Tagarchief: Nelly

Roderic volgt Pitt vandaag op als gemeenteraadslid voor Red Amsterdam

Roderic Evans-Knaup neemt het stokje over van Pitt Treumann.

Vanmiddag is Pitt Treumann tijdens de gemeenteraadsvergadering van Amsterdam afscheid genomen als raadslid, direct daarna is zijn opvolger, Roderic Evans-Knaup (1971) als raadslid geïnstalleerd. Evans-Knaup is vanaf 2010 duo-raadslid en stond derde op kieslijst.
Pitt Treumann was de opvolger in de raad van Nelly Frijda, die ook één jaar de raadszetel van Red Amsterdam heeft ingevuld. Beiden hadden aangegeven niet langer dan een jaar beschikbaar te willen zijn.
Treumann was eerder (van 1970 tot 1978) raadslid en (van ‘75 tot ‘78) wethouder van Amsterdam.

Speciale aandacht heeft Treumann besteed aan het ontwikkelen van een meer realistisch alternatief voor de – inmiddels geschrapte – plannen voor de metrolijn naar Amstelveen, de komende opheffing van de stadsdeelraden, de probleemdossiers Stedelijk Museum en MuzyQ en – uiteraard – de Noord-Zuidlijn.
Roderic Evans-Knaup heeft zich de afgelopen periode als duo-raadslid kunnen voorbereiden op het raadslidmaatschap voor Red Amsterdam.
Roderic;
“Ik ben trots om de plek van Nelly en Pitt in te mogen nemen en hoop samen met de fractie een succes van het laatste deel van deze periode te kunnen maken.”
“De tweede helft van deze raadstermijn gaan we in met een ervaren team, waaronder de onlangs als duo geïnstalleerde oud-senator en oud-wethouder Marten Bierman, die zich gaat concentreren op Ruimtelijke Ordening.”

Roderic Evans-Knaup volgt Pitt Treumann op

Vanmiddag heeft Pitt Treumann op de nieuwjaarsreceptie van Red Amsterdam bekend gemaakt dat hij na een klein jaar als gemeenteraadslid zich terugtrekt uit de raad.

20120111-180255.jpg

Treumann was eerder (van 1970 tot 1978) raadslid en (van ‘75 tot ‘78) wethouder van Amsterdam. Zijn afscheid in de gemeenteraad zal plaatsvinden op 25 januari 2012.

In dezelfde vergadering zal zijn opvolger, Roderic Evans-Knaup (1971) als raadslid worden geïnstalleerd. Evans-Knaup is vanaf 2010 duo-raadslid en stond derde op kieslijst.

Pitt Treumann was de opvolger in de raad van Nelly Frijda, die ook één jaar de raadszetel van Red Amsterdam heeft ingevuld. Beiden hadden aangegeven niet langer dan een jaar beschikbaar te willen zijn.

Speciale aandacht heeft Treumann besteed aan het ontwikkelen van een meer realistisch alternatief voor de – inmiddels geschrapte – plannen voor de metrolijn naar Amstelveen, de komende opheffing van de stadsdeelraden, de probleemdossiers Stedelijk Museum en MuzyQ en – uiteraard – de Noord-Zuidlijn.

Roderic Evans-Knaup heeft zich de afgelopen periode als duo-raadslid kunnen voorbereiden op het raadslidmaatschap voor Red Amsterdam.

Roderic;

“Ik ben trots om de plek van Nelly en Pitt in te mogen nemen en hoop samen met de fractie een succes van het laatste deel van deze periode te kunnen maken.”

“De tweede helft van deze raadstermijn gaan we in met een ervaren team, waaronder de onlangs als duo geïnstalleerde oud-senator en oud-wethouder Marten Bierman, die zich gaat concentreren op Ruimtelijke Ordening.”

Reactie op de Begroting 2012

Deze begroting zucht en kraakt onder de crisis, de bezuinigingen, grote managementproblemen en niet te vergeten de Noord-Zuidlijn. Een besluit dat nooit genomen had mogen worden. Zelfs niet toen het nog goed ging.

Ter voorbereiding van deze bijdrage las ik het betoog van mijn voorgangster na, dat zij vorig jaar bij de Staat van de Stad heeft gehouden.
En het is nog verbluffend actueel. Ik zou het zonder problemen vandaag weer kunnen voordragen. Maar aangezien ik mevrouw Frijda onmogelijk kan overtreffen in de voordrachtkunst, ga ik u dat besparen. (u kunt het trouwens nalezen: Boekje) En dat geeft mij de kans voor het vervolgverhaal.

Ik dacht dat een kunstschouw een nep openhaard was

"Ik dacht dat een kunstschouw een nep openhaard was" nog altijd te bestellen via administratie@red-amsterdam.nl

Een aantal zaken gaan goed. Beetje bij beetje begint het gemeentebestuur af en toe de menselijke maat van Amsterdam in acht te nemen. Noodgedwongen of uit vrije wil, dat maakt niet uit het resultaat telt. We zijn optimistisch.
Het WK Voetbal is van de baan en daarvoor in de plaats krijgen we een prima passend EK Atletiek. Felicitaties zijn daarvoor op zijn plaats, en we hopen dat wethouder Van de Burg mogelijkheden gaat vinden om de gemeentelijke bijdrage voor dit evenement onder de 4 miljoen euro te krijgen.

IJburg II staat in de ijskast, maar we hebben een zeer succesvol zelfbouwprogramma. Een programma waarbij Amsterdammers op verschillende plekken in de stad hun woondroom waar kunnen gaan maken.

Vergeet IJburg 2 en 3, concentreer je op Zeeburg, een eiland dat lang geleden al is opgespoten. En leg daar de centrale voorzieningen aan die ook voor IJburg 1 zo noodzakelijk zijn.

De peperdure metro naar Amstelveen lijkt van de baan, tenminste zo interpreteren wij de cijfers. Vooralsnog houdt wethouder Wiebes de mogelijkheid open. De scope mag niet wijzigingen, is dat niet het zelfde als tunnelvisie?
Uit de voorlopige cijfers blijkt dat er veel realistischer alternatieven zijn, verschillende tramvarianten. Maak daar nu een gedegen kosten- batenanalyses van, zodat we een weloverwogen keuze kunnen maken.
Verschillende partijen in deze raad zien de metro nog steeds als ideaalbeeld. Hebben zij dan niets geleerd van de lessen van de Noord-Zuidlijn?
Vrijgevallen, voor een groot deel niet bestaande reserves, voor niet gerealiseerde onverhoopte risico’s gebruiken voor extraatjes aan de NoordZuidlijn is een gotspe. Ga dat maar eens uitleggen aan de mensen die echt lijden onder de bezuinigingen!
Dan nog goed nieuws.

De zorgvuldig door de coalitie om zeep geholpen Opstapper is terug. Niet in de door de PvdA vurig gewenste vorm van een vrijwilligers project, maar als particulier commercieel initiatief. Een waar een deel van de chauffeurs niet in de WW zijn terecht zijn gekomen, maar een nieuwe baan door hebben gekregen.

Red Amsterdam’s taak om projecten en ideeën aan de maat van Amsterdam te toetsen is echter nog lang niet volbracht. Amsterdam – of zelfs de Randstad – is geen Shanghai, Londen, Rio de Janeiro of New York. Zelfs geen Toronto of Berlijn.
De afgelopen periode hebben we weer voldoende soortgelijke projecten langs zien komen, waarvan we op onze vingers kunnen natellen dat ze een maatje te groot zijn en het de Amsterdammers onnodig veel geld gaat kosten.
De tweede Zeesluis. De Olympische spelen. De IJmeerlijn.
En de verzelfstandiging van de haven, waarvan de VVD voorstelt om het meteen maar te privatiseren. De haven van Amsterdam beslaat 10% van ons grondgebied. Wij vinden het onbegrijpelijk dat er de wens bij sommigen bestaat om de bevoegdheid daarvan over te dragen aan een particuliere onderneming.
We zijn nog steeds een voor een compacte bloeiende haven, die rekening houdt met hoogwaardige lading en niet een opslagplaats is voor kolen en benzine. Zie de havenvisie van Asscher en Gerson. Hoe kunnen wij als duurzame stad nou trots zijn op de status van grootste benzinehaven van de wereld?

Voor ons ligt een begroting waarin we – door crises en grote fouten in het verleden – moeilijke keuzes moeten maken en daar gaan we het de komende maand over hebben.
In grote lijnen hebben we geen kans om aan de bezuinigingen die het rijk ons oplegt te ontsnappen. Maar een woord van protest is toch nog steeds op zijn plaats.
Het college is na een boze wethoudersbrief simpelweg zijn wonden gaan likken. Machteloosheid over een asociaal beleid waarbij de zwakste de grootste lasten dragen en een onbeschaafd en onbeschoft cultuurbeleid.
Maar in plaats van te trachten de maatregelen van het rijk te verzachten, geeft dit college een schop na, met name de extra bezuinigingen van B&W op de kunstinstellingen over de hele linie is voor ons niet acceptabel.

De Griekse tragedie – en zoals al enige jaren gebruikelijk door Rome geïmiteerd, kan voor het cultureel beleid ook voordelen hebben.

Wat is namelijk het geval;
de begroting van het leningfonds voor 2012 heeft in vergelijking met het lopende jaar een conservatiever karakter.
De rente inkomsten van het fonds, in feite reserveringen, zijn niet meer op 4,25% gebaseerd maar er is gerekend met 4,5%.
En toch wordt er begroot voor 2012 dat het overschot lager is dan in 2011.
Het is ‘maar’ 26 miljoen tegen 31 voor het lopende jaar. Dat is toch merkwaardig want inmiddels is er wel wat gebeurt op de kapitaal markt!

• Dankzij de Griekse tragedie vluchten de beleggers naar Duitsland en Nederland
• Kan Amsterdam op de kapitaalmarkt nu tegen 2,75% terecht (een enorme marge tegenover de 4,5% die ook voor nieuwe projecten gerekend wordt)
• De korte rente, voor daggeld, waar rondt 500 miljoen geleend wordt is extreem laag. Tot onder de 0,3%! Terwijl er begroot wordt op ruim 2% (in 2010 is op het korte geld 0,35% betaald)

Dus enerzijds worden de inkomsten ten laste van de begroting berekend tegen 4,5% in plaats van 4,25%. Anderzijds zijn de rente kosten veel lager, en desondanks wordt het overschot veel kleiner begroot. Je kunt dus verwachten dat zowel het overschot van het lopende jaar hoger is dan de begrote 31 miljoen, veel hoger (wethouder wat is de stand op dit moment?)
En je kan er redelijkerwijs er vanuit gaan dat het begrote overschot substantieel groter zal.
Wees gerust de Grieks-Romeinse crisis is nog lang niet over. Pas als de herstructurering en de curatele uitgewerkt zijn kan je van herstel spreken. Merkel zei laatst; “het kan nog wel tien jaar duren”

Er zit dus nog veel ruimte in de begroting 2012.

Hoopt het college deze gelden later dit jaar aan ons te presenteren als meevallers van prudent beleid?
Of dekt met zich vast in voor tegenvallers die men nu nog niet durft uit te spreken?

Ons prioriteit is de extra bezuinigingen in de kunst weg te nemen.
Er ligt hier een sluitende begroting voor 2012. Dat is een uitstekende prestatie, zeker in deze tijd, voor een wethouder Jeugd en Onderwijs, die financiën er als klus bij doet.

Maar met mijn ervaring ben ik ervan overtuigd dat er nog veel verbeterd kan worden aan de manier waarop deze gemeente met haar financiën en organisatie om gaat. Een aantal kritische rekenkamerrapporten van het afgelopen jaar hebben dat weer aangetoond. En denk aan de problemen en kosten van de ICT en wat ons staat te wachten bij de integratie van de Stadsdelen.

Er is geen enkel bedrijf in de wereld met een omzet van 5 miljard euro en 15.000 medewerkers, waarvan de CFO zijn aandacht voor de financiën moet delen met andere portefeuilles. En dat is niet voor niets. Financieel beheer is daarvoor een te belangrijk en te bedrijfskritisch onderwerp.

Wij juichen in dit verband zeer toe dat besloten wordt tot één stad één begroting, hoognodig. Zelfs al zou de wet van Donner niet doorgaan. Een goed initiatief van Asscher dat navolging verdiend op andere beleidsterreinen zoals Ruimtelijke Ordening en het verkopen van Onroerend Goed.

Red Amsterdam wil daarom ook pleiten voor een dedicated wethouder van financiën. Een wethouder die zich volledig kan concentreren op ons huishoudboekje.

Pitt Treumann, raadslid Red Amsterdam

Opstapper keert terug als Amsterdam City Center Line

Grachtengordel krijgt zijn eigen busje terug van ondernemer

De Opstapper is terug van weggeweest. Vrijdag 14 oktober gaat het bus je over de Prinsengracht weer rijden.

Stop & Go in de oude vorm in actie

 

Ondernemer Bart Kuik denkt er zelfs geld mee te kunnen verdienen.
Wethouder Eric Wiebes (Verkeer) trok eind 2010 de stekker uit de financiering van het busje over de grachtengordel. De gemeente legde al jaren zo’n 750.000 euro toe op de voorziening, maar niemand durfde het busje weg te bezuinigen omdat mondige grachtengordelbewoners zich daar fel tegen verzetten. Toen de omvang van de rijksbezuinigingen en hun impact op het openbaar vervoerduidelijk werden, verander dedat. Afgezet tegen de twintig buslijnen en zes trams die dreigen te verdwijnen, is het verlies van de Opstapper immers niets.

Red Amsterdamraadslid Nelly Frijda, groot voorvechter van de Opstapper, liet het er niet bij zitten, en ging op zoek naar een ondernemer die wel brood zag in het busje. “En in mij vond ze een gewillig slachtoffer,” zegt Kuik. “Ik heb het onderzocht en een bedrijfsplan geschreven. Het is een prima commercieelproject.” Hoe Kuik precies geld wil verdienen aan de Opstapper, verklapt hij nog niet. Dat doet hij volgende week donderdag, bij de presentatie van zijn bus die terug keert onder de naam “Amsterdam City Center Line”.
Een dag later gaan de busjes weer rijden, volgens ongeveer dezelfde route als vroeger: van de bibliotheek op het Oosterdokseiland via het Centraal Station en de Prinsengracht naar het stadhuis.


Binnenkort een aangepaste routekaart

Stadsdeelvoorzitter Jeanine van Pinxteren van Centrum is blij dat de Opstapper terug is.
Ze maakte gisteravond in de deelraad bekend dat het stadsdeel een eenmalige bijdrage levert, en dat ze het bedrijf steunt door haltes te maken en te helpen met de vergunningen. Het stadsdeel steekt 120.000 euro in het project. “De overheid is door alle bezuinigingen niet in de positie om extra ov-lijnen op te zetten. Er moet juist worden ingekrompen. Als zich dan een private investeerder meldt die de lijn wil overnemen, moet je die kans grijpen,” zegt Van Pinxteren“Het wordt nooit een vetpot, maar de bus heeft ook grote sociale waarde. Bovendien zijn er contacten gelegd met hotels en musea, om die te gaan bedienen.” Volgens Van Pinxteren is de lijn vooral belangrijk voor oudere bewoners van de grachtengordel, een gebied zonder openbaar vervoer. “Daarom is het mooi dat er een speciaal tarief komt voor 65-plussers.”

Kuik begrijpt dat Wiebes de Opstapper afschafte, maar ziet nu toch kansen. “Als het lukt, hebben we iets unieks: openbaar vervoer zon der een cent subsidie.” Hij ziet zelfs mogelijkheden om ook elders in de stad te gaan rijden. “Als lijnen verdwijnen door de bezuinigingen, kunnen wij daarinspringen.”

JASPER KARMAN

Bron: ‘Het Parool’

Stop&Go op de Korte Prinsengracht

Aangevuld met o.a. bericht AT5

Het busje keert weer terug door een particulier initiatief. Grote hotels en musea in het centrum dragen eraan bij en het stadsdeel Amsterdam-Centrum geeft een eenmalige opstartsubsidie van 120.000 euro.

Het busje keert terug onder de naam Amsterdam City Center Line en rijdt vrijdag 14 oktober voor het eerst.

Nelly Frijda opent dierenspookhuis op de Dam

Het dierenspookhuis dat vandaag op de Dam was geplaatst door de Partij voor de Dieren is een groot succes gebleken. Het spookhuis werd door Nelly Frijda geopend en vervolgens door honderden nieuwsgierige voorbijgangers bezocht. In het dierenspookhuis werden korte films vertoond over dieren in de voedsel- en bontindustrie en over circusdieren.

Nelly Frijda opent het Dierenspookhuis op de Dam

Nadat Nelly Frijda het spookhuis had geopend, namen veel voorbijgangers plaats in het spookhuis om beelden te zien van het alledaagse leven van circusdieren en dieren in de vee-, vis- en bontindustrie. Voor veel mensen was het bezoek aan het spookhuis een eyeopener; anderen wilden de soms schokkende beelden liever niet zien.

Bij dierendag denken mensen in eerste instantie aan huisdieren, maar niet aan het leven van de dieren die op hun bord eindigen. En dat terwijl er in Nederland 450 miljoen dieren in barre omstandigheden leven in de veehouderij, om het vlees zo goedkoop mogelijk te houden. Veel Nederlanders maken zich zorgen over dierenwelzijn, diergezondheid, antibioticagebruik en verspreiding van dierziekten in megastallen.

‘Wij hebben vandaag op de Dam laten zien dat het spookt in de megastallen’ aldus Johnas van Lammeren, raadslid in Amsterdam voor de Partij voor de Dieren. ‘En niet alleen in megastallen, maar ook in circussen, in de visserij en in de bontindustrie’. Dierendag is bij uitstek een dag om hier eens goed bij stil te staan. ‘We zijn erg blij met de grote opkomst van het publiek vandaag. We hopen dat we mensen op deze manier goed hebben kunnen informeren over de realiteit. Er is wat dierenwelzijn betreft nog een hoop te doen in Nederland.’

Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup nemen het stokje over

Tijdens de raadsvergadering van woensdag 16 maart zijn Pitt Treumann en Roderic Evans-Knaup beëdigd.

Pitt neemt als raadslid de zetel over van Nelly Frijda die vorige maand afscheid nam.

Roderic is vanaf heden duo-raadslid, hij komt in de plaats van Nelleke Verweij die helaas ivm ziekte (voorlopig) geen deel meer kan uitmaken van de fractie. Ook Theo Uittenbogaard heeft afscheid genomen als duo-raadslid.

Meer over de plannen en doelen van vernieuwde fractie binnenkort te lezen in een nieuwsbrief.

 

Roderic ontvangt felicitaties van Theo

Visie op Structuurvisie Amsterdam 2040

“De tijd van de grootschalige projecten is voorbij”, aldus Amsterdams gemeentebestuur in de begroting 2011 inzake het Vereveningsfonds.

Die conclusie volgt op de voorlopige bouwstop vorige zomer.

De hoofdstad kampt met de grootste terugval in de woningbouw sinds veertig jaar. Amsterdam hoopt vooral via het (voorlopig?) afblazen van bouwprojecten het tekort te reduceren met € 900 miljoen.

Breken ooit betere tijden aan? Zelf zegt het gemeentebestuur daarover dat nog niet is te voorzien hoe diep de terugval zal zijn en hoe lang herstel op zich laat wachten. Intussen wordt wel een Structuurvisie uitgebracht vol toekomstplannen tot 2040. Met het verlies van het Vereveningsfonds waarin baten en lasten van het grondbeleid worden verrekend is nog geen rekening gehouden. De rentelasten van onverkocht braakliggend terrein lopen inmiddels verder op met tientallen miljoenen.

Amsterdam denkt 70-duizend nieuwe woningen nodig te hebben tot 2040 en begint alvast met 45 ha (20%) van IJburg II, gereed te maken, terwijl de bouw op IJburg I al stagneert, en vlakbij, het Zeeburgereiland braak ligt. Kennelijk denkt het college en de verantwoordelijke wethouder aan een tijdelijke dip, die te overbruggen is met een lager ontwikkelingstempo maar niet dwingt tot koersverandering. Maar hoe langer de dip duurt, hoe meer die projecten onder invloed komen te staan van de bevolkingskrimp die rond 2040 zijn hoogtepunt nadert. Dat zal tot bijsturing dwingen.

U weet wat bevolkingskrimp is, neem ik aan ? Er wordt minder geboren in Nederland en er gaan meer mensen dood. Grof gezegd.

Vanaf dit jaar gaat de naoorlogse geboortegolf met pensioen, en neemt de invloed van de bevolkingskrimp toe. Straks rond 2030 wordt de geboortegolf van weleer een aanzwellende uitvaartgolf.  Als gevolg daarvan komen veel, en veel attractieve woningen vrij.  In de periferie maar ook in en om Amsterdam. Dientengevolge zal de noodzaak om veel bij te bouwen ook voor de hoofdstad verminderen. De gevolgen van die demografische ontwikkelingen ontbreken geheel in de structuurvisie.

Door uitstel van projecten valt, als het lang genoeg duurt, het tijdstip van de te hervatten bouwopgave samen met omvangrijke woningverlating. In de kantlijn uitgerekend gaat het om zulke forse aantallen lege woningen dat de noodzaak tot veel nieuwbouw verdampt. Zo leveren de Amsterdammers die nu 60+ zijn bij elkaar in het tijdvak vanaf nu tot zeg maar 2040  meer woningen op dan de 70.000 die ooit in aanbouw moeten worden genomen. En daar komen de te verlaten woningen in vergrijsde gebieden als de Gooi- en Vechtstreek, Kennemerland en de voormalige groeikernen nog bij. Veel van deze grotere woningen worden nu nog door 1 persoon bewoond maar zullen als ze vrijkomen door meerpersoons jongere huishoudens worden overgenomen. Daardoor slinkt de noodzaak tot nieuwbouw nog verder. Een groeiende bevolking in zielen kan desalniettemin met minder nieuwe woningen toe.

De verlaten woningen zullen doorgaans ruim en goed zijn. Er zal zich in plaats van een verdunning -minder bewoners in grotere huizen- een indikkingsproces voordoen. Van eenzame weduwen, naar meerpersoonshuishoudingen in eenzelfde woning. Het woonredenment -zoals dat heet- per woning stijgt en het herbergend vermogen van de bestaande woningvoorraad neemt daardoor zonder nieuwbouw toe.

In Amsterdams’ Structuurvisie met een tijdshorizon tot 2040 mag een tekst over deze ontwikkeling achter de cijfers niet ontbreken. Inderdaad lijkt de tijd van de grootschalige projecten voorbij. Gemeenten, dus ook Amsterdam, zullen zich moeten realiseren dat de betere tijden als ze aanbreken heel andere tijden zullen zijn dan waarop ze zich de afgelopen jaren hebben voorbereid.

Er verandert nu al veel dat een snel herstel van de terugval niet aannemelijk maakt. Het leven wordt duurder en onzeker. Leningen worden duurder en moeilijker dan voorheen afgegeven. Inkomenseisen worden opgetrokken. Banken vrezen verzuipende hypotheken en moeten zelf grotere geldbuffers aanhouden (Basel 3) wat uitlenen afremt. Tophypotheken moeten straks versneld tot 100% worden afgelost.

Onzeker is wat de hypotheekrente en woningprijzen zullen doen. Niet alleen in de koopsector is het kommer en kwel. Investeringen van woningcorporaties kelderen volgens koepel AEDES van € 10 miljard naar € 1 miljard per jaar. Langdurig uitstel wegens geldgebrek is onontkoombaar zeker in de huidige woningmarkt.

De oorzaak: er wordt en is steeds minder  ingespeeld op de woonbehoefte, het passende dak boven het hoofd, maar op de woonbegeerte, het bij elkaar wonen van vermogen met behulp van de hypotheekrenteaftrek en stijgende huizenprijzen.

Even calculerend als eerst werd verhuisd door de burger blijft die nu liever zitten. Geen nood want een Hollands huishouden woont in vergelijking met bijvoorbeeld Denen en Duitsers relatief het ruimst. En anders maakt de tijdelijke btw-verlaging naar 6% het zittenblijven, met een dakkapel of serre erbij gebouwd wel aangenamer.

Red Amsterdam vindt dat deze demografische ontwikkelingen, plus de bijbehorende cijfers, met name het effect op het voorgestelde nieuwbouwprogramma, niet in de Structuurvisie mogen ontbreken. En dient daarom eern motie met die strekking in.

Motie Overwegende:

-          dat de gevolgen van het tekort van meer dan € 900 miljoen op het Vereveningsfonds nog niet in de structuurvisie zijn verwerkt

-          dat het college via uitstel van veel projecten dit tekort probeert te verminderen

-          dat dit uitstel de voorgenomen aanvang verschuift naar het moment waarop de effecten van vergrijzing drastisch zullen toenemen, zich manifesterend in bv toenemende woningverlating in en om de stad

-          dat de gevraagde noodzakelijke cbs-cijfers over deze vergrijzingseffecten nog niet bij de besluitvorming over de structuurvisie voor handen zijn

-          dat omvangrijke woningverlating een neerwaartse aanpassing van het nieuwbouwprogramma nodig kan maken om dubbel woningaanbod te vermijden

draagt/vraagt het college op:

zodra de CBS-cijfers over de vergrijzingseffecten tot 2040 wel beschikbaar zijn deze op woningverlating te toetsen en het eventuele  verminderend effect op het voorgestelde nieuwbouwprogramma van 70.000 alsnog in de Structuurvisie te verwerken opdat  woningaanbod gegenereerd uit woningverlating en tegelijkertijd nieuwbouw tezamen op niet meer dan 70.000 woningen uitkomt

deze verwerkte tekst als onderdeel van de structuurvisie op te vatten

VAN HET GREMIUM NAAR DE GERANIUMS

Het fijne van een afscheidsspeech, meneer de Voorzitter, het fijne is, dat niemand geacht wordt me te interruperen. Ik kan gewoon mijn betoog afmaken zonder dat de jongelui van VVD of GroenLinks me van mn apropos kunnen afbrengen met nare opmerkingen. Zoals de vorige keer, toen ik ze notabene bezorgd waarschuwde! voor buikpijn na het kritiekloos opschrokken van zoete koek. En zij míj verweten dat ik de cijfers niet kon ophoesten, die ze niet aan mij, maar aan de wethouder hadden moeten vragen.

Voorzitter, college, collega raadsleden, leden van griffie en andere medewerkers !

Het fijne van een afscheidsspeech is ook dat deze de mogelijkheid biedt om hier vanaf dit spreekgestoelte -’ex cathedra’ zogezegd- te refelecteren op het verleden , tevens het heden wijselijk te beschouwen, en natuurlijk de aanwezigen pauselijk  te vermanen.

En het fijne van een afscheidsspeech is ook dat het een eindpunt markeert.  Het is afgelopen, voorbij. Ik neem afscheid. Voldaan, maar doodmoe. Hard gewerkt, veel geleerd, maar ‘nu even niet’. Het is zoiets als thuiskomen na een wereldreis: een hoop gezien, -veel gemist- maar blij dat ik weer in mn eigen bed mag liggen.

Want het was een vreemde wereld, dames en heren, waar ik een jaar geleden binnenstapte. Een wereld waarin ik pas na enige tijd dwalen een ragfijn web ontwaarde van mores en conventies, procedures en afspraken, coalities en ambities, openbare en geheime agenda’s; kortom, een web waar een gewoon mens al snel verstrikt in raakt.

Na een poosje kwam ik erachter dat het web een naam had: “Politiek”! Daar kom ik zodadelijk op terug.

Want ik wil één ding niet vergeten te memoreren. In de praktijk van alledag ten stadhuize ontdekte ik een mij tot dan toe onbekend fenomeen;….de Griffie! De discrete, geduldige, verstandige ambtelijke ondersteuning voor de Raad. De griffie wees me de weg door de krochten van het Stadhuis en langs de raggen van de gemeentepolitiek. De griffie was de bron van informatie, waar ik me aan kon laven. Met aan het hoofd een lieve schat; de Raadsgriffier Marijke Pe.  Zij en haar staf bleken er niet alleen te zijn voor de gevestigde partijen en de doorgewinterde raadsleden. Ook voor ons. De nieuwkomers. Juíst voor ons. Nooit is Red Amsterdam met dédain afgedaan. Steeds hebben ze ons, de fractie, zonder aanziens des persoons op weg geholpen en voor uitglijers behoed. Zij bleken, en zíjn -net zoals het onvolprezen gilde van portiers ten Stadhuize- de enige oprechte zekerheid, de enige constante factor in de eb en vloed van komende en gaande gemeenteraadsleden en andere politici. Dank daarvoor.

De laatste tijd wordt me steeds gevraagd of ik “blij ben er vanaf te zijn”. Of -nog erger- of ik “teleurgesteld” ben over wat ik heb kunnen doen of wat Red Amsterdam heeft kunnen bereiken.

Zonder diplomatiek te willen zijn is het oprechte antwoord: Ja en Nee.

Nee. Het was -vanaf den beginne- de afspraak dat ik het één jaar zou doen en dan  zou opstappen. Nu na een jaar weet ik, dat een termijn van twéé jaar het minimum is om het vak van gemeenteraadslid te leren.

Ja. Ik ben blij dat ik niet meer zo keihard zal hoeven te werken als in het afgelopen jaar, dat ik die overload aan informatie niet meer hoef te absorberen, en dat ik zelf weer mijn eigen agenda mag beheren.

Nee. Ik zal de bedrijvigheid hier missen. En de mensen. En de ‘éducation permanente’. Het was een voorrecht om bovenop het Amsterdamse nieuws te zitten -wat je anders ‘s avonds in de krant leest-, en het was fascinerend om de achterkant van het weefsel, het ‘petit-point’ van de macht te kunnen observeren.

Nee. Er is, wat mij betreft, dan ook geen sprake van teleurstelling. Ik wist maar al te goed waar ik aan begon en dat een éénpersoonsfractie geen gewicht in de schaal legt.

Natuurlijk hebben wij onze verkiezingsbelofte waargemaakt, geageerd tegen de NoordZuidlijn, en dat zal Red Amsterdam blijven doen. Het is onze ‘raison d’être’ in dit forum.

Red Amsterdam leeft niet in de illusie dat we de NoordZuidlijn tegen zouden kunnen houden, maar wij zijn er om te laten zien dat dit monster aan de fundamenten van onze stad knaagt. De NoordZuidlijn is de onheilspellende metafoor voor iets veel groters.

Materieel gezien staat de NoordZuidlijn symbool voor al die andere megalomane projecten, die de stad op zn palen laat wankelen: de Zuid-as, de Zeesluis, IJburg twee en drie.

Immaterieel is de NoordZuidlijn symbool voor te grote ambities in de politiek, te grote ego’s en te geringe capaciteiten om ze waar te maken. Voor wensdenken, voor de illusie van de maakbaarheid van de samenleving, waar “optimisme als een plicht” gevoeld wordt, zonder rekening te houden met de lengte van de polsstok, de perceptie van anderen en de harde werkelijkheid van de financiële middelen.

Denk aan de ontluisterende bevindingen in de Enquete Limmen, denk aan de computerchaos in de gemeente en de stadsdelen; het ICT-debacle.

Denk aan de onkunde om een straat, een sluis of een brug binnen het budget op te leveren, of een museum binnen de daarvoor geplande tijd. Of een NoordZuidlijn.

Denk aan het het failliet van het Danshuis, het Musiq-gebouw in Oost, de aannemer Midreth, dat je van kilometers ver kon zien aankomen.

Denk aan de persoonlijke ambities die een vruchtbare samenwerking in de weg staan en handenvol geld kost, zoals met AT5 of de Kunstraad.

Denk ook aan de kleinzieligheid van de burenruzies in de stadsdelen, in West, in Oost, waar politiek culmineert in ordinair gekijf van gekwetste ego’s, die zelfs op straat te horen is.Naar mijn gevoel, een intrinsiek gevolg van de illusie dat stadsdelen de democratie zouden dienen, zonder rekening te houden met de menselijke maat en persoonlijke ambities, die daar het meest aan de oppervlakte geraken. Dit alles en allemaal in de superieure wetenschap ten stadhuize dat de macht pro forma gedelegeerd is, en echte politiek niet elders dan hier bedreven wordt.

Nee. Ik had niet de illusie, dat er naar ons geluisterd zou worden of dat Red Amsterdam er iets toe doet.

Hoe verstandig het ook zou zijn een moratorium op de afbouw van de NoordZuidlijn in te stellen, hoe onverstandig het ook is om in deze tijd zo veel geld uit te geven aan de uitbouw van de NoordZuidlijn naar Amstelveen, hoe waarschijnlijk het ook is dat de geologische gesteldheid onder het station Vijzelgracht een onoverkomelijke barrière zal blijken te zijn om de NoordZuidlijn ooit te voltooien, uit prestige-overwegingen en partij-politiek, zullen de alfa-mannetjes persisteren dat het MOET. Koste wat het kost.

Ja. Ik had de hoop dat het ons zou lukken ‘De Opstapper’, het busje voor de binnenstad te redden van de ondergang.Het leek er ook op. Schijnbaar mocht De Opstapper op grote sympathie rekenen binnen de Raad. De PvdA wilde hem behouden. GroenLinks zou onze motie mede ondertekenen. De kleine partijen deden dat ook.En dan merk je, tot je verbazing, dat als het puntje bij het paaltje komt, alle mooie woorden ten spijt, dat om particuliere, of opportunistische, of partijpolitieke redenen de meerderheid tot behoud van De Opstapper plotsklaps is verdampt.

Verbazing: Ja. Teleurstelling: Nee, niet echt. Dat gebeurt nou eenmaal in de politiek.

Verbazing: Ja. Niet dat het gebeurt, maar dat mensen in staat zijn om eerst iets met grote oprechtheid te beweren, en dan met droge ogen iets totaal anders kunnen doen.

En als je je dan afvraagt hóe dat kan dringt zich toch een uiterst banale vergelijking aan me op. Het zal u niet verbazen dat ik als actrice moet denken aan een ordinaire soap. En dat bedoel ik niet badinerend. Politiek voldoet aan de onontkoombare wetten waaraan een soap moet voldoen. Banaal, spannend, gemeen, griezelig dicht de werkelijkheid benaderend, het echte leven.

Want hoe serieus de actores ook zijn, hoe belangrijk hun beslissingen ook voor de burgers, voor de stad en voor het land, wel beschouwd draagt het politieke bedrijf alle kenmerken van Goede Tijden, Slechte Tijden. In Amsterdam getiteld Kleine Kansen, Grote Gevolgen.

Het is een dagelijks terugkerende, fascinerende, hijgerig opgediste serie dramatische gebeurtenissen zonder eind, met ingewikkelde verhaallijnen, die naar behoeven de aandacht trekken of verdwijnen onder het stof van nieuwe conflicten, waarin intriges en overspel, beloften en verraad, boeven en slachtoffers, idealisten en lawaaimakers, alfa-mannetjes en underdogs hun plaats opeisen en ondergaan in de waan van de dag.

Begrijp me goed. Ik bedoel dit niet badinerend.

Het is net zo echt, netzo fascinerend en verslavend als de krant en het Journaal voor nieuwsjunks, zó fascinerend en verslavend zijn de voorthollende gebeurtenissen van de politiek voor snel-schakelende, slimme jongens en ambitieuze meisjes, de politiek.De politiek is een fascinerende, intellectuele uitdaging,  heb ik gezien. Het heeft alleen niets met democratie te maken. Het is gymnastiek voor de geest, schaken op hoog niveau, een competitie van de competenties. Rücksichtslos. Even overweldigend als meeslepend, als in een soap.

Op een dag kan je niet meer zonder. Ben je verslaafd aan het spel, aan het pluche of aan de macht.

Op een dag word je uit het script geschreven.Omdat het de afspraak is. Of een nieuwe coalitie is gesloten. Motie van wantrouwen aan je broek. Van het gremium naar de geraniums.Kan je naar huis, naar je eigen bed.

Vragen van Red Amsterdam over Stedelijk Museum

Schriftelijke vragen van het raadslid Nelly Frijda namens de fractie van Red Amsterdam inzake de berichtgeving in Het Parool over het dreigende faillissement van Midreth, hoofdaannemer voor de renovatie/nieuwbouw van het Stedelijk Museum

Aan het college van burgemeester en wethouders

Gezien de berichtgeving in Het Parool van 28 januari 2011 (11:30u), waarin wordt gerept van het dreigende failllissement van de hoofdaannemer van de renovatie/nieuwbouwwerkzaamheden aan het Stedelijk Museum, en het feit dat alle werknemers van de onderaannemers het werk hebben verlaten en aldus de werkzaamheden aan het Stedelijk Museum geheel zijn komen stil te liggen,

Gezien het feit dat dit de zoveelste tegenvaller is in dit dossier en de zoveelste verkeerde inschatting lijkt van de werkelijke problemen bij Midreth.

Gezien het feit dat wij, de Raad en de leden van de Commissie OZK een en ander uit de krant moeten vernemen.

Gezien het vorenstaande heeft ondergetekende de eer, namens de fractie van  Red Amsterdam, op grond van artikel 45 van het Reglement van orde voor de raad van Amsterdam, de volgende schriftelijke vragen te stellen:

1. Sinds wanneer is de Wethouder op de hoogte van het dreigende faillissement van hoofdaannemer Midreth ?

2. Waarom is de Raad en in het bijzonder de Commissie OZK niet terstond geinformeerd over de meest recente ontwikkelimgen ?

3. Was het -dreigende- faillisement 1) voorzien, en 2) te voorkomen geweest, en 3) had de Gemeente hierbij een leidende, pro-actieve rol kunnen spelen?

Zo nee. Waarom niet ?

Zo ja. Waaruit blijkt dat ?

4. Is de Wethouder met ons van mening, dat opnieuw de financiële monitoring en verslaglegging door de bouwdirectie van het Stedelijk Museum en dienst bouwtoezicht van de Gemeente heeft gefaald ?

Zo nee. Waaruit blijkt dat ?

Zo ja. Is de Wethouder voornemens terstond maatregelen te nemen, het management/directies ter verantwoording te roepen en zonodig te vervangen ?

5. Wat betekent een faillisement van Midreth voor de voortgang der werkzaamheden aan het Stedelijk Museum, voor de vertraging in de oplevering, voor de werknemers van aannemer en onderaannemers, en -meest belangrijk- qua financiële consequenties voor de Gemeente  ?

6. Wat betekent een faillisement van Midreth voor andere opdrachten, projecten en werkzaamheden van Midreth in opdracht van de Gemeente ?

7. Is de Wethouder bereid de Raad, en de Commissie OZK lopende de onderhandelingen tussen de belanghebbenden; de Gemeente, het ambtelijk bouwteam,de Rabobank, Midreth en onderaannemers één-op-één op de hoogte te houden van de ontwikkelingen ?

8. Wat betekent het stopzetten van de bouw aan het Stedelijk Museum voor die lelijke witte uitbouw, die maar blijft lekken en niet past ?

SPEECH NELLY RAAD OVER 7E UITVOERINGSKREDIET

Het moet nou toch niet gekker worden, Voorzitter,

tijdens de vorige vergadering van de Commisie Verkeer en Vervoer verzon Wethouder Wiebes een metafoor, die de aanwezige Commissieleden met boter en suiker naar binnen schrokten, en waarbij ze zich na afloop er nog steeds niet van bewust waren dat ze zich een enorm OOR hadden laten aannaaien. Wat zeg ik: een OORMERK!

Opeens zaten ze blij en voldaan, omdat de lange vergadering was afgelopen, met die enorme gele plastic flappen in

hun oor gestanst, elkaar aan te kijken in de wei hier aan de Kloveniersburgwal,

EN ZE ZAGEN HET NIET!

Waren ze eerst nog wat kritisch geweest; omdat  “het toch niet zo kan zijn” en “zo gaan we niet met elkaar om” en “er was toch  afgesproken, dat voortaan deze complexe materie toegankelijk zou worden gepresenteerd”. Al spoedig verloor men zich in details, “staat er niet op bladzijde 27….?”,  en de constatering van Red Amsterdam dat elke financiële onderbouwing, planning of prognose voor dit krediet ontbreekt, werd collegiaal genegeerd, omdat ze het zelf ook niet helemaal begrepen waar in dit verhaal het verschil zit tussen krediet en inflatoire financiering, en waar het balletje-balletje bleef onder de dekseltjes van het investeringspotje, het stroppenpotje, het fondsenpotje,  het vereveningspotje, het kredietpotje, het KKGG-potje, het reservepotje van de Noord-Zuidlijn.

Want dáár hebben we het over, Voorzitter,  :  De Kosten Van De Noord-Zuidlijn

-gepresenteerd door wethouder Wiebes!

Virtuoos goochelde Wiebes tijdens deze Commissievergadering, alle argumenten tevoorschijn waar dit voorstel tot verstrekking van het ZEVENDE  UITVOERINGSKREDIET níet over ging.

Het ging níet om toestemming over de afbouw van de NZlijn,

het ging níet over een krediet voor de stations, het ging níet over het materieel,

het ging níet over het beveiligingssysteem, het ging níet over het doordrukken van de metro naar Amstelveen, het ging níet over…

-ik weet het niet meer.

Tientallen kleurige ballen, hield de wethouder in de lucht, waar het NIET over ging, bij deze voordracht van College van Burgemeester en Wethouders van 7 december 2010 tot beschikbaar stellen van het 7e UITVOERINGSKREDIET voor de werkzaamheden van de Noord-Zuidlijn.

Het ging, jongens en meisjes,

het ging over een METAFOOR; dat is een vergelijking,

of meer eigenlijk, zegmaar; een beeldspraak.

Ik zal voor iedereen die er niet bij was, proberen te recapituleren wat Wiebes letterlijk verder vertelde. (Luister:)

“Je moet het je zó voorstellen; de Wethouder gaat met een envelop naar de bank op de hoek,  een gróte envelop, en daar gaat hij géld in laten stoppen om de aannemer te kunnen betalen. Want het geld dat vroeger al gegegeven was voor het werk aan de NoordZuidlijn is nu… opperdepop.” (Nee, dat zei die niet)  Hij zei: “Op”.

“Toch moeten de rekeningen betaald worden. Dus nu wordt een flink bedrag opgenomen. Dat is allang afgesproken met de bank. Iedereen weet ervan. De hoogte van het bedrag is allang afgesproken met de Gemeenteraad. Het is eigenlijk niet meer en niet minder dan het verzilveren van een afspraak uit het verleden. Begrijp je ? Dus er hoeft helemaal niet meer over onderhandeld of gediscussieerd te worden. Het is een raadsbesluit geweest, dat we het zó zouden doen. We zouden er hier eigenlijk niet eens over hóeven praten.

Het besluit is al genomen, de rest is een formaliteit.”

Toen de Wethouder dát gezegd had ging er een zúcht van verlichting door de Commissie. Echt waar. Met rode konen hadden ze naar de ontknoping toegeleefd… De spanning was gebroken in déze aflevering van het Kleine-Kansen-Grote-Gevolgensprookje dat NZlijn heet; dat álles toch….Briljant. Die envelop! Dat íets in deze gecompliceerde wereld toch… zoooo eenvoudig was. Wat was dat heerlijk ! Wat was dat een opluchting. Mmm.

Dankbaar keken ze de Wethouder aan -tegen het einde van de vergadering van 20 januari jl; allemaal met zo’n gele plastic flap in het oor, als makke lammeren.

Voorzitter, dames en heren!

Als het nu echt zo’n formaliteit was, waarom heet het dan een ‘voordracht’ van het College en Wethouders ? Waarom staat het vandaag dan officieel op de Raadsagenda ? Waarom wordt de Raad hier en nu gevraagd het voorstel te steunen ? Waarom wordt er hier vandaag over gestemd?

Als alles al besloten is en er niet meer over gepraat hoeft te worden, waarom is de Wethouder het geld dan niet even gaan hálen hier bij de bank om de hoek ?

Ik zal u ook een verbluffend eenvoudig en ontluisterend antwoord geven:

Omdat die bank er niet staat. Omdat dat de kas leeg is.

Omdat de Gemeente geen geld meer heeft. Omdat het een lening is.

Omdat er geweldige financiële verplichtingen mee worden aangegaan, te betalen door de burgers van deze stad. Decennialang.

Omdat het een GIGANTISCH bedrag is:  We hebben het hier over een niet te bevatten somma van 1, 2 miljard euro! Plus rente.

Omdat Wethouder Wiebes met zo’n enorme envelop met geld helemaal niet alléén over straat durft. Dát is het.

Dames en heren, het echte antwoord is: Omdat het College van Burgemeesters en Wethouders u medeplichtig wil maken.

Kunnen ze nooit zeggen, dat u van niets wist. Het was slechts een metafoor van de wethouder. Het was een voorstel van het College. Maar de Raad beslist ! Weet u nog wel ?  Kunt u over een jaar of 10 bij de volgende Raadscommissie Limmen -laten we zeggen: de Enquete-commissie Frijda- nalezen hoe door het, dan inmiddels beruchte ZEVENDE UITVOERINGSKREDIET, bijgenaamd het ‘Harry-Potter-Besluit’, de stad failliet ging, iedereen verkeerd voorgelicht werd, iedereen hopeloos naief was en iederéén boter op zn hoofd had.  Opnieuw.

Niets geleerd van de geschiedenis. Niets van Veerman. Niets van Limmen. Niets van Icarus.

Om van G.Dales maar niet te spreken.

Gelukkig heeft de Wethouder zich tijdig gerealiseerd dat die al te simpele verklaring over het voorliggende voorstel wat al te erg was, en heeft in een gisteren overhaast nagezonden, brief een wat genuanceerder beeld geschetst, dan in het zojuist gememoreerde sprookjesscenario.

Hij heeft gelijk. De Raad heeft al bij de Begrotingsbehandeling in december jl ingestemd met dit ‘traject’. De kredietaanvraag is gedaan met instemming van de Raad. Het is nu inderdaad een kwestie ophalen van liquideren; het op de reking zetten van echt geld. Een formaliteit. Een hamerstuk.

Wat zeur ik nou nog ? Wat moet Red Amsterdam zich hier nu nog profileren ?

Vanwege het ontbreken van enige onderbouwing. Okee, noem het een achterhoedegevecht.

Vanwege het ontbreken van een aanvaardbare verantwoording in Q3, het derde kwartaaloverzicht van 2010.

Vanwege het ontbreken van de financiële planning per 1 januari 2011 voor de Noord-Zuidlijn.

Vanwege het ontbreken van enig door de Wethouder en NZdirectie, zelfgegenereerd, inzichtelijk flankerend financieel overzicht met een precies -niet versluierd- inzicht in mutaties, bijstellingen, gerealiseerde kosten versus begrote kosten, financieringskosten, rentelasten, verwachtingen, risico’s, dekkingen…

Vanwege het ontbreken van een panoramisch beeld, -als alle rookgordijnen zijn opgetrokken- boven het financiële slagveld, van de NZlijn-financiering, en de gevolgen ervan echt voelbaar worden in de stad, in het OV-aanbod en de lasten voor de burger.

Vanwege het ontbreken van enig zicht op een reëel eindbedrag voor de totale kosten van de Noord-Zuidlijn, (komop, gooi het eruit, het dondert nu toch niks meer!)…

Daarom.

Wij van Red Amsterdam vinden dat u, collega Raadsleden, alleen al uit goed fatsoen, en omdat u serieus genomen wenst te worden en omdat het afgesproken was in de jaartelling Na Limmen,

NIET moet instemmen met dit voorstel, VOORDAT alle stukken, begrijpelijk, ook voor Jip-en-Janneke, ter tafel liggen.

Daarná wat ons betreft ook niet, maar zeker niet nú!

Die onderliggende financiële verantwoording voor dit mega-krediet voor de Noord-Zuidlijn MOET NU EERST op tafel.

Het is uw laatste kans, de blamage in het Rapport Frijda te ontlopen.

Red Amsterdam: stemt tegen!