Tagarchief: Gemeenteraadsverkiezingen

Als we willen dat alles beter wordt, moet alles écht veranderen

“Onwillekeurig heb ik de afgelopen weken regelmatig aan de Italiaanse filmklassieker Il Gattopardo van Visconti moeten denken. Il Gattopardo gaat over het machtsverval van een adellijke familie op Sicilië, ten tijde van de nationalistische revolutie in Italië rond 1860. De jonge Siciliaanse prins Tancredi, besluit zich aan te sluiten bij de troepen van Garibaldi, de leider van de revolutionairen. Zijn oom, Don Fabrizio, begrijpt hier niets van. De eenwording van Italië is immers niet in het belang van de adel en bovendien is hij bang om zijn geliefde neef kwijt te raken in een zinloze oorlog.
Wanneer hij zijn neef probeert te weerhouden, spreekt Tancredi de beroemde en onsterfelijke woorden:“Geloof me, oom. Als we willen dat alles blijft zoals het is, dan moet alles veranderen.” Verder lezen

Afscheidswoord Pitt

Ik zal het kort houden. Tenslotte ben ik nog geen jaar in uw midden geweest. En ik vertrek niet eens omdat Den Haag mij roept. Ik zal ongeveer 1 minuut per kilometer Noord-Zuidlijn spreken (NB deze is 9,7 km -). Maar wel goedkoper.

42 jaar geleden werd ik geïnstalleerd als Raadslid, als geboren Amsterdammer  ben ik nooit langer dan 3 maanden  uit de stad geweest. (Dat kwalificeert me in ieder geval voor de winteropvang! ).

Afscheidswoord Pitt  Treumann in de gemeenteraad

Afscheidswoord Pitt Treumann in de gemeenteraad

Ik herinner me goed de intocht van de Canadezen  8mei ‘45, de bevrijding, door de Noorder Amstellaan, waar we woonden, (Overigens was ik dag tevoren bij de schietpartij op de Dam geweest, we moesten plotseling weg, er goed de pest over in.)

Toen de bevrijders eraan kwamen over de Berlagebrug vroeg in de ochtend er een enorme menigte op straat en op de auto’s geklommen,. ik mocht van mn moeder een stukje mee maar was  de hele dag , met de vrachtauto vol soldaten door de hele stad. Op de Dam  een zuurtje met een gat erin, gekregen. Op een of anderen manier als verdwaald kind op het stadhuis beland,  ben teruggebracht (in een auto!) door mensen van het stadhuis, ‘s avonds om 2015 uur. Ouders dolblij, hadden in chaos van die dag lopen zoeken.Ze waren zeer dankbaar voor de mensen van het stadhuis, kennelijk functioneerde de Gemeente toen al weer een beetje.

Blijdschap ook later toen de geroofde trams met alle ruiten eruit en dichtgetimmerd, weer terug kwamen en weer gingen rijden: 11 cent per ritje. Essentieel voor het functioneren van de stad, geen fietsen, geen auto’s (en nee, ook geen scooters!).

Zwemles in het Amstelparkbad, dat plotseling het Mirandabad heette. Stevige uitleg van mijn vader waarom het nu het ” De Mirandabad”  moest heten. Wethouder, wat was dat?

Op school, Gemeentelijke Montessorischool, in de klas gezeten met de dochter van Burgemeester d’Ailly. We hadden een klassenavond in de ambtswoning op de kale, stoffige, gigantische zolder. Dit is alleen maar interessant, omdat  die zolder nu de woning van de Burgemeester is. Gedurende de spandende jaren 60 waren er drie gebeurtenissen die in de stad de aandacht trokken: de Vietnam protesten, de Maagdenhuisbezetting en HET huwelijk (Claus en Beatrix).

De Vietnam teach-in in de Beurs met toestemming van B&W georganiseerd door de ASVA, is een culminatiepunt van het protest tegen de oorlog in Vietnam, met name van de rol van de USA daarin. Opgezet als debat met voor- en tegenstanders van de VS ontwikkelde het zich snel als een manifestatie van protest. De belangstelling was zo groot dat de Brandweer dreigde de bijeenkomst te stoppen. Maar gelukkig was men tevreden na het sluiten van de deuren .

Nog voor het huwelijk dat in ‘66 plaatsvond was ik,  met vele anderen, uitgenodigd door Burgemeester  van Hall om kennis te maken met Claus. Er vond binnen de ASVA een zware discussie plaats of er op ingegaan moest worden of niet. Aangezien van Hall nog toestemming moest geven voor een grote kameractie op straat, ben ik toen gegaan. Van Hall heeft die toestemming toen gegeven.

Bij de Maagdenhuis bezetting is er door Ed van Thijn geprobeerd te bemiddelen tussen Bm Samkalden en, via mij, met de bezetters binnen. Ondanks afspraken niet gelukt (zie de memoires van Ed).

Bij de ontruiming hebben Harry de Winter en ik het pand als eersten verlaten, de rest wilde zich eruit laten dragen. Wij zijn toen meteen gearresteerd en in een GVB-bus met z’n tweeën onder politiebegeleiding met loeiende sirenes en motoragenten, zonder haltes, op topsnelheid naar de Marnixstraat gebracht. (D’at was pas snel openbaar vervoer!)

Was het gebeuren in de stad in de 60-er jaren bepaald door Provo en aanverwante creatieve bewegingen, de verovering van de demonstratievrijheid, de oorlog in Vietnam, de bouwvak rel en de democratiseringsbeweging aan de universiteiten; de 70-er jaren waren gericht op stadsvernieuwing, het  tegenhouden van grote verkeersdoorbraken, de metro-oostlijn en het behoud van de historische binnenstad in het bijzonder de Nieuwmarktbuurt en de 19e eeuwse wijken. Het officiële beleid was tot dan:intensieve sloop van Jordaan, Nieuwmarkt en alle 19e-eeuwse wijken.De stad doorsneden met 4-baans wgen.

Het massale kraken, deels met zeer gewelddadige toestanden begon eigenlijk pas aan het eind van die periode.

In 1970 werd ik in uw vergadering gekozen.. Er was veel aan de hand: de enorme kostenstijging van de Oostlijn, de sloop en herbouw van de Nieuwmarkt, de eindeloze discussies over de nieuwbouw van het stadhuis en muziektheater, de besluiten een grens te trekken voor de uitbreiding van de haven, de ontploffing bij de chemische fabriek Marbon, waarbij  brandweermannen omkwamen, de aanleg van de A10 en Schiphollijn, vrije banen voor tram en de sluiting van Leidse- en de Ferd. Bolstraat enz.

Een belangrijk moment van invloed hoe men tegen de stad aan keek: de doorbraak van de Nieuwmarkt voor de oostlijn EN voor een 4-baans weg. Dat hield ook de sloop van het Pintohuis in.

Door een aantal moties op initiatief van de Raad, werd de sloop voor de metro geminimaliseerd en werd de aanleg van de 4-baans weg geschrapt.

Dit was het definitieve draaipunt in het denken over de stad, nadruk op bewoning, restauratie en behoud stratenpatroon, auto werend beleid, redding van vele kleine en grote monumenten.

Woonbeleid werd gericht op behouden van betaalbare woningen voor de buurt, geen verbanning naar Purmerend. Na de sloop van de Nieuwmarkt herstel van de buurt op basis van oude stratenpatroon en dezelfde bewoners.

Veel van deze besluiten rechtstreeks en op initiatief van de Raad genomen, heel vaak op basis van voorstellen van  deskundige comités uit de buurten maar ook door monumenten verenigingen zoals Diogenes/ binnenstad/stadsherstel, waar een groot man Brinkgreve (KVP) de voornaamste woordvoerder was.

Het besluit om de Oostlijn van de metro aan te leggen gold als : “dat was eens, maar nooit weer”. Het NETwerkbesluit uit ‘68 om de hele stad te voorzien werd door de Raad ingetrokken (dacht men!).

De publieke tribune zat vaak overvol, af en toe werd korte tijd deelgenomen aan het debat. De Raad zat bovenop de zaken en nam z’n verantwoordelijkheid. Zo kreeg ik na het afstemmen van weer een verkeersdoorbraak van een ingenieur van PW (DIVV) de opmerking: “Pitt volgende keer geven we je een potlood en mag je zelf de rooilijnen op de kaart tekenen”.

In ’75 ben ik tot verkozen tot wethouder kunst, personeelszaken, verkeer en vervoer.

Van stadsdelen was nog geen sprake.  Wethouders waren deel van de Raad en maakten dus deel uit van de fractie, de afstand was veel kleiner. De CPN maakte als grote fractie deel uit van het college, en was een machtsfactor in de stad. Zo organiseerde de CPN een stampvolle protestbijeenkomst in Carré, in overleg met de Wh Kunstzaken, dat het muziektheater nu wel heel snel gebouwd moest worden.

Wij bestuurden de stad met assistentie van een uistekende secretarie, er waren nog geen afgestoten bedrijven, GVB, GEB, Waterleidingen, waren nog ECHT van de Gemeente en onder controle,.

Wij hadden natuurlijk het grote voordeel dat we NIET de helft van onze tijd bezig waren met ons NIET-te-BEMOEIEN met de Stadsdelen!

Er zijn na mijn vertrek in ‘78 zeer grote veranderingen geweest. Het meest indrukwekkend is de transformatie van de havengebieden, die was net een beetje begonnen en is nu bijna af. Hoge kwaliteit stedenbouw, veel hergebruik. Amsterdamse architectuur van grote klasse.

En het parkeerbeleid is een groot succes, de stad is zeer veel leefbaarder , na de verstikking van de jaren 50 en 60.

Het zal u niet verbazen dat wij van RA het NZL-besluit het meest negatieve uit die periode vinden. Ook nu nog, ook al gaat het boren  beter dan velen verwachtteniets waar Red Amsterdam uiteraard buitengewoon blij mee is…

Bij de bank van de EU, de EIB,waar ik van 86 werkte met als taak: financieringen in de gehele Unie voor grote projecten,

Toen ik een keer de TGV Parijs- Brx besprak met de DG van F en pleitte voor snelle uitvoering van de TGV  BRX- ASD: voegde hij me toe: ” Mais monsieur, Amsterdam c’est vraimant aux bout du monde!”

Mijn conclusies van een jaartje in de Raad:

1.  Ik ben in dit jaar linkser geworden, OF is de raad veel rechtser dan ik van buiten dacht?

U kent toch de nu volgende zegswijze, maar ik voeg een regel toe:

*  Iedereen die geen socialist is op zijn 20ste , heeft geen hart.

*  Is-ie het nog op z’n 50ste , dan heeft hij geen verstand.

*  Wie niet op z’n 70ste  weer links is, heeft geen geweten.

2.  De Raad neemt zichzelf wel zeer serieus en het is ook zo  braaf allemaal, dat boeit niet altijd!

3.  De verantwoordelijkheid wordt wel heel snel gedeeld. ALS het al ergens over gaat, is het gauw een zaak voor het stadsdeel/stadsregio/de regering/ of het zelfstandige bedrijf. Aanstrepen …meerdere antwoorden zijn mogelijk! En daar gaan we niet over. En als geen van deze mogelijkheden gebruikt kan worden, dan staat het wel in het programakkoord. U weet wel, dé dooddoener om inhoudelijk debat te voorkomen.

4 De belangstelling van het publiek is minim, het structuurplan is met nul mensen op de tribune besloten!

En als er al een schoolklas komt of een groep brandweermensen, dan wordt bij het eerste gemompel al terechtgewezen.

5.In de raad is het afwijkende geluid en afwijkende stijl van Red Amsterdam nuttig en nodig, dat geeft RA bestaansrecht en zelfs bestaansplicht.

Vanuit deze opvatting is het een groot genoegen, dat ik wordt opgevolgd door de Roderic Evans-Knaup, niet alleen vanwege zijn kwaliteiten, maar ook omdat hij ,naar ik aanneem de eerste EU onderdaan is, lid van deze Raad,zonder NL paspoort en voor mij als Europeaan is  dat een groot plezier.

Dank aan de Raad, de Griffie en alle anderen betrokken bij de Gemeenteraad.

 

Bloemen en kado's voor Pitt als dank voor zijn inzet

Roderic volgt Pitt vandaag op als gemeenteraadslid voor Red Amsterdam

Roderic Evans-Knaup neemt het stokje over van Pitt Treumann.

Vanmiddag is Pitt Treumann tijdens de gemeenteraadsvergadering van Amsterdam afscheid genomen als raadslid, direct daarna is zijn opvolger, Roderic Evans-Knaup (1971) als raadslid geïnstalleerd. Evans-Knaup is vanaf 2010 duo-raadslid en stond derde op kieslijst.
Pitt Treumann was de opvolger in de raad van Nelly Frijda, die ook één jaar de raadszetel van Red Amsterdam heeft ingevuld. Beiden hadden aangegeven niet langer dan een jaar beschikbaar te willen zijn.
Treumann was eerder (van 1970 tot 1978) raadslid en (van ‘75 tot ‘78) wethouder van Amsterdam.

Speciale aandacht heeft Treumann besteed aan het ontwikkelen van een meer realistisch alternatief voor de – inmiddels geschrapte – plannen voor de metrolijn naar Amstelveen, de komende opheffing van de stadsdeelraden, de probleemdossiers Stedelijk Museum en MuzyQ en – uiteraard – de Noord-Zuidlijn.
Roderic Evans-Knaup heeft zich de afgelopen periode als duo-raadslid kunnen voorbereiden op het raadslidmaatschap voor Red Amsterdam.
Roderic;
“Ik ben trots om de plek van Nelly en Pitt in te mogen nemen en hoop samen met de fractie een succes van het laatste deel van deze periode te kunnen maken.”
“De tweede helft van deze raadstermijn gaan we in met een ervaren team, waaronder de onlangs als duo geïnstalleerde oud-senator en oud-wethouder Marten Bierman, die zich gaat concentreren op Ruimtelijke Ordening.”

Roderic Evans-Knaup volgt Pitt Treumann op

Vanmiddag heeft Pitt Treumann op de nieuwjaarsreceptie van Red Amsterdam bekend gemaakt dat hij na een klein jaar als gemeenteraadslid zich terugtrekt uit de raad.

20120111-180255.jpg

Treumann was eerder (van 1970 tot 1978) raadslid en (van ‘75 tot ‘78) wethouder van Amsterdam. Zijn afscheid in de gemeenteraad zal plaatsvinden op 25 januari 2012.

In dezelfde vergadering zal zijn opvolger, Roderic Evans-Knaup (1971) als raadslid worden geïnstalleerd. Evans-Knaup is vanaf 2010 duo-raadslid en stond derde op kieslijst.

Pitt Treumann was de opvolger in de raad van Nelly Frijda, die ook één jaar de raadszetel van Red Amsterdam heeft ingevuld. Beiden hadden aangegeven niet langer dan een jaar beschikbaar te willen zijn.

Speciale aandacht heeft Treumann besteed aan het ontwikkelen van een meer realistisch alternatief voor de – inmiddels geschrapte – plannen voor de metrolijn naar Amstelveen, de komende opheffing van de stadsdeelraden, de probleemdossiers Stedelijk Museum en MuzyQ en – uiteraard – de Noord-Zuidlijn.

Roderic Evans-Knaup heeft zich de afgelopen periode als duo-raadslid kunnen voorbereiden op het raadslidmaatschap voor Red Amsterdam.

Roderic;

“Ik ben trots om de plek van Nelly en Pitt in te mogen nemen en hoop samen met de fractie een succes van het laatste deel van deze periode te kunnen maken.”

“De tweede helft van deze raadstermijn gaan we in met een ervaren team, waaronder de onlangs als duo geïnstalleerde oud-senator en oud-wethouder Marten Bierman, die zich gaat concentreren op Ruimtelijke Ordening.”

PvdA op historisch dieptepunt in Amsterdam Invloed PVV beperkt

Als er nu in Amsterdam gemeenteraadsverkiezingen worden gehouden, dan zal de PvdA op een historisch lage elf zetels uitkomen. Dat blijkt uit een opinieonderzoek van Peil.nl/Maurice de Hond in opdracht van stadspartij Red Amsterdam onder een representatieve steekproef van ruim 800 Amsterdammers.

De volledige uitslag: Peiling gemeenteraad 9-10-11

De volledige uitslag: Peiling gemeenteraad 9-10-11

 

Ook de andere collegepartijen krijgen er van langs. De VVD verliest een zetel en komt uit op zeven, GroenLinks verliest er twee en komt uit op vijf.

De oppositie weet daarentegen goed te scoren. SP verdubbelt van drie naar zes en D66 wordt de tweede partij, met een winst van zeven naar negen zetels. CDA verliest een zetel en komt uit op een. Van de kleine partijen weten Partij voor de Dieren en Red Amsterdam haar zetel te behouden, maar zal Trots haar zetel verliezen.

De PVV weet haar landelijke populariteit maar beperkt te verzilveren in Amsterdam. Zij weet negen procent van de stemmen te trekken, slechts de helft van wat de PVV landelijk scoort.

Red Amsterdam raadslid Pitt Treumann: “Een dergelijke uitslag zou na 60 jaar eindelijk het perspectief geven op een college in Amsterdam zonder PvdA. Ondanks de populariteit van Lodewijk Asscher bij de PvdA achterban, weet hij als lokale partijleider opnieuw niet de stemmen vast te houden in Amsterdam. Na een flinke verkiezingsnederlaag van 20 naar 15 zetels in 2010, zet de trend nu door en komen ze uit op een historisch lage 11 zetels.”

Peil.nl onderzoeker Maurice de Hond: “In Amsterdam zijn in deze peiling ook, zoals gebruikelijk, de effecten van de landelijke electorale trends te zien met het verlies van de PvdA.”

Ook heeft Red Amsterdam laten onderzoeken wat er gestemd wordt als de PVV niet meedoet aan de verkiezingen in Amsterdam. De PvdA verliest dan drie zetels en komt uit op twaalf, VVD wint een zetel en komt op negen. GroenLinks blijft twee zetels verliezen (vijf). Bij de oppositie blijft de uitslag hetzelfde, op Red Amsterdam na. Deze stadspartij verdubbelt van een naar twee zetels.

Pitt Treumann: “Met of zonder deelname van de PVV blijft er een duidelijke plek voor Red Amsterdam in de Amsterdamse gemeentepolitiek. We zijn blij met dit vertrouwen en geeft ons de verzekering dat onze kritische houding ten opzichte van het gemeentebestuur gesteund wordt door de Amsterdammer. Zeker ook omdat de rest van de oppositie ook zo goed weet te scoren.”

Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup nemen het stokje over

Tijdens de raadsvergadering van woensdag 16 maart zijn Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup beëdigd.

Pitt neemt als raadslid de zetel over van Nelly Frijda die vorige maand afscheid nam.

Roderic is vanaf heden duo-raadslid, hij komt in de plaats van Nelleke Verweij die helaas ivm ziekte (voorlopig) geen deel meer kan uitmaken van de fractie. Ook Theo Uittenbogaard heeft afscheid genomen als duo-raadslid.

Meer over de plannen en doelen van vernieuwde fractie binnenkort te lezen in een nieuwsbrief.

 

Roderic ontvangt felicitaties van Theo

VAN HET GREMIUM NAAR DE GERANIUMS

Het fijne van een afscheidsspeech, meneer de Voorzitter, het fijne is, dat niemand geacht wordt me te interruperen. Ik kan gewoon mijn betoog afmaken zonder dat de jongelui van VVD of GroenLinks me van mn apropos kunnen afbrengen met nare opmerkingen. Zoals de vorige keer, toen ik ze notabene bezorgd waarschuwde! voor buikpijn na het kritiekloos opschrokken van zoete koek. En zij míj verweten dat ik de cijfers niet kon ophoesten, die ze niet aan mij, maar aan de wethouder hadden moeten vragen.

Voorzitter, college, collega raadsleden, leden van griffie en andere medewerkers !

Het fijne van een afscheidsspeech is ook dat deze de mogelijkheid biedt om hier vanaf dit spreekgestoelte -’ex cathedra’ zogezegd- te refelecteren op het verleden , tevens het heden wijselijk te beschouwen, en natuurlijk de aanwezigen pauselijk  te vermanen.

En het fijne van een afscheidsspeech is ook dat het een eindpunt markeert.  Het is afgelopen, voorbij. Ik neem afscheid. Voldaan, maar doodmoe. Hard gewerkt, veel geleerd, maar ‘nu even niet’. Het is zoiets als thuiskomen na een wereldreis: een hoop gezien, -veel gemist- maar blij dat ik weer in mn eigen bed mag liggen.

Want het was een vreemde wereld, dames en heren, waar ik een jaar geleden binnenstapte. Een wereld waarin ik pas na enige tijd dwalen een ragfijn web ontwaarde van mores en conventies, procedures en afspraken, coalities en ambities, openbare en geheime agenda’s; kortom, een web waar een gewoon mens al snel verstrikt in raakt.

Na een poosje kwam ik erachter dat het web een naam had: “Politiek”! Daar kom ik zodadelijk op terug.

Want ik wil één ding niet vergeten te memoreren. In de praktijk van alledag ten stadhuize ontdekte ik een mij tot dan toe onbekend fenomeen;….de Griffie! De discrete, geduldige, verstandige ambtelijke ondersteuning voor de Raad. De griffie wees me de weg door de krochten van het Stadhuis en langs de raggen van de gemeentepolitiek. De griffie was de bron van informatie, waar ik me aan kon laven. Met aan het hoofd een lieve schat; de Raadsgriffier Marijke Pe.  Zij en haar staf bleken er niet alleen te zijn voor de gevestigde partijen en de doorgewinterde raadsleden. Ook voor ons. De nieuwkomers. Juíst voor ons. Nooit is Red Amsterdam met dédain afgedaan. Steeds hebben ze ons, de fractie, zonder aanziens des persoons op weg geholpen en voor uitglijers behoed. Zij bleken, en zíjn -net zoals het onvolprezen gilde van portiers ten Stadhuize- de enige oprechte zekerheid, de enige constante factor in de eb en vloed van komende en gaande gemeenteraadsleden en andere politici. Dank daarvoor.

De laatste tijd wordt me steeds gevraagd of ik “blij ben er vanaf te zijn”. Of -nog erger- of ik “teleurgesteld” ben over wat ik heb kunnen doen of wat Red Amsterdam heeft kunnen bereiken.

Zonder diplomatiek te willen zijn is het oprechte antwoord: Ja en Nee.

Nee. Het was -vanaf den beginne- de afspraak dat ik het één jaar zou doen en dan  zou opstappen. Nu na een jaar weet ik, dat een termijn van twéé jaar het minimum is om het vak van gemeenteraadslid te leren.

Ja. Ik ben blij dat ik niet meer zo keihard zal hoeven te werken als in het afgelopen jaar, dat ik die overload aan informatie niet meer hoef te absorberen, en dat ik zelf weer mijn eigen agenda mag beheren.

Nee. Ik zal de bedrijvigheid hier missen. En de mensen. En de ‘éducation permanente’. Het was een voorrecht om bovenop het Amsterdamse nieuws te zitten -wat je anders ‘s avonds in de krant leest-, en het was fascinerend om de achterkant van het weefsel, het ‘petit-point’ van de macht te kunnen observeren.

Nee. Er is, wat mij betreft, dan ook geen sprake van teleurstelling. Ik wist maar al te goed waar ik aan begon en dat een éénpersoonsfractie geen gewicht in de schaal legt.

Natuurlijk hebben wij onze verkiezingsbelofte waargemaakt, geageerd tegen de NoordZuidlijn, en dat zal Red Amsterdam blijven doen. Het is onze ‘raison d’être’ in dit forum.

Red Amsterdam leeft niet in de illusie dat we de NoordZuidlijn tegen zouden kunnen houden, maar wij zijn er om te laten zien dat dit monster aan de fundamenten van onze stad knaagt. De NoordZuidlijn is de onheilspellende metafoor voor iets veel groters.

Materieel gezien staat de NoordZuidlijn symbool voor al die andere megalomane projecten, die de stad op zn palen laat wankelen: de Zuid-as, de Zeesluis, IJburg twee en drie.

Immaterieel is de NoordZuidlijn symbool voor te grote ambities in de politiek, te grote ego’s en te geringe capaciteiten om ze waar te maken. Voor wensdenken, voor de illusie van de maakbaarheid van de samenleving, waar “optimisme als een plicht” gevoeld wordt, zonder rekening te houden met de lengte van de polsstok, de perceptie van anderen en de harde werkelijkheid van de financiële middelen.

Denk aan de ontluisterende bevindingen in de Enquete Limmen, denk aan de computerchaos in de gemeente en de stadsdelen; het ICT-debacle.

Denk aan de onkunde om een straat, een sluis of een brug binnen het budget op te leveren, of een museum binnen de daarvoor geplande tijd. Of een NoordZuidlijn.

Denk aan het het failliet van het Danshuis, het Musiq-gebouw in Oost, de aannemer Midreth, dat je van kilometers ver kon zien aankomen.

Denk aan de persoonlijke ambities die een vruchtbare samenwerking in de weg staan en handenvol geld kost, zoals met AT5 of de Kunstraad.

Denk ook aan de kleinzieligheid van de burenruzies in de stadsdelen, in West, in Oost, waar politiek culmineert in ordinair gekijf van gekwetste ego’s, die zelfs op straat te horen is.Naar mijn gevoel, een intrinsiek gevolg van de illusie dat stadsdelen de democratie zouden dienen, zonder rekening te houden met de menselijke maat en persoonlijke ambities, die daar het meest aan de oppervlakte geraken. Dit alles en allemaal in de superieure wetenschap ten stadhuize dat de macht pro forma gedelegeerd is, en echte politiek niet elders dan hier bedreven wordt.

Nee. Ik had niet de illusie, dat er naar ons geluisterd zou worden of dat Red Amsterdam er iets toe doet.

Hoe verstandig het ook zou zijn een moratorium op de afbouw van de NoordZuidlijn in te stellen, hoe onverstandig het ook is om in deze tijd zo veel geld uit te geven aan de uitbouw van de NoordZuidlijn naar Amstelveen, hoe waarschijnlijk het ook is dat de geologische gesteldheid onder het station Vijzelgracht een onoverkomelijke barrière zal blijken te zijn om de NoordZuidlijn ooit te voltooien, uit prestige-overwegingen en partij-politiek, zullen de alfa-mannetjes persisteren dat het MOET. Koste wat het kost.

Ja. Ik had de hoop dat het ons zou lukken ‘De Opstapper’, het busje voor de binnenstad te redden van de ondergang.Het leek er ook op. Schijnbaar mocht De Opstapper op grote sympathie rekenen binnen de Raad. De PvdA wilde hem behouden. GroenLinks zou onze motie mede ondertekenen. De kleine partijen deden dat ook.En dan merk je, tot je verbazing, dat als het puntje bij het paaltje komt, alle mooie woorden ten spijt, dat om particuliere, of opportunistische, of partijpolitieke redenen de meerderheid tot behoud van De Opstapper plotsklaps is verdampt.

Verbazing: Ja. Teleurstelling: Nee, niet echt. Dat gebeurt nou eenmaal in de politiek.

Verbazing: Ja. Niet dat het gebeurt, maar dat mensen in staat zijn om eerst iets met grote oprechtheid te beweren, en dan met droge ogen iets totaal anders kunnen doen.

En als je je dan afvraagt hóe dat kan dringt zich toch een uiterst banale vergelijking aan me op. Het zal u niet verbazen dat ik als actrice moet denken aan een ordinaire soap. En dat bedoel ik niet badinerend. Politiek voldoet aan de onontkoombare wetten waaraan een soap moet voldoen. Banaal, spannend, gemeen, griezelig dicht de werkelijkheid benaderend, het echte leven.

Want hoe serieus de actores ook zijn, hoe belangrijk hun beslissingen ook voor de burgers, voor de stad en voor het land, wel beschouwd draagt het politieke bedrijf alle kenmerken van Goede Tijden, Slechte Tijden. In Amsterdam getiteld Kleine Kansen, Grote Gevolgen.

Het is een dagelijks terugkerende, fascinerende, hijgerig opgediste serie dramatische gebeurtenissen zonder eind, met ingewikkelde verhaallijnen, die naar behoeven de aandacht trekken of verdwijnen onder het stof van nieuwe conflicten, waarin intriges en overspel, beloften en verraad, boeven en slachtoffers, idealisten en lawaaimakers, alfa-mannetjes en underdogs hun plaats opeisen en ondergaan in de waan van de dag.

Begrijp me goed. Ik bedoel dit niet badinerend.

Het is net zo echt, netzo fascinerend en verslavend als de krant en het Journaal voor nieuwsjunks, zó fascinerend en verslavend zijn de voorthollende gebeurtenissen van de politiek voor snel-schakelende, slimme jongens en ambitieuze meisjes, de politiek.De politiek is een fascinerende, intellectuele uitdaging,  heb ik gezien. Het heeft alleen niets met democratie te maken. Het is gymnastiek voor de geest, schaken op hoog niveau, een competitie van de competenties. Rücksichtslos. Even overweldigend als meeslepend, als in een soap.

Op een dag kan je niet meer zonder. Ben je verslaafd aan het spel, aan het pluche of aan de macht.

Op een dag word je uit het script geschreven.Omdat het de afspraak is. Of een nieuwe coalitie is gesloten. Motie van wantrouwen aan je broek. Van het gremium naar de geraniums.Kan je naar huis, naar je eigen bed.

Nelly bij 1Vandaag

Het TV programma 1Vandaag besteede (27-12-10) in de kerstweek tijd aan mensen die in het afgelopen jaar veel in het nieuws waren. Nelly Frijda was een van hen en haar  “kerstkaart” is hier te zien:

sitestat
Verslag: Sander ‘t Sas Redactie: Fouzia Elhannouti (27-12-10)

Nelly Frijda richtte in 2009 samen advocate Nelleke van ‘t Hoogerhuijs de partij Red Amsterdam op. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 wordt ze met 5456 voorkeursstemmen gekozen in de Amsterdamse raad. Vanavond blikt EenVandaag met haar terug op het afgelopen jaar. Hoe kijkt ze terug op de gemeenteraadsverkiezingen, Red Amsterdam en de Noord-Zuidlijn?

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.

Nelly was al eerder te zien in 1Vandaag (20-02-10)
sitestat
Deze week(20-02-10) volgt EénVandaag actrice Nelly Frijda, die campagne voert voor de door haar opgerichte partij Red Amsterdam. De partij, die meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, verzet zich met hand en tand tegen de steeds duurder wordende nieuwe metrolijn in Amsterdam. We gaan met Nelly Frijda naar bewoners die door de bouw van de Noord-Zuidlijn hun huis zagen verzakken.

Ook voert ze campagne bij de Bijenkorf die risico’s vreest als het boren van de tunnel op 11 maart gaat beginnen. Samen met haar dochter Miranda heeft ze een carnavalsliedje opgenomen om haar onvrede te uiten. (luister hier)

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.
Dit seizoen zou Frijda naast Jon van Eerd te zien zijn in de theaterkomedie Oranje Boven. Ze moest echter wegens ziekte afzeggen en haar rol werd overgenomen door Liz Snoijink. Naast haar acteerwerk treedt ze tevens op als zangeres in radioprogramma’s.

Red Amsterdam gaat er tegenaan

Hoera, we hebben een voet tussen de deur in het stadhuis! Red Amsterdam gaat zich de komende jaren met enorm veel motivatie en creativiteit inzetten tegen megalomane projecten als de Noord-Zuidlijn en de nieuwe zeesluis, en voor een sociaal en tolerant beleid. Natuurlijk hadden we liever meer zetels gehaald, en het is ook een beetje zuur dat we geen restzetel hebben, maar onze inspanningen zijn in elk geval beloond. We haalden meer stemmen dan het CDA, en zijn qua aantal stemmen de zesde partij van Amsterdam geworden.

Wij bedanken alle leden, sympathisanten, donateurs, vrijwilligers en kandidaten voor hun inzet. Evenals alle bedrijven die ons gratis diensten hebben aangeboden, zoals ontwerpbureau Gummo en café Reijnders. En uiteraard al onze ruim elfduizend kiezers: jullie zijn geweldig.

We zijn realistisch genoeg om te zien dat de Amsterdammers in grote meerderheid hebben gekozen voor partijen die de Noord-Zuidlijn koste wat het kost willen doordrukken. De boor gaat binnenkort dus aan de slag. Aan ons de taak voortdurend te blijven waarschuwen voor verdere budgetoverschrijdingen. En als er gebouwen verzakken of instorten zullen we meer doen dan roepen: ‘Zie je wel!’ We zullen telkens aandringen op onmiddellijke stopzetting van dit heilloze project. Daar zullen we alle beschikbare middelen voor proberen in te zetten, zoals een referendum.

Nogmaals: iedereen bedankt!

Het bestuur van Red Amsterdam:
Nelly Frijda, voorzitter
Nelleke van ‘t Hoogerhuijs, secretaris
Maarten Lubbers, penningmeester

Voorlopige uitslag

voorlopige uitslag Amsterdam

D66 is de grote winnaar van de gemeenteraadsverkiezingen in 2010. D66 won 10% en komt van 2 op 7 zetels. De PvdA en de SP zijn de grootste verliezers. De PvdA verliest na de uitzonderlijk hoge uitslag in 2006 een kwart van de zetels, maar blijft veruit de grootste partij.

De SP ziet haar huidige aantal zetels gehalveerd en houdt 3 zetels over. Nieuwkomers in de raad zijn RED Amsterdam, de Partij voor de Dieren en Trots op Nederland. Beide laatste partijen hebben de kiesdeler maar nipt gehaald. Red Amsterdam haalde de kiesdeler wel ruimschoots, maar ziet een mogelijke tweede zetel bij het CDA terechtkomen als gevolg van de lijstverbinding van de christendemocraten met de VVD. GroenLinks (7) en de VVD (8) behouden hun huidige aantal zetels.
De opkomst van bij de gemeenteraadsverkiezingen 2010 ligt met 51,3% net onder de opkomst in 2006 (52,7%).
Op vrijdag 5 maart wordt de definitieve uitslag bekend. Dan wordt ook duidelijk welke kandidaten (met voorkeurstemmen) in de raad zijn gekozen. Bron: http://www.os.amsterdam.nl/nieuws/10456