Tagarchief: Nelly Frijda

Nu stáán alle seinen op rood

Voorzitter, dames en heren,

Een paar maanden geleden, naar aanleiding van het Programakkoord van het nieuwe college, wist ik een paar minuten uw aandacht te boeien met een treffende parallel tussen nu en 80 jaar geleden:

Toen crisis, nu crisis. Toen bezuinigen, nu bezuinigen. Toen een groot infrastructureel werk onderhanden, nu ook. Toen een Oost-Westlijn, nu een Noord-Zuidlijn. Maar toen de treffende overeenkomst ophield, omdat de Oost-Westlijn; de aanleg van de spoorlijn over de Afsluitdijk, tijdig en op goede gronden bleek te zijn afgeblazen in 1930, en de Noord-Zuidlijn nog steeds niet, taande de belangstelling voor mijn betoog alras.

Jaja, men begreep waar ik heenwilde. Jaja, men herinnerde zich de reden van mijn verkiezing in deze Raad. Jaja, een mengeling van mededogen en meewarigheid woei mij tegemoet, met een snufje sneu.

Het college bleek het betoog van Red Amsterdam niet eens een repliek waardig te achten. De coalitiepartijen in deze Raad zaten in een rijdende trein. De oppostie was een station gepasseerd. En ik kon vanaf een zijspoor roepen dat alle seinen op rood sprongen.

Nu stáán alle seinen op rood. De Begroting 2011, die hier ter tafel ligt barst van de bezuinigingen en de rode cijfers, rode doorhalingen, rode ombuigingen, rode heroverwegingen. Je zou haast denken dat hier een rood college zit, maar nee, het schaamrood ontbreekt.

Alle paralellen en metaforen op een stokje: Amsterdam staat voor een gigantische opgave om ambities, plannen en verplichtingen, in overeenstemming te brengen met inkomsten, verwachtingen en toezeggingen. Er kan niet anders dan dramatisch bezuinigd worden, nu, in deze tijd. Wij, de Raad en college kunnen debatteren over hoe en waar het minst pijn doet. Niemand wil dat de zwakkeren, de onbekwamen en de dommen, de dupe worden van de draconische maatregelen die genomen moeten worden. Niemand wil zulke boodschappen nagedragen krijgen. Maar toch.

Naar de mening van Red Amsterdam is er een oplossing. Wij, de Raad en College zijn in staat om dramatisch te bezuinigen waar het kan én het minste pijn doet.

Amsterdam is te redden met een nieuw perspectief, door een stap naar achter te zetten, door te kijken met een objectieve blik. Niet belast met ouwe koeien, ambitieuze plannen of beperkt door een tunnelvisie.

Laten we wel wezen: Van Rijkswege worden de stad enorme bezuinigingen opgelegd.

De financiele positie van de stad wordt al jaren negatief beinvloed door te wilde plannen, en tegenvallers door oplopende kosten voor de Noord-Zuidlijn. Het Rijk is niet bereid bij te springen. Bezuinigingen op de de Gemeentebegroting zijn onvermijdelijk: Wij kennen de getallen: 83 miljoen bezuinigen in het komend jaar, 208 miljoen, elk jaar, vanaf 2014. Tel dat op:  Draconische maatregelen zijn noodzakelijk! Dramatisch voor iedereen die in deze stad afhankelijk is van publieke voorzieningen, of het nu een uitkering of infrastructuur betreft. Dramatisch voor iedereen die wegbezuinigd zou worden werkzaam bij of voor die voorzieningen. Dramatisch voor het klimaat in de stad, of dat nu het milieu of de cultuur betreft. Dramatisch voor de uniciteit, het karakter, datgene wat Amsterdam Amsterdam maakt. Enzovoort, enzovoort.

Red Amsterdam stelt u voor een bezuiniging te realiseren die alle bezuinigingen overbodig maakt: Stoppen met het afbouwen van de Noord-Zuidlijn. Neenee, dit is niet een herhaling van wat ik eerder zei, niet STOPPEN met het bouwen van de Noord-Zuidlijn -toen het nog kon, maar nu niet VERDER bouwen aan de lijn. Een moratorium.

Niks nieuws, een moratorium, want dat heeft de wethouder Grondzaken een paar maanden geleden ook gedaan met een bouwstop op kantoren in deze stad.

Dat betekent niet: weggooien van reeds gespendeerd geld. Niet het dichtkiepen van de tunnels of stations. Wij zijn niet gek. Wij stellen voor om de lijn van het station Rokin tot het station Buikslotermeerplein in Noord af te bouwen en in exploitatie te nemen, en dan even niet. Daarna even niks. Tot 2020. En dan zien we wel weer. Of het rendabel blijkt. Of het bevalt. Of we de lijn verder afbouwen, zoals gepland. Of die uitbreiden naar Amstelveen of Purmerend. Of we dan geld hebben. Mijn natte vinger zegt, dat, alles opgeteld en afgetrokken, als we dus even stoppen, een heleboel geld nu niet uitgegeven hoeft te worden. Geld dat we niet hebben. Dat we zelfs geld overhouden; zodat al die bezuinigingen, waar we het nu over zouden hebben, helemaal niet nodig zullen blijken.

Daarom heb ik de eer u thans een motie met deze strekking voor te leggen. En met spoed –na de eerste termijn- in stemming te brengen. En aan te nemen. Dan kunnen we naar huis, want alle discussies die we hierna zouden willen voeren komen dan in een totaal ander licht te staan, en dan kunnen we thuis trots vertellen dat Amsterdam gered is.

DE MOTIE

Ondergetekende mevrouw N. Frijda heeft de eer voor te stellen:
De raad,
voorafgaand aan de discussie over de begroting voor 2011 in Commissies en Raad, wegens dringend belang in stemming wenst te brengen,na de eerste termijn van de Begrotingsbehandelig 2011;

Overwegende dat:

- “de financiële positie van de stad de afgelopen jaren beïnvloed is door tegenvallers binnen de eigen begroting, in het bijzonder de Noord-Zuidlijn”, zoals de Inleiding van de Begroting 2011, benadrukt,  en daarenboven aanzienlijke bezuinigingen van Rijkswege aan de stad worden opgelegd,

- een -al dan niet beperkt- moratorium op de voltooiing van de Noord-Zuidlijn, zowel qua directe kosten, alsook qua aangegane verplichtingen, alsook qua onvermijdelijke tegenvallers, zoveel ruimte biedt in de voorliggende Begroting 2011 -en volgende jaren-, dat wellicht géén van de thans voorgestelde bezuinigingen nodig zullen zijn,

- meer precies, de bezuinigingen op de Gemeentebegroting nu reeds becijferd worden op 83 miljoen euro komend jaar, en 208 miljoen euro -structureel- vanaf 2014,

- de voorgenomen bezuinigingen ten koste zullen gaan van veel belangrijke voorzieningen in de stad; zoals de sociale woningbouw, de dienstverlening, het jongerenwerk, de zorg voor kinderen en bejaarden, bibliotheken, kunst, cultuur, Artis, het openbaar vervoer, en in het bijzonder de Stop&Go-lijn,

- de leden van zowel de coalitie-partijen, als de oppositiepartijen in de Gemeentraad

voor deze verschraling van het voorzieningenniveau in deze stad NIET verantwoordelijk willen worden gehouden, zonder daarbij alle alternatieven overwogen te kunnen hebben,

- het Rijk heeft aangegeven de budgetoverschrijdingen bij de verdere aanleg van de Noord-Zuidlijn in geen geval te dekken;

Constaterende dat;

- een moratorium op nog niet aangegane verplichtingen in deze tijd geen ongebruikelijke tussenfase is, gezien de Bouwstop Woningen en Kantoren van de wethouder Grondzaken,

-  sinds in december 2009 het enqueterapport van deze Gemeenteraad onder voorzitterschap van collega Limmen verscheen, geen fundamenteel debat in de Gemeenteraad is gehouden over de consequenties van de conlusies van het rapport , een debat over een moratorium op de aanleg van de Noord-Zuidlijn niet aan de orde is geweest, en dit nu eens te meer dringend geboden lijkt,

Verzoekt het college van burgemeester en wethouders:

- een externe onafhankelijke deskundige, zoals het Bureau Rigo, op zeer korte termijn te laten uitrekenen hoeveel er bespaard kan worden bij een beperkt moratorium op de bouw van de Noord-Zuidlijn;  waarbij onder ‘beperkt’ begrepen moet worden; dat

-er niet verder geboord zal worden dan tot het station Rokin,

-de bouw van de diepe stations gestopt wordt en

-de verbinding met Amsterdam-Noord volgens plan wordt voltooid,

Waarbij tevens een globale begroting gemaakt zal worden van de kosten voor het afbouwen en gebruiksklaar maken van het metro-tracé Rokin-Buikslotermeerplein, het inrichten der stations en het aanschaffen van het materieel.

En tevens een schatting te laten doen van reëel te verwachten schadeclaims van, cq de kosten van compenserende werkzaamheden door, benadeelde aannemers,

- bekend te maken welke begrotingsruimte deze aanpassing van het bouwplan NZ-lijn oplevert en een prioriteitenlijst op te stellen van de bezuinigingen in de huidige begroting, die geschrapt kunnen worden -mochten die überhaupt nog nodig zijn-,

-vervolgens een bijzondere raadszitting bijeen te roepen voor een debat, met als inzet een moratorium tot 2020 in te stellen op het boren en afbouwen van de rest van de Noord-Zuidlijn (dus tussen de stations Zuid en Rokin), waarna kan worden overwogen of er genoeg geld en behoefte is de lijn af te maken,cq te verlengen naar bv Amstelveen en Purmerend

Het lid
mevrouw N. Frijda namens Red Amsterdam

Vragen over de Utrechtsestraat

In het mondeling vragenuur van de Amsterdamseraad heeft Nelly Frijda het onderwerp Utrechtsestraat maar weer eens op de kaart gezet;

Het renovatieproject van de Utrechtsestraat begint op een gebed zonder end te lijken. De oorspronkelijke einddatum van het totale project van 3 fases nadert ras, maar fase 1 is zelfs nog niet klaar -14 maanden na aanvang.

In het belang van de ondernemers in de Utrechtsestraat is snelheid en daadkracht nu geboden. Daarom heb ik enkele vragen aan het College, en twee Wethouders in het bijzonder:

Op 6 oktober heeft Wethouder Wiebes de raad ingelicht dat de gemeente voor de 2e keer overhoop ligt met de aannemer en dat het werk is stilgelegd.

Op 14 oktober heeft de Wethouder in antwoord op onze vragen tijdens de commissie vergadering van VVL met betrekking tot de ingebruikname van de brug over de Herengracht verklaard, dat pas een besluit genomen kan worden als vaststaat dat de Herengrachtbrug sterk genoeg is om (tram)verkeer te dragen. En dat hij voor het antwoord op die vraag afhankelijk is van gegevens van de aannemer, Verhoeven Infra, die de gegevens niet zou hebben verstrekt.

Een klein onderzoekje van ons wijst op het tegendeel: In een bericht in Het Parool van 7 oktober verklaarde de aannemer, al dat de constructie voldoet.

In een brief aan het College van gisteren, herhaalt de aannemer dat en beschrijft daarin uitgebreid dat in de loop de maanden, gedurende het gehele project voortdurend overleg heeft plaatsgevonden met de betrokken gemeentelijke instanties, zoals de Dienst Milieu en Bouwtoezicht en het Ingenieursbureau Amsterdam, over wijzigingen in het bestek, aanpassingen in de constructie  en heeft daar zijn goedkeuring aan gehecht.

De aannemer geeft aan dat constructeur Snetselaar en leverancier Spanbeton de constructie hebben berekend en aangeven dat deze ruim voldoende sterkte biedt. Dit zou ondersteund worden door een contra-expertise door Adviesbureau Hageman.

Dat bij de aanleg fouten zijn gemaakt ontkent de aannemer niet, -de brug is 27 milimeter te laag- maar die fouten zijn lang zo dramatisch niet als door de Wethouder werd gesuggereerd en zeker niet zo ernstig dat de samenwerking zou moeten worden opgezegd.

- Kennen de Wethouders, die respectievelijk verantwoordelijk zijn voor de opdracht en voor het bouwtoezicht,  de inhoud van deze brief en waren zij eerder op de hoogte van de daarin beschreven feiten?

- Zo ja, waarom hebben zij dan niet zonder dralen ingegrepen en de Raad ingelicht ?

- Zo nee,  wie heeft zitten slapen ?

- Is het juist dat de Dienst Bouwtoezicht pas drie dagen voor oplevering van de brug constateerde dat deze te laag zou zijn, of niet sterk genoeg zou zijn ?

- Zo ja, wie heeft zitten slapen ?

- Is het college bereid, gezien de verklaringen van de aannemer en de contra-expertise, onmiddellijk opdracht te geven de brug voor het verkeer  op en onder de brug, open te stellen voor de komende feestdagen ?

- Is het college bereid er zorg voor te dragen dat de tram gedurende de toegezegde winterstop weer kan rijden door de Utrechtsestraat ?

- De aannemer heeft ons verzekerd, dat hij binnen het bestaande bestek de werkzaamheden met spoed kan voltooien. Is het College bereid hem daartoe ten snelste opdracht te geven ?

DE STAAT VAN NELLY

Voorzitter!
Ik zou willen verzoeken om enige minuten stilte.
….

Ik zou de mij hier toegemeten spreektijd zwijgend moeten vullen. Als protest.
Als protest tegen een afspraak, die ons, in een brief van de Wethouder van Financiën van 1 oktober jl. werd voorgehouden. En die ons, de fractievoorzitters van de Gemeenteraad, expliciet verbood om te spreken over de inhoud van de Bestuurlijke Hoofdlijnen van de Begroting 2011, die hier vandaag ter tafel liggen.
Een verbod dat mij verhinderde om met mijn fractie-en partijgenoten voor vandaag een antwoord te formuleren op de Bestuurlijke Hoofdpijnen van B&W, En ons verhinderde een visie te ontwikkelen op de Staat van de Stad vanuit óns perspectief.

Of schend ik, met wat ik nu zeg ook een geheim?

Ja, je weet het soms niet. Hier in dit huis is het niet ongebruikelijk dat iets wat geheim is, zó geheim is, dat zelfs het geheime karakter ervan niet onthuld mag worden. Het ís er dus niet. Amsterdam is hierin uniek in Nederland. Zo waren er in Amsterdam géén vergaderingen van een geheime commissie die de nieuwe Burgemeester moest voordragen.
Het is nog een wonder dat u hier zit, meneer Van der Laan. Bent u het wel echt?

Wist u trouwens dat de Gemeentewet voorschrijft (art 191) dat elke gemeente in Nederland op 15 november de Begroting van het volgende jaar kláár moet hebben? Dat is geen geheim. Haalt u die datum, meneer Ascher?

Wij, van Red Amsterdam, zullen vraagtekens blijven zetten bij de opgelegde geheimhouding van stukken. Steeds zullen wij bij het begin van een gehéim overleg vragen naar het Waarom. Wij zullen initiatieven ontwikkelen voor optimale openheid. Niet alleen voor de stukken. Ook in de commissies. Ook in de Raad. Ook in het College. Laten we afspreken, dat als de belangen van de stad niet geschaad worden bij openbaarmaking, níets geheim is. Dus dan komen eigenlijk alleen gelimiteerde financiële paragrafen voor geheimhouding in aanmerking. De spastische reflex om overal maar KABINET op te stempelen bevalt mij niet. Het maakt me, omdat ík het wél mag weten, ook op een onprettige manier medeplichtig aan ándermans geheim.

Ja, voor de aanwezigen in de zaal, die dat niet weten; voor mij was het ook nieuw toen ik hier binnenstapte: ‘Kabinet’ is niet alleen een groot houten meubelstuk, of een regeringscoalitie -zoals:
“het nieuwe ‘Kabinet RUT-VER’, ” …
Kabinet betekent hier gewoon GEHEIM.
Aan de regeringscoalitie kunnen we niks meer doen , aan die geheimhoudreflex wel.

Wij, van Red Amsterdam, streven naar een ‘fatsoenlijke overheid’, te beginnen in Amsterdam.
Het Bestuur van de stad dient open te zijn en eerlijk, Gemeentelijke Diensten zuinig en efficiënt.
Dat lijkt ons niet alleen vanzelfsprekend. Een intrinsiek betrouwbare overheid lijkt ons de grootste bijdrage te leveren aan de redding van de Amsterdamse democratie. Sterker nog; eigenlijk de enige manier om de zich teleurgesteld van de politiek afgewende burger, te betrekken bij het beleid van deze stad.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om op een intelligente manier de doorstroming op de huizenmarkt op gang te brengen.
Wij zullen voorstellen doen om de gemeente efficiënter te laten inkopen en aanbesteden.
Wij zullen B&W achter de broek zitten om beloften aan de burgers waar te maken.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om de juridische verwartaal, die in gemeentelijke stukken en brieven wordt gebezigd, te verbieden en slechts voor-iedereen-begrijpelijk te communiceren.

Wij zullen , waar mogelijk, door gemeentelijk beleid en gemeentelijke diensten gedupeerde stadgenoten helpen en bijstaan.
Wij zullen voorstellen doen, die het voortbestaan van de STOP&GO-dienst alsnog moet waarborgen.

En tenslotte blijven wij van mening,
dat over-ambitieuze, prestige-verhogende, lollige, megalomane en peperdure projecten zoals de Zuidas, de tweede Zeesluis, IJburg-2, de Olympische Spelen en het wereldkampioenschap voetballen, een stad als Amsterdam niet passen en onverantwoord zijn.

Zeker niet nu; waarin opnieuw onze fundamentele weerzin tegen de Stadsdelen wordt bevestigd. Gisteren werden wij geconfronteerd met de verbijsterende consequenties van de autonomie van deze peperdure bestuurslaag. Het Stadsdeel Oost is al failliet. Welk stadsdeel volgt? Wie betaalt hier de rekening?

In deze tijd: waarin wij ons al schrap moesten zetten tegen de bezuinigen van Rijkswege en een ramp ter grootte van de Noord-Zuid-lijn, onontkoombaar op ons afkomt: het ICT-debacle.

De voor die twee projecten destijds verantwoordelijke wethouders hebben hun toevlucht al gezocht op hogere gronden; IN HOLLAND en elders in dit College, en zijn niet meer aanspreekbaar.

Ons welgemeend medeleven intussen gaat hierbij uit naar die ene eenzame Wethouder, die tersluiks bij de portefeuille-verdeling álles op zn bordje kreeg; -dat is nogal wiebes.

Hoera. Hoera. Hoera.

Regeerakkoord legt bom onder voortbestaan GVB

Red Amsterdam ziet kansen voor Amsterdam in nieuw regeerakkoord.

Met alle voorbehoud over de haalbaarheid en wenselijkheid van de voornemens van de aanstaande regeringscombinatie, vindt de fractie van Red Amsterdam bij bestudering van het concept regeerakkoord ten minste drie voornemens die van groot belang zijn voor Amsterdam. Het gaat om de afschaffing van de stadsdelen en de stadsregio’s,  het instellen van een Autoriteit Infrastructuur en Openbaar Vervoer voor de Randstad en de aanbestedingsverplichting van het openbaar vervoer in de drie grootste steden.

Red Amsterdam is steeds voorstander geweest de stadsdelen, die een peperdure bestuurslaag vormt, af te schaffen. Opheffen van de stadsregio Amsterdam zou Red Amsterdam wenselijk vinden, omdat het in zijn huidige vorm, een ondemocratisch monstrum is, dat vrijwel ongecontroleerd verplichtingen kan aangaan of opleggen, die niet alleen het gehele regionale Openbaar Vervoer betreffen, maar zelfs de Jeugdzorg.

Red Amsterdam kijkt reikhalzend uit naar de bevoegdheid -en democratische gehalte- van de Autoriteit Infrastructuur en is erg benieuwd naar de mogelijkheden om de verantwoordelijkheid van de uitvoering van het project Noord-Zuidlijn aan deze autoriteit over te dragen.

Nelly Frijda: “Er ligt hier een enorme kans voor de gemeente Amsterdam om alsnog onder de ondragelijke schuldenlast van de Noord-Zuidlijn uit te komen. Het college moet alles op alles zetten om dat project zo snel mogelijk aan die nieuwe Autoriteit over te dragen.”

Met het voornemen van de nieuwe regering om de aanbesteding van het openbaar vervoer verplicht te stellen in Amsterdam, komt een definitief einde aan de onderhandse gunning van de OV-concessie Amsterdam aan het GVB. Red Amsterdam heeft in april 2010 over de legitimiteit van de gunning aan de GVB schriftelijke vragen gesteld, waarop de nieuwe Wethouder Verkeer en Vervoer, tijdens het reces, in juli moest toegeven, dat als de Wet Personenvervoer niet gewijzigd zou worden de OV-concessie inderdaad openbaar aanbesteed zou moeten worden. Deze wetswijziging lijkt nu definitief van de baan. Dit betekent dat er een openbare aanbesteding moet plaatsvinden, waarbij het GVB moet opboksen tegen andere grote europese vervoersbedrijven. Waarbij de kans reeel is dat een ander de concessie gegund wordt en het GVB daardoor geen reden van bestaan meer heeft, en moet worden opgeheven.

“IK DACHT DAT EEN KUNSTSCHOUW EEN NEP OPEN HAARD WAS”

Als het raadslid voor RED AMSTERDAM, Nelly Frijda vandaag in de Gemeenteraad niet het woord had gevraagd bij het agendapunt, waarbij de benoeming van twee kunstschouwen geruisloos zou zijn afgehamerd, was er geen debat gevoerd over die benoeming. Nu wel. En behoorlijk heftig. Na de toespraak van Nelly, roffelden een flink aantal gemeenteraadsleden instemmend op hun tafelblad. De fractievoorzitter van het CDA, de heer Limmen, verklaarde als eerste het geheel eens te zijn met het betoog, en drong er bij wethouder Gehrels bij herhaling op aan, de door Frijda gestelde vragen serieus te beantwoorden. Toen Limmen werd verweten, dat hij in de Raadscommissie waar de benoeming van de kunstschouwen besproken was, had ingestemd met die benoeming, verklaarde hij dat hij daar bij nader inzien spijt van had. De stemming die vervolgens in de Raad werd gehouden was verrassend. Geen unanieme instemming, dankzij dit debat, dankzij RED AMSTERDAM; slechts 26 leden waren voor en 12 stemden tegen !

Nelly sprak:

” Red Amsterdam is tegen de voordracht van de beide kunst-schouwen. Niet omdat wij iets tegen deze mensen hebben -ik ken ze niet eens-, maar omdat we niet weten wat ze gaan doen en waarom ze nodig zijn. Maar vooral, omdat ze voor 37duizend500 euro per stuk op de begroting drukken. En, zoals u weet, zijn wij tegen geld verkwisten in deze moeilijke tijden. Elk dubbeltje telt.

Ik moet toegeven dat ik, toen ik de stukken las, niet eens WIST wat een ‘kunst-schouw’ was.
Mijn eerste associatie was een NEP OPEN HAARD. Een lelijke schoorsteenmantel. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot iets wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.
Toen ik verder las bleek het ook al niet een ‘schouw’ in de werktuigelijke zin te zijn: een ‘onderzoek’, een ‘bezichtiging’.”De geregeld terugkerende inspectie van water, wegen en dijken”, zoals de dikke Van Dale het -in zonderheid- noemt.
Het bleek een levend wezen te kunnen zijn. Een persoon, die schouwt. Die kijkt, dus. Zoiets als een arts, een patholoog-anatoom, die lijkschouwing verricht.
Zo bestaat er dus blijkbaar ook een kunstschouw: iemand die kunst bekijkt.
Daar hebben we er honderden van. Die staan dagelijks rijen dik voor het Van Gogh-museum.

Hou nou toch op met die flauwekul. Waarom moet er een expert uit Turkije ingevlogen worden om de internationale uitstraling van ons kunstenprogramma te beoordelen ? Waarom moet iemand uit Engeland komen om de kunsteducatie in onze stad te ‘bekijken’ ?
Wij barsten van de adviescommissies voor de Kunst. Wij barsten van de ideeen. We hebben een Amsterdamse Kunstraad. Wij hebben een Amsterdams Fonds voor de Kunst.
We hebben sinds 1996 in Nederland een Raad voor Cultuur, waarin verzameld de Raad voor de Kunst , de Raad voor Cultuurbeheer, de Mediaraad en de Raad van Advies voor Bibliotheekwezen en Informatieverzorging. We hebben een overvloed aan experts, kunstkenners, doelenformuleerders en cultuurliefhebbers.

We hebben in Amsterdam zelfs een Wethouder voor Cultuur.

Deze wethouder kwam vorig jaar november, met het plan om de verdeling van kunstsubsidies te veranderen. Misschien, op zich, wel een goed idee. Maar het motief was zo bizar: Ze vond de afstand tussen politiek en kunst te groot. De Amsterdamse Kunstraad, vond zij, beoordeelde aanvragen voor subsidies vooral op basis van ‘artistieke kwaliteit’. Met ‘de maatschappelijke doelen’ die het gemeentebestuur stelt, werd volgens haar, te weinig rekening gehouden.
De panacee, haar oplossing: het werven van twee kunstschouwen in het buitenland.
-Ja, toen zaten we nog niet in de Gemeenteraad, anders hadden we wel voldoende steun voor een motie tegen deze flauwekul kunnen verwerven. Nu rest ons niet anders dan een tegengeluid laten horen.

Mag ik even vragen: Hoeveel kilometer bedraagt de afstand tussen politiek en kunst ? Wat IS afstand tussen politiek en kunst eigenlijk ? Wat bedoelt de wethouder daarmee ? Waarop moet je kunst anders beoordelen dan op artistieke kwaliteit ? Is de politiek, de gemeenteraad, de wethouder daartoe geëquipeerd ?

A rose is a rose is a rose. Kunst is kunst is kunst. Ware kunst heeft een intrinsiek, niet kwantificeerbaar, maatschappelijk doel. (Daarom wil Geert Wilders vooral -uiteindelijk- die kunst afschaffen) Wordt het maatschappelijk doel van kunst gediend met de benoeming van twee ingevlogen kunst-schouwen ? Wat komen ze doen ? Waarom krijgen ze voor hun vrijblijvende visie méér geld dan de laureaten van de Amsterdamprijs voor de Kunst, die tenminste bewezen hebben iets te betekenen voor Amsterdam.
Voldoen ze aan een Plan van Eisen ? Hebben ze een Plan van Aanpak ? Worden ze erop afgerekend ?.

Nee, nee, nee. Niks van dat al. De kunstschouwen mogen onverplicht hun gang gaan. Luchtfietsen. Geld verspillen. Iets van gips, met ornamenten, met zwarte schoenpoets verfraaid tot wat allure moet verbeelden voor de nouveau riche.

Geef mij maar een echte open haard. Met een verterend vuur.”

Raadscommissies

Red Amsterdam is met Nelly en de duo raadsleden in de volgende commissies actief;

AZF

Algemene Zaken, Openbare Orde en Veiligheid, Juridische Zaken, Bestuurlijk Stelsel, Project 1012, Financiën, Raadsaangelegenheden:

Nelly Frijda, Boris Klatser en Theo Uittenbogaard

WPA

Werk, Inkomen en Participatie, Diverstiteit en Integratie, Inburgering, GSB, Koers Nieuw West, Armoede:

Onno van Buuren en Nelleke Verwey

BWK

Ruimtelijke Ordening, Bouwen en Wonen, Grondzaken, Klimaat, Openbare Ruimte en Groen, Wonen en Wijken, Haven:

Nelly Frijda en Onno van Buuren

EZP

Economische Zaken, Bedrijfsvoering, Bedrijven en deelnemingen, Inkoop, Waternet en Binnenwaterbeheer, Personeel en Organisatie, Dienstverlening, Externe Betrekkingen, Luchthaven, ICT en Dierenwelzijn:

Boris Klatser

OZK

Onderwijs, Jeugd en Welzijn, Zorg, Sport, Kunst en Cultuur, Monumenten en Lokale Media:

Nelly Frijda, Theo Uittenbogaard en Nelleke Verwey

VVL

Verkeer en Vervoer, Noordzuidlijn, Glasvezel, Luchtkwaliteit:

Nelly Frijda en Theo Uittenbogaard

Rekeningencommissie:

Nelly Frijda

Beroeps/Bezwaar:

Nelly Frijda

Minder stadsdelen, maar ook minder loketten…

In de gemeenteraadsvergadering van 26 mei zijn er door Nelly Frijda mondelinge vragen gesteld, n.a.v. de gevolgen van de nieuwe stadsdeelstructuur voor de Amsterdamse burgers;

Aan het college van burgemeester en wethouders

Vooropgesteld dat we heel blij zijn met de vermindering van het aantal stadsdelen, en in afwachting van de opheffing van alle stadsdelen -en, daarbij in het bijzonder Stadsdeel Centrum- krijgen wij van gefrustreerde stadsgenoten te horen, dat het service-niveau van de onlangs nieuw gevormde stadsdelen aanzienlijk is gedaald.

Men kan niet meer op aanvaardbare afstand een gemeente-”loket” vinden waar men eenvoudige zaken als het aanvragen van een rijbewijs of paspoort kn regelen, zoals men voorheen gewend was.

1. Is het College met ons van mening dat het service-niveau na de herindeling van de stadsdelen niet mag verminderen?

2 Is het College bereid er bij de stadsdelen op aan te dringen deze voorzieningen te herstellen cq uit te breiden?

Nelly neemt stelling tegen Programma-akkoord College

Tachtig jaar geleden was de Nederlandse regering heel wat verstandiger dan het Amsterdamse gemeentebestuur nu.

Tachtig jaar geleden, in de beruchte jaren 30, tastte een catastrofale internationale economische crisis alle zekerheden aan.
Net zoals nu.

In het Programma-akkoord, dat hier vanmiddag ter tafel ligt, lees ik: “De crisis trekt haar sporen door de stad. Amsterdammers verliezen hun baan, of hebben minder te besteden(…) Veel bedrijven verkeren in zwaar weer, instellingen hebben het moeilijk en de fondsen verschralen. Ook vanuit het Rijk zal er minder geld naar Amsterdam gaan”.
Net zoals toen.

Die omstandigheden, en die vooruitzichten, brachten de rekenmeesters van toen tot de, voor de plannenmakers van toen, teleurstellende conclusie, dat het onverstandig zou zijn de Oost-Westlijn aan te leggen over de bijna voltooide Afsluitdijk. Tientallen jaren van plannenmaken en eindeloze debatten over de haalbaarheid en kosten van de Zuiderzeewerken, waren aan het ambitieuze project vooraf gegaan.

Bij de aanleg in 1930 werd de Afsluitdijk extra verzwaard en veel breder gemaakt, dan voor waterkering noodzakelijk was, juist om, zo was het plan, naast de twee-baans autoweg, een dubbele spoorbaan te kunnen aanleggen. De helft van het eiland Wieringen was er zelfs voor afgegraven; deels voor het benodigde keileem, deels ter voorbereiding van het tracé van de spoorlijn. Wie nu naar Hyppolytushoef op Wieringen rijdt kruist nog steeds de door mensenhand vervaardigde kaarsrechte kerf, die het landschap van Oost naar West diep in tweeën klieft, bestemd voor het beoogde spoor.

Men zag er, bij nader inzien, van af !

Nú zouden we dat ingrijpende besluit verklaren uit ‘voortschrijdend inzicht’. Toen zullen de premiers Ruijs de Beerenbrouck en -z’n opvolger- Colijn, het christelijk hebben uitgelegd als ‘goed rentmeesterschap’.
Of gewoon: goed boekhouden: Geen schulden maken die je je het niet kunt veroorloven. Geen projecten afmaken die niet rendabel zullen blijken. Rekening houden met gewijzigde omstandigheden.
Je niet laten betoveren door ambities, die niet haalbaar zijn, voeg ik eraan toe. Je niet laten voortdrijven door prestige of vrees voor gezichtsverlies. Ontstijgen aan partijbelang. En terug op aarde: om je heen kijken, luisteren naar wat maatschappelijk en economisch het meest rendabel en rechtvaardig is en, àls er bezuinigd moet worden: dáár bezuinigen waar het méést te halen is. Kortom: de tering naar de nering zetten.

Des te onbegrijpelijker is het, dat onlangs nog besloten is om, tegen alle maatschappelijke en financiële indicatoren in, toch dóór te gaan met de aanleg van de ooit geplande Noord-Zuidlijn. Onlangs, tussen december 2009 en maart dit jaar: toen het stoppen van de boor nog kón, én toen de crisis al had toegeslagen.
Toen -in december- het infrastructureel adviesbureau Rigo becijferd had dat stoppen goedkoper was dan doorgaan.
Toen -in december- het vernietigende rapport verscheen van deze Gemeenteraad, onder voorzitterschap van collega Limmen, waarin staat dat het een onverantwoord voorstel van B&W was en een slecht gefundeerd besluit van de Raad om überhaupt te beginnen met de aanleg van de Noord-Zuidlijn.
Toen het zittende College van B&W voltallig, met het schaamrood op de kaken, daarop had moeten opstappen. En het niet deed.

Toen Red-Amsterdam in een uitgebreid adres aan de Gemeenteraad, waarschuwde voor de materiële en financiële risico’s van het boren onder het Centrum en betoogde dat het afmaken van de ringlijn rond de stad, en de ondergrondse verbinding met Noord de bereikbaarheid van de stad veel beter zou dienen.
Toen -na de verkiezingen in maart- een geheel nieuw college, zonder gezichtsverlies -dat had ú kunnen zijn, dames en heren !-
een spectaculaire entree had kunnen maken met een bezuiniging-die-alle-bezuinigingen-overbodig-zou-maken.

Maar nee. Alle seinen staan op rood en de metro rijdt door in de perceptie van het nieuwe College van Amsterdam. Want zo hebben PvdA, GroenLinks en VVD het afgesproken in het program-akkoord “Kiezen voor de Stad”. Zo krijgt de stad het voor z’n kiezen:

In één alinea wordt in één zinnetje, slechts één argument aangevoerd om dit miljarden kostende project te rechtvaardigen:
Ik citeer: “De Noord-Zuidlijn vervult straks een belangrijke rol in de bereikbaarheid van de stad en de regio. Dáárom gaan we door met de aanleg met als doel dat deze in 2017 in gebruik wordt genomen”.

Eén zinnetje slechts: grammaticaal merkwaardig, inhoudelijk zwak en feitelijk onjuist. Het argument is achterhaald:

Bij het maken van de eerste plannen voor een Noord-Zuidlijn -die toen nog zou lopen van Purmerend tot Amstelveen- 40 jaar geleden, gold wellicht het argument dat het Centrum van Amsterdam snel en efficiënt bereikbaar moest zijn voor de regio, -toen het Centrum ook de City was; in de tijd dat de grote banken en belangrijke ondernemingen daar gevestigd waren.
Nu telt dat argument niet meer.
De banken en ondernemingen zijn uit het centrum vertrokken naar de randen van de stad. Naar Noord, naar Zuid, naar Zuid-Oost. Locaties die prima en beter bereikbaar zijn via een ringlijn om de stad en een verbinding naar Noord. De prognoses van de verwachte vervoersstromen, die de Noord-Zuidlijn zouden rechtvaardigen, waren destijds al speculatief en zijn nu geheel achterhaald.
En nu gebruikt u “bereikbaarheid van stad en regio” als enig argument in uw program-akkoord.
De Noord-Zuidlijn is eigenlijk een ouderwets, achterhaald project, dames en heren.

Ik lees in het Akkoord, dat u het de “grootste opgaven ooit” vindt om tweehonderdtien miljoen euro te bezuinigen, maar u wilt niet zien hoe u tien keer zoveel kunt besparen door te stoppen met een project dat achterhaald is, te duur is en duurder wordt.

Ik snap het wel. Ik zie hier een fris, aanstaand College voor me, met andere gezichten dan van 10 jaar geleden, maar in een coalitie van exact dezelfde samenstelling als toen het zo onverantwoord gebleken besluit viel, de Noord-Zuidlijn aan te leggen. PvdA, Groen Links, VVD. Dat belooft weinig goeds. Dit móet een erfelijk belast college zijn; met tunnel-visie.

En mijn vrees blijkt niet ongegrond. Het Program-akkoord lijkt met precies die visie geschreven te zijn. Behoudens vele pagina’s met sympathieke vaagheden over behoud van werk, bestrijden van armoede, verbeteren van onderwijs, investeren in duurzaamheid en dergelijke, staat er verder niet veel concreets in. Ja, wij zijn blij te lezen, dat u het eens bent met ons horecabeleid. Maar er wordt geen woord gewijd aan politiek gevoelige, echt controversiële onderwerpen. Ja. Er moet bezuinigd worden, we zullen later wel horen hóe.
Alle projecten van meer dan een miljard worden afgedaan met één zinnetje.

Ik lees niets over de gevolgen van die grootse plannen, die ons nog boven het hoofd hangen… en als een zwaard van Damocles boven deze coalitie.
Waarschijnlijk juist daarom.

Summier wordt gerept over de Ontwikkeling van de Zuidas, er staat niets over de nádelen van de bouw van de nieuwe Zeesluis of de haalbaarheid een tweede passagiersterminal, In onze ogen is het project IJburg-2 overbodig als woningbouwlocatie, en financiëel niet realistisch onderbouwd. Niets in erover in het Program-akkoord. Noch over de financiële consequenties van de hysterische wens om de Olympische Spelen naar Amsterdam te halen -om maar een paar te noemen van die leuke, ambitieuze, prestige-verhogende megalomane, geldverslindende, oncontroleerbare, onrendabele en dus loupe-zuivere financiële debacles, waar dit College -althans volgens dit Program-Akkoord- niks van weten wil, maar toch mee geconfronteerd zal worden.
Dames en heren, ik verzeker u: er knagen nog veel meer Noord-Zuidlijnen aan de fundamenten van deze stad.

Beschouw mijn verhaal over de Noord-Zuidlijn, en ons verzet ertegen als een metafoor tegen al deze ‘grand travaux’; grote publieke werken, en te ambitieuze plannen waar een verstandig bestuur van een stad tijdig van zou moeten inzien, dat ze in deze tijd ongewenst en financieel onhaalbaar zijn.

Wij zullen ze blijven benoemen en we zullen blijven waarschuwen, hoe weinig onze stem ook telt.

De tijd ontbreekt mij, maar graag had ik het in dit kader nog gehad over het democratisch deficit. Het gebrek aan invloed van de burger op de besluitvorming. De legitimiteit van al die wensen en besluiten van de politiek versus de afstand tot de burger. En hoe u, zoals het Program schrijft, “coalities wilt sluiten met bewoners, bedrijven en maatschappelijke organisaties; om vele Amsterdammers te bereiken”. Terwijl die zich teleurgesteld van de politiek hebben afgekeerd. “We zullen er alles aan doen om Amsterdammers aan te spreken, ook die helft van de stad die niet naar de stembus is gegaan”.

Als het bestuur niet kan of wil luisteren naar verstandige mensen en belangrijke minderheden, vraag ik mij af hoe u dit fraaie voornemen ooit zult kunnen verwezenlijken.

Ook hierin is het Programma-Akkoord boterzacht en krijgt het van mij een onvoldoende.

Ik wens u veel voortschrijdend inzicht toe.

Nelly Frijda

Red Amsterdam gaat er tegenaan

Hoera, we hebben een voet tussen de deur in het stadhuis! Red Amsterdam gaat zich de komende jaren met enorm veel motivatie en creativiteit inzetten tegen megalomane projecten als de Noord-Zuidlijn en de nieuwe zeesluis, en voor een sociaal en tolerant beleid. Natuurlijk hadden we liever meer zetels gehaald, en het is ook een beetje zuur dat we geen restzetel hebben, maar onze inspanningen zijn in elk geval beloond. We haalden meer stemmen dan het CDA, en zijn qua aantal stemmen de zesde partij van Amsterdam geworden.

Wij bedanken alle leden, sympathisanten, donateurs, vrijwilligers en kandidaten voor hun inzet. Evenals alle bedrijven die ons gratis diensten hebben aangeboden, zoals ontwerpbureau Gummo en café Reijnders. En uiteraard al onze ruim elfduizend kiezers: jullie zijn geweldig.

We zijn realistisch genoeg om te zien dat de Amsterdammers in grote meerderheid hebben gekozen voor partijen die de Noord-Zuidlijn koste wat het kost willen doordrukken. De boor gaat binnenkort dus aan de slag. Aan ons de taak voortdurend te blijven waarschuwen voor verdere budgetoverschrijdingen. En als er gebouwen verzakken of instorten zullen we meer doen dan roepen: ‘Zie je wel!’ We zullen telkens aandringen op onmiddellijke stopzetting van dit heilloze project. Daar zullen we alle beschikbare middelen voor proberen in te zetten, zoals een referendum.

Nogmaals: iedereen bedankt!

Het bestuur van Red Amsterdam:
Nelly Frijda, voorzitter
Nelleke van ‘t Hoogerhuijs, secretaris
Maarten Lubbers, penningmeester