwen van het gelijknamige lunchadres op de hoek met de Herengracht is blij dat de brug nu af is en weer in bedrijf lijkt te zijn. ,,Ik werd er knettergek van. Soms kon ik mijn eigen zaak niet eens in omdat de bouwvakkers een hek voor de deur hadden gezet. Niemand kon dan langs mijn zaak. Maar ook niemand kon erin.”

Toch is niet iedereen op de Utrechtsestraat druk met alle werkzaamheden in de straat. In een café zit de 79-jarige Ilse Annemarie van Vollenhoven een tosti te eten. ,,Ik ben geboren en getogen Amsterdamse, maar woon in Canada. Ik logeer nu bij mijn broer. In de straat kom ik graag.”

In café Krom treffen we raadslid Nelly Frijda en duoraadslid Boris Klatser van de partij Red Amsterdam. In de politieke arena maken zij zich druk om alle vertragingen die in de Utrechtsestraat opspelen. ,,Het is een puinhoop hier”, zeggen ze. ,,De wethouder heeft een flinke kluif aan zijn ambtenaren van de Dienst Infrastructuur Verkeer en Vervoer. We waren laatst op een rondvaart met de directeur van die dienst. Toen we onder de Magere Brug doorvoeren stelde hij vrolijk vast dat deze brug opgeleverd was. Terwijl iedereen kon zien dat de lampjes er nog niet inzaten en het schilderwerk nog bezig was. En dat drie jaar geleden het wegdek ook al vernieuwd was door het stadsdeel, daar was-ie zich in het geheel niet van bewust.”

Cafébaas Van Leeuwen heeft vooral kritiek dat het in het begin van het traject zo belabberd geregeld was. ,,Het was nooit duidelijk wie waar verantwoordelijk voor was. Het was tijdenlang een schertsvertoning. Bureaucratie was leidend in het hele project. De projectleiding was ronduit dramatisch. Nu pas wordt duidelijk dat wethouder Eric Wiebes de verantwoordelijke is. En die pakt het gelukkig ook op. Met hem praten we. Dat wil zeggen: hij heeft beloofd dat we zijn gesprekspartner zijn.”

De Telegraaf
22 oktober 2010 vrijdag
METROPOOL; Blz. 7, 613 woorden

Nu stáán alle seinen op rood

Voorzitter, dames en heren,

Een paar maanden geleden, naar aanleiding van het Programakkoord van het nieuwe college, wist ik een paar minuten uw aandacht te boeien met een treffende parallel tussen nu en 80 jaar geleden:

Toen crisis, nu crisis. Toen bezuinigen, nu bezuinigen. Toen een groot infrastructureel werk onderhanden, nu ook. Toen een Oost-Westlijn, nu een Noord-Zuidlijn. Maar toen de treffende overeenkomst ophield, omdat de Oost-Westlijn; de aanleg van de spoorlijn over de Afsluitdijk, tijdig en op goede gronden bleek te zijn afgeblazen in 1930, en de Noord-Zuidlijn nog steeds niet, taande de belangstelling voor mijn betoog alras.

Jaja, men begreep waar ik heenwilde. Jaja, men herinnerde zich de reden van mijn verkiezing in deze Raad. Jaja, een mengeling van mededogen en meewarigheid woei mij tegemoet, met een snufje sneu.

Het college bleek het betoog van Red Amsterdam niet eens een repliek waardig te achten. De coalitiepartijen in deze Raad zaten in een rijdende trein. De oppostie was een station gepasseerd. En ik kon vanaf een zijspoor roepen dat alle seinen op rood sprongen.

Nu stáán alle seinen op rood. De Begroting 2011, die hier ter tafel ligt barst van de bezuinigingen en de rode cijfers, rode doorhalingen, rode ombuigingen, rode heroverwegingen. Je zou haast denken dat hier een rood college zit, maar nee, het schaamrood ontbreekt.

Alle paralellen en metaforen op een stokje: Amsterdam staat voor een gigantische opgave om ambities, plannen en verplichtingen, in overeenstemming te brengen met inkomsten, verwachtingen en toezeggingen. Er kan niet anders dan dramatisch bezuinigd worden, nu, in deze tijd. Wij, de Raad en college kunnen debatteren over hoe en waar het minst pijn doet. Niemand wil dat de zwakkeren, de onbekwamen en de dommen, de dupe worden van de draconische maatregelen die genomen moeten worden. Niemand wil zulke boodschappen nagedragen krijgen. Maar toch.

Naar de mening van Red Amsterdam is er een oplossing. Wij, de Raad en College zijn in staat om dramatisch te bezuinigen waar het kan én het minste pijn doet.

Amsterdam is te redden met een nieuw perspectief, door een stap naar achter te zetten, door te kijken met een objectieve blik. Niet belast met ouwe koeien, ambitieuze plannen of beperkt door een tunnelvisie.

Laten we wel wezen: Van Rijkswege worden de stad enorme bezuinigingen opgelegd.

De financiele positie van de stad wordt al jaren negatief beinvloed door te wilde plannen, en tegenvallers door oplopende kosten voor de Noord-Zuidlijn. Het Rijk is niet bereid bij te springen. Bezuinigingen op de de Gemeentebegroting zijn onvermijdelijk: Wij kennen de getallen: 83 miljoen bezuinigen in het komend jaar, 208 miljoen, elk jaar, vanaf 2014. Tel dat op:  Draconische maatregelen zijn noodzakelijk! Dramatisch voor iedereen die in deze stad afhankelijk is van publieke voorzieningen, of het nu een uitkering of infrastructuur betreft. Dramatisch voor iedereen die wegbezuinigd zou worden werkzaam bij of voor die voorzieningen. Dramatisch voor het klimaat in de stad, of dat nu het milieu of de cultuur betreft. Dramatisch voor de uniciteit, het karakter, datgene wat Amsterdam Amsterdam maakt. Enzovoort, enzovoort.

Red Amsterdam stelt u voor een bezuiniging te realiseren die alle bezuinigingen overbodig maakt: Stoppen met het afbouwen van de Noord-Zuidlijn. Neenee, dit is niet een herhaling van wat ik eerder zei, niet STOPPEN met het bouwen van de Noord-Zuidlijn -toen het nog kon, maar nu niet VERDER bouwen aan de lijn. Een moratorium.

Niks nieuws, een moratorium, want dat heeft de wethouder Grondzaken een paar maanden geleden ook gedaan met een bouwstop op kantoren in deze stad.

Dat betekent niet: weggooien van reeds gespendeerd geld. Niet het dichtkiepen van de tunnels of stations. Wij zijn niet gek. Wij stellen voor om de lijn van het station Rokin tot het station Buikslotermeerplein in Noord af te bouwen en in exploitatie te nemen, en dan even niet. Daarna even niks. Tot 2020. En dan zien we wel weer. Of het rendabel blijkt. Of het bevalt. Of we de lijn verder afbouwen, zoals gepland. Of die uitbreiden naar Amstelveen of Purmerend. Of we dan geld hebben. Mijn natte vinger zegt, dat, alles opgeteld en afgetrokken, als we dus even stoppen, een heleboel geld nu niet uitgegeven hoeft te worden. Geld dat we niet hebben. Dat we zelfs geld overhouden; zodat al die bezuinigingen, waar we het nu over zouden hebben, helemaal niet nodig zullen blijken.

Daarom heb ik de eer u thans een motie met deze strekking voor te leggen. En met spoed –na de eerste termijn- in stemming te brengen. En aan te nemen. Dan kunnen we naar huis, want alle discussies die we hierna zouden willen voeren komen dan in een totaal ander licht te staan, en dan kunnen we thuis trots vertellen dat Amsterdam gered is.

DE MOTIE

Ondergetekende mevrouw N. Frijda heeft de eer voor te stellen:
De raad,
voorafgaand aan de discussie over de begroting voor 2011 in Commissies en Raad, wegens dringend belang in stemming wenst te brengen,na de eerste termijn van de Begrotingsbehandelig 2011;

Overwegende dat:

- “de financiële positie van de stad de afgelopen jaren beïnvloed is door tegenvallers binnen de eigen begroting, in het bijzonder de Noord-Zuidlijn”, zoals de Inleiding van de Begroting 2011, benadrukt,  en daarenboven aanzienlijke bezuinigingen van Rijkswege aan de stad worden opgelegd,

- een -al dan niet beperkt- moratorium op de voltooiing van de Noord-Zuidlijn, zowel qua directe kosten, alsook qua aangegane verplichtingen, alsook qua onvermijdelijke tegenvallers, zoveel ruimte biedt in de voorliggende Begroting 2011 -en volgende jaren-, dat wellicht géén van de thans voorgestelde bezuinigingen nodig zullen zijn,

- meer precies, de bezuinigingen op de Gemeentebegroting nu reeds becijferd worden op 83 miljoen euro komend jaar, en 208 miljoen euro -structureel- vanaf 2014,

- de voorgenomen bezuinigingen ten koste zullen gaan van veel belangrijke voorzieningen in de stad; zoals de sociale woningbouw, de dienstverlening, het jongerenwerk, de zorg voor kinderen en bejaarden, bibliotheken, kunst, cultuur, Artis, het openbaar vervoer, en in het bijzonder de Stop&Go-lijn,

- de leden van zowel de coalitie-partijen, als de oppositiepartijen in de Gemeentraad

voor deze verschraling van het voorzieningenniveau in deze stad NIET verantwoordelijk willen worden gehouden, zonder daarbij alle alternatieven overwogen te kunnen hebben,

- het Rijk heeft aangegeven de budgetoverschrijdingen bij de verdere aanleg van de Noord-Zuidlijn in geen geval te dekken;

Constaterende dat;

- een moratorium op nog niet aangegane verplichtingen in deze tijd geen ongebruikelijke tussenfase is, gezien de Bouwstop Woningen en Kantoren van de wethouder Grondzaken,

-  sinds in december 2009 het enqueterapport van deze Gemeenteraad onder voorzitterschap van collega Limmen verscheen, geen fundamenteel debat in de Gemeenteraad is gehouden over de consequenties van de conlusies van het rapport , een debat over een moratorium op de aanleg van de Noord-Zuidlijn niet aan de orde is geweest, en dit nu eens te meer dringend geboden lijkt,

Verzoekt het college van burgemeester en wethouders:

- een externe onafhankelijke deskundige, zoals het Bureau Rigo, op zeer korte termijn te laten uitrekenen hoeveel er bespaard kan worden bij een beperkt moratorium op de bouw van de Noord-Zuidlijn;  waarbij onder ‘beperkt’ begrepen moet worden; dat

-er niet verder geboord zal worden dan tot het station Rokin,

-de bouw van de diepe stations gestopt wordt en

-de verbinding met Amsterdam-Noord volgens plan wordt voltooid,

Waarbij tevens een globale begroting gemaakt zal worden van de kosten voor het afbouwen en gebruiksklaar maken van het metro-tracé Rokin-Buikslotermeerplein, het inrichten der stations en het aanschaffen van het materieel.

En tevens een schatting te laten doen van reëel te verwachten schadeclaims van, cq de kosten van compenserende werkzaamheden door, benadeelde aannemers,

- bekend te maken welke begrotingsruimte deze aanpassing van het bouwplan NZ-lijn oplevert en een prioriteitenlijst op te stellen van de bezuinigingen in de huidige begroting, die geschrapt kunnen worden -mochten die überhaupt nog nodig zijn-,

-vervolgens een bijzondere raadszitting bijeen te roepen voor een debat, met als inzet een moratorium tot 2020 in te stellen op het boren en afbouwen van de rest van de Noord-Zuidlijn (dus tussen de stations Zuid en Rokin), waarna kan worden overwogen of er genoeg geld en behoefte is de lijn af te maken,cq te verlengen naar bv Amstelveen en Purmerend

Het lid
mevrouw N. Frijda namens Red Amsterdam

Regeerakkoord legt bom onder voortbestaan GVB

Red Amsterdam ziet kansen voor Amsterdam in nieuw regeerakkoord.

Met alle voorbehoud over de haalbaarheid en wenselijkheid van de voornemens van de aanstaande regeringscombinatie, vindt de fractie van Red Amsterdam bij bestudering van het concept regeerakkoord ten minste drie voornemens die van groot belang zijn voor Amsterdam. Het gaat om de afschaffing van de stadsdelen en de stadsregio’s,  het instellen van een Autoriteit Infrastructuur en Openbaar Vervoer voor de Randstad en de aanbestedingsverplichting van het openbaar vervoer in de drie grootste steden.

Red Amsterdam is steeds voorstander geweest de stadsdelen, die een peperdure bestuurslaag vormt, af te schaffen. Opheffen van de stadsregio Amsterdam zou Red Amsterdam wenselijk vinden, omdat het in zijn huidige vorm, een ondemocratisch monstrum is, dat vrijwel ongecontroleerd verplichtingen kan aangaan of opleggen, die niet alleen het gehele regionale Openbaar Vervoer betreffen, maar zelfs de Jeugdzorg.

Red Amsterdam kijkt reikhalzend uit naar de bevoegdheid -en democratische gehalte- van de Autoriteit Infrastructuur en is erg benieuwd naar de mogelijkheden om de verantwoordelijkheid van de uitvoering van het project Noord-Zuidlijn aan deze autoriteit over te dragen.

Nelly Frijda: “Er ligt hier een enorme kans voor de gemeente Amsterdam om alsnog onder de ondragelijke schuldenlast van de Noord-Zuidlijn uit te komen. Het college moet alles op alles zetten om dat project zo snel mogelijk aan die nieuwe Autoriteit over te dragen.”

Met het voornemen van de nieuwe regering om de aanbesteding van het openbaar vervoer verplicht te stellen in Amsterdam, komt een definitief einde aan de onderhandse gunning van de OV-concessie Amsterdam aan het GVB. Red Amsterdam heeft in april 2010 over de legitimiteit van de gunning aan de GVB schriftelijke vragen gesteld, waarop de nieuwe Wethouder Verkeer en Vervoer, tijdens het reces, in juli moest toegeven, dat als de Wet Personenvervoer niet gewijzigd zou worden de OV-concessie inderdaad openbaar aanbesteed zou moeten worden. Deze wetswijziging lijkt nu definitief van de baan. Dit betekent dat er een openbare aanbesteding moet plaatsvinden, waarbij het GVB moet opboksen tegen andere grote europese vervoersbedrijven. Waarbij de kans reeel is dat een ander de concessie gegund wordt en het GVB daardoor geen reden van bestaan meer heeft, en moet worden opgeheven.

“IK DACHT DAT EEN KUNSTSCHOUW EEN NEP OPEN HAARD WAS”

Als het raadslid voor RED AMSTERDAM, Nelly Frijda vandaag in de Gemeenteraad niet het woord had gevraagd bij het agendapunt, waarbij de benoeming van twee kunstschouwen geruisloos zou zijn afgehamerd, was er geen debat gevoerd over die benoeming. Nu wel. En behoorlijk heftig. Na de toespraak van Nelly, roffelden een flink aantal gemeenteraadsleden instemmend op hun tafelblad. De fractievoorzitter van het CDA, de heer Limmen, verklaarde als eerste het geheel eens te zijn met het betoog, en drong er bij wethouder Gehrels bij herhaling op aan, de door Frijda gestelde vragen serieus te beantwoorden. Toen Limmen werd verweten, dat hij in de Raadscommissie waar de benoeming van de kunstschouwen besproken was, had ingestemd met die benoeming, verklaarde hij dat hij daar bij nader inzien spijt van had. De stemming die vervolgens in de Raad werd gehouden was verrassend. Geen unanieme instemming, dankzij dit debat, dankzij RED AMSTERDAM; slechts 26 leden waren voor en 12 stemden tegen !

Nelly sprak:

” Red Amsterdam is tegen de voordracht van de beide kunst-schouwen. Niet omdat wij iets tegen deze mensen hebben -ik ken ze niet eens-, maar omdat we niet weten wat ze gaan doen en waarom ze nodig zijn. Maar vooral, omdat ze voor 37duizend500 euro per stuk op de begroting drukken. En, zoals u weet, zijn wij tegen geld verkwisten in deze moeilijke tijden. Elk dubbeltje telt.

Ik moet toegeven dat ik, toen ik de stukken las, niet eens WIST wat een ‘kunst-schouw’ was.
Mijn eerste associatie was een NEP OPEN HAARD. Een lelijke schoorsteenmantel. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot iets wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.
Toen ik verder las bleek het ook al niet een ‘schouw’ in de werktuigelijke zin te zijn: een ‘onderzoek’, een ‘bezichtiging’.”De geregeld terugkerende inspectie van water, wegen en dijken”, zoals de dikke Van Dale het -in zonderheid- noemt.
Het bleek een levend wezen te kunnen zijn. Een persoon, die schouwt. Die kijkt, dus. Zoiets als een arts, een patholoog-anatoom, die lijkschouwing verricht.
Zo bestaat er dus blijkbaar ook een kunstschouw: iemand die kunst bekijkt.
Daar hebben we er honderden van. Die staan dagelijks rijen dik voor het Van Gogh-museum.

Hou nou toch op met die flauwekul. Waarom moet er een expert uit Turkije ingevlogen worden om de internationale uitstraling van ons kunstenprogramma te beoordelen ? Waarom moet iemand uit Engeland komen om de kunsteducatie in onze stad te ‘bekijken’ ?
Wij barsten van de adviescommissies voor de Kunst. Wij barsten van de ideeen. We hebben een Amsterdamse Kunstraad. Wij hebben een Amsterdams Fonds voor de Kunst.
We hebben sinds 1996 in Nederland een Raad voor Cultuur, waarin verzameld de Raad voor de Kunst , de Raad voor Cultuurbeheer, de Mediaraad en de Raad van Advies voor Bibliotheekwezen en Informatieverzorging. We hebben een overvloed aan experts, kunstkenners, doelenformuleerders en cultuurliefhebbers.

We hebben in Amsterdam zelfs een Wethouder voor Cultuur.

Deze wethouder kwam vorig jaar november, met het plan om de verdeling van kunstsubsidies te veranderen. Misschien, op zich, wel een goed idee. Maar het motief was zo bizar: Ze vond de afstand tussen politiek en kunst te groot. De Amsterdamse Kunstraad, vond zij, beoordeelde aanvragen voor subsidies vooral op basis van ‘artistieke kwaliteit’. Met ‘de maatschappelijke doelen’ die het gemeentebestuur stelt, werd volgens haar, te weinig rekening gehouden.
De panacee, haar oplossing: het werven van twee kunstschouwen in het buitenland.
-Ja, toen zaten we nog niet in de Gemeenteraad, anders hadden we wel voldoende steun voor een motie tegen deze flauwekul kunnen verwerven. Nu rest ons niet anders dan een tegengeluid laten horen.

Mag ik even vragen: Hoeveel kilometer bedraagt de afstand tussen politiek en kunst ? Wat IS afstand tussen politiek en kunst eigenlijk ? Wat bedoelt de wethouder daarmee ? Waarop moet je kunst anders beoordelen dan op artistieke kwaliteit ? Is de politiek, de gemeenteraad, de wethouder daartoe geëquipeerd ?

A rose is a rose is a rose. Kunst is kunst is kunst. Ware kunst heeft een intrinsiek, niet kwantificeerbaar, maatschappelijk doel. (Daarom wil Geert Wilders vooral -uiteindelijk- die kunst afschaffen) Wordt het maatschappelijk doel van kunst gediend met de benoeming van twee ingevlogen kunst-schouwen ? Wat komen ze doen ? Waarom krijgen ze voor hun vrijblijvende visie méér geld dan de laureaten van de Amsterdamprijs voor de Kunst, die tenminste bewezen hebben iets te betekenen voor Amsterdam.
Voldoen ze aan een Plan van Eisen ? Hebben ze een Plan van Aanpak ? Worden ze erop afgerekend ?.

Nee, nee, nee. Niks van dat al. De kunstschouwen mogen onverplicht hun gang gaan. Luchtfietsen. Geld verspillen. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.

Geef mij maar een echte open haard. Met een verterend vuur.”