Deze begroting zucht en kraakt onder de crisis, de bezuinigingen, grote managementproblemen en niet te vergeten de Noord-Zuidlijn. Een besluit dat nooit genomen had mogen worden. Zelfs niet toen het nog goed ging.
Ter voorbereiding van deze bijdrage las ik het betoog van mijn voorgangster na, dat zij vorig jaar bij de Staat van de Stad heeft gehouden.
En het is nog verbluffend actueel. Ik zou het zonder problemen vandaag weer kunnen voordragen. Maar aangezien ik mevrouw Frijda onmogelijk kan overtreffen in de voordrachtkunst, ga ik u dat besparen. (u kunt het trouwens nalezen: Boekje) En dat geeft mij de kans voor het vervolgverhaal.
"Ik dacht dat een kunstschouw een nep openhaard was" nog altijd te bestellen via administratie@red-amsterdam.nl
Een aantal zaken gaan goed. Beetje bij beetje begint het gemeentebestuur af en toe de menselijke maat van Amsterdam in acht te nemen. Noodgedwongen of uit vrije wil, dat maakt niet uit het resultaat telt. We zijn optimistisch.
Het WK Voetbal is van de baan en daarvoor in de plaats krijgen we een prima passend EK Atletiek. Felicitaties zijn daarvoor op zijn plaats, en we hopen dat wethouder Van de Burg mogelijkheden gaat vinden om de gemeentelijke bijdrage voor dit evenement onder de 4 miljoen euro te krijgen.
IJburg II staat in de ijskast, maar we hebben een zeer succesvol zelfbouwprogramma. Een programma waarbij Amsterdammers op verschillende plekken in de stad hun woondroom waar kunnen gaan maken.
Vergeet IJburg 2 en 3, concentreer je op Zeeburg, een eiland dat lang geleden al is opgespoten. En leg daar de centrale voorzieningen aan die ook voor IJburg 1 zo noodzakelijk zijn.
De peperdure metro naar Amstelveen lijkt van de baan, tenminste zo interpreteren wij de cijfers. Vooralsnog houdt wethouder Wiebes de mogelijkheid open. De scope mag niet wijzigingen, is dat niet het zelfde als tunnelvisie?
Uit de voorlopige cijfers blijkt dat er veel realistischer alternatieven zijn, verschillende tramvarianten. Maak daar nu een gedegen kosten- batenanalyses van, zodat we een weloverwogen keuze kunnen maken.
Verschillende partijen in deze raad zien de metro nog steeds als ideaalbeeld. Hebben zij dan niets geleerd van de lessen van de Noord-Zuidlijn?
Vrijgevallen, voor een groot deel niet bestaande reserves, voor niet gerealiseerde onverhoopte risico’s gebruiken voor extraatjes aan de NoordZuidlijn is een gotspe. Ga dat maar eens uitleggen aan de mensen die echt lijden onder de bezuinigingen!
Dan nog goed nieuws.
De zorgvuldig door de coalitie om zeep geholpen Opstapper is terug. Niet in de door de PvdA vurig gewenste vorm van een vrijwilligers project, maar als particulier commercieel initiatief. Een waar een deel van de chauffeurs niet in de WW zijn terecht zijn gekomen, maar een nieuwe baan door hebben gekregen.
Red Amsterdam’s taak om projecten en ideeën aan de maat van Amsterdam te toetsen is echter nog lang niet volbracht. Amsterdam – of zelfs de Randstad – is geen Shanghai, Londen, Rio de Janeiro of New York. Zelfs geen Toronto of Berlijn.
De afgelopen periode hebben we weer voldoende soortgelijke projecten langs zien komen, waarvan we op onze vingers kunnen natellen dat ze een maatje te groot zijn en het de Amsterdammers onnodig veel geld gaat kosten.
De tweede Zeesluis. De Olympische spelen. De IJmeerlijn.
En de verzelfstandiging van de haven, waarvan de VVD voorstelt om het meteen maar te privatiseren. De haven van Amsterdam beslaat 10% van ons grondgebied. Wij vinden het onbegrijpelijk dat er de wens bij sommigen bestaat om de bevoegdheid daarvan over te dragen aan een particuliere onderneming.
We zijn nog steeds een voor een compacte bloeiende haven, die rekening houdt met hoogwaardige lading en niet een opslagplaats is voor kolen en benzine. Zie de havenvisie van Asscher en Gerson. Hoe kunnen wij als duurzame stad nou trots zijn op de status van grootste benzinehaven van de wereld?
Voor ons ligt een begroting waarin we – door crises en grote fouten in het verleden – moeilijke keuzes moeten maken en daar gaan we het de komende maand over hebben.
In grote lijnen hebben we geen kans om aan de bezuinigingen die het rijk ons oplegt te ontsnappen. Maar een woord van protest is toch nog steeds op zijn plaats.
Het college is na een boze wethoudersbrief simpelweg zijn wonden gaan likken. Machteloosheid over een asociaal beleid waarbij de zwakste de grootste lasten dragen en een onbeschaafd en onbeschoft cultuurbeleid.
Maar in plaats van te trachten de maatregelen van het rijk te verzachten, geeft dit college een schop na, met name de extra bezuinigingen van B&W op de kunstinstellingen over de hele linie is voor ons niet acceptabel.
De Griekse tragedie – en zoals al enige jaren gebruikelijk door Rome geïmiteerd, kan voor het cultureel beleid ook voordelen hebben.
Wat is namelijk het geval;
de begroting van het leningfonds voor 2012 heeft in vergelijking met het lopende jaar een conservatiever karakter.
De rente inkomsten van het fonds, in feite reserveringen, zijn niet meer op 4,25% gebaseerd maar er is gerekend met 4,5%.
En toch wordt er begroot voor 2012 dat het overschot lager is dan in 2011.
Het is ‘maar’ 26 miljoen tegen 31 voor het lopende jaar. Dat is toch merkwaardig want inmiddels is er wel wat gebeurt op de kapitaal markt!
• Dankzij de Griekse tragedie vluchten de beleggers naar Duitsland en Nederland
• Kan Amsterdam op de kapitaalmarkt nu tegen 2,75% terecht (een enorme marge tegenover de 4,5% die ook voor nieuwe projecten gerekend wordt)
• De korte rente, voor daggeld, waar rondt 500 miljoen geleend wordt is extreem laag. Tot onder de 0,3%! Terwijl er begroot wordt op ruim 2% (in 2010 is op het korte geld 0,35% betaald)
Dus enerzijds worden de inkomsten ten laste van de begroting berekend tegen 4,5% in plaats van 4,25%. Anderzijds zijn de rente kosten veel lager, en desondanks wordt het overschot veel kleiner begroot. Je kunt dus verwachten dat zowel het overschot van het lopende jaar hoger is dan de begrote 31 miljoen, veel hoger (wethouder wat is de stand op dit moment?)
En je kan er redelijkerwijs er vanuit gaan dat het begrote overschot substantieel groter zal.
Wees gerust de Grieks-Romeinse crisis is nog lang niet over. Pas als de herstructurering en de curatele uitgewerkt zijn kan je van herstel spreken. Merkel zei laatst; “het kan nog wel tien jaar duren”
Er zit dus nog veel ruimte in de begroting 2012.
Hoopt het college deze gelden later dit jaar aan ons te presenteren als meevallers van prudent beleid?
Of dekt met zich vast in voor tegenvallers die men nu nog niet durft uit te spreken?
Ons prioriteit is de extra bezuinigingen in de kunst weg te nemen.
Er ligt hier een sluitende begroting voor 2012. Dat is een uitstekende prestatie, zeker in deze tijd, voor een wethouder Jeugd en Onderwijs, die financiën er als klus bij doet.
Maar met mijn ervaring ben ik ervan overtuigd dat er nog veel verbeterd kan worden aan de manier waarop deze gemeente met haar financiën en organisatie om gaat. Een aantal kritische rekenkamerrapporten van het afgelopen jaar hebben dat weer aangetoond. En denk aan de problemen en kosten van de ICT en wat ons staat te wachten bij de integratie van de Stadsdelen.
Er is geen enkel bedrijf in de wereld met een omzet van 5 miljard euro en 15.000 medewerkers, waarvan de CFO zijn aandacht voor de financiën moet delen met andere portefeuilles. En dat is niet voor niets. Financieel beheer is daarvoor een te belangrijk en te bedrijfskritisch onderwerp.
Wij juichen in dit verband zeer toe dat besloten wordt tot één stad één begroting, hoognodig. Zelfs al zou de wet van Donner niet doorgaan. Een goed initiatief van Asscher dat navolging verdiend op andere beleidsterreinen zoals Ruimtelijke Ordening en het verkopen van Onroerend Goed.
Red Amsterdam wil daarom ook pleiten voor een dedicated wethouder van financiën. Een wethouder die zich volledig kan concentreren op ons huishoudboekje.
Pitt Treumann, raadslid Red Amsterdam
