Tagarchief: Stadhuis

Reactie op de Begroting 2012

Deze begroting zucht en kraakt onder de crisis, de bezuinigingen, grote managementproblemen en niet te vergeten de Noord-Zuidlijn. Een besluit dat nooit genomen had mogen worden. Zelfs niet toen het nog goed ging.

Ter voorbereiding van deze bijdrage las ik het betoog van mijn voorgangster na, dat zij vorig jaar bij de Staat van de Stad heeft gehouden.
En het is nog verbluffend actueel. Ik zou het zonder problemen vandaag weer kunnen voordragen. Maar aangezien ik mevrouw Frijda onmogelijk kan overtreffen in de voordrachtkunst, ga ik u dat besparen. (u kunt het trouwens nalezen: Boekje) En dat geeft mij de kans voor het vervolgverhaal.

Ik dacht dat een kunstschouw een nep openhaard was

"Ik dacht dat een kunstschouw een nep openhaard was" nog altijd te bestellen via administratie@red-amsterdam.nl

Een aantal zaken gaan goed. Beetje bij beetje begint het gemeentebestuur af en toe de menselijke maat van Amsterdam in acht te nemen. Noodgedwongen of uit vrije wil, dat maakt niet uit het resultaat telt. We zijn optimistisch.
Het WK Voetbal is van de baan en daarvoor in de plaats krijgen we een prima passend EK Atletiek. Felicitaties zijn daarvoor op zijn plaats, en we hopen dat wethouder Van de Burg mogelijkheden gaat vinden om de gemeentelijke bijdrage voor dit evenement onder de 4 miljoen euro te krijgen.

IJburg II staat in de ijskast, maar we hebben een zeer succesvol zelfbouwprogramma. Een programma waarbij Amsterdammers op verschillende plekken in de stad hun woondroom waar kunnen gaan maken.

Vergeet IJburg 2 en 3, concentreer je op Zeeburg, een eiland dat lang geleden al is opgespoten. En leg daar de centrale voorzieningen aan die ook voor IJburg 1 zo noodzakelijk zijn.

De peperdure metro naar Amstelveen lijkt van de baan, tenminste zo interpreteren wij de cijfers. Vooralsnog houdt wethouder Wiebes de mogelijkheid open. De scope mag niet wijzigingen, is dat niet het zelfde als tunnelvisie?
Uit de voorlopige cijfers blijkt dat er veel realistischer alternatieven zijn, verschillende tramvarianten. Maak daar nu een gedegen kosten- batenanalyses van, zodat we een weloverwogen keuze kunnen maken.
Verschillende partijen in deze raad zien de metro nog steeds als ideaalbeeld. Hebben zij dan niets geleerd van de lessen van de Noord-Zuidlijn?
Vrijgevallen, voor een groot deel niet bestaande reserves, voor niet gerealiseerde onverhoopte risico’s gebruiken voor extraatjes aan de NoordZuidlijn is een gotspe. Ga dat maar eens uitleggen aan de mensen die echt lijden onder de bezuinigingen!
Dan nog goed nieuws.

De zorgvuldig door de coalitie om zeep geholpen Opstapper is terug. Niet in de door de PvdA vurig gewenste vorm van een vrijwilligers project, maar als particulier commercieel initiatief. Een waar een deel van de chauffeurs niet in de WW zijn terecht zijn gekomen, maar een nieuwe baan door hebben gekregen.

Red Amsterdam’s taak om projecten en ideeën aan de maat van Amsterdam te toetsen is echter nog lang niet volbracht. Amsterdam – of zelfs de Randstad – is geen Shanghai, Londen, Rio de Janeiro of New York. Zelfs geen Toronto of Berlijn.
De afgelopen periode hebben we weer voldoende soortgelijke projecten langs zien komen, waarvan we op onze vingers kunnen natellen dat ze een maatje te groot zijn en het de Amsterdammers onnodig veel geld gaat kosten.
De tweede Zeesluis. De Olympische spelen. De IJmeerlijn.
En de verzelfstandiging van de haven, waarvan de VVD voorstelt om het meteen maar te privatiseren. De haven van Amsterdam beslaat 10% van ons grondgebied. Wij vinden het onbegrijpelijk dat er de wens bij sommigen bestaat om de bevoegdheid daarvan over te dragen aan een particuliere onderneming.
We zijn nog steeds een voor een compacte bloeiende haven, die rekening houdt met hoogwaardige lading en niet een opslagplaats is voor kolen en benzine. Zie de havenvisie van Asscher en Gerson. Hoe kunnen wij als duurzame stad nou trots zijn op de status van grootste benzinehaven van de wereld?

Voor ons ligt een begroting waarin we – door crises en grote fouten in het verleden – moeilijke keuzes moeten maken en daar gaan we het de komende maand over hebben.
In grote lijnen hebben we geen kans om aan de bezuinigingen die het rijk ons oplegt te ontsnappen. Maar een woord van protest is toch nog steeds op zijn plaats.
Het college is na een boze wethoudersbrief simpelweg zijn wonden gaan likken. Machteloosheid over een asociaal beleid waarbij de zwakste de grootste lasten dragen en een onbeschaafd en onbeschoft cultuurbeleid.
Maar in plaats van te trachten de maatregelen van het rijk te verzachten, geeft dit college een schop na, met name de extra bezuinigingen van B&W op de kunstinstellingen over de hele linie is voor ons niet acceptabel.

De Griekse tragedie – en zoals al enige jaren gebruikelijk door Rome geïmiteerd, kan voor het cultureel beleid ook voordelen hebben.

Wat is namelijk het geval;
de begroting van het leningfonds voor 2012 heeft in vergelijking met het lopende jaar een conservatiever karakter.
De rente inkomsten van het fonds, in feite reserveringen, zijn niet meer op 4,25% gebaseerd maar er is gerekend met 4,5%.
En toch wordt er begroot voor 2012 dat het overschot lager is dan in 2011.
Het is ‘maar’ 26 miljoen tegen 31 voor het lopende jaar. Dat is toch merkwaardig want inmiddels is er wel wat gebeurt op de kapitaal markt!

• Dankzij de Griekse tragedie vluchten de beleggers naar Duitsland en Nederland
• Kan Amsterdam op de kapitaalmarkt nu tegen 2,75% terecht (een enorme marge tegenover de 4,5% die ook voor nieuwe projecten gerekend wordt)
• De korte rente, voor daggeld, waar rondt 500 miljoen geleend wordt is extreem laag. Tot onder de 0,3%! Terwijl er begroot wordt op ruim 2% (in 2010 is op het korte geld 0,35% betaald)

Dus enerzijds worden de inkomsten ten laste van de begroting berekend tegen 4,5% in plaats van 4,25%. Anderzijds zijn de rente kosten veel lager, en desondanks wordt het overschot veel kleiner begroot. Je kunt dus verwachten dat zowel het overschot van het lopende jaar hoger is dan de begrote 31 miljoen, veel hoger (wethouder wat is de stand op dit moment?)
En je kan er redelijkerwijs er vanuit gaan dat het begrote overschot substantieel groter zal.
Wees gerust de Grieks-Romeinse crisis is nog lang niet over. Pas als de herstructurering en de curatele uitgewerkt zijn kan je van herstel spreken. Merkel zei laatst; “het kan nog wel tien jaar duren”

Er zit dus nog veel ruimte in de begroting 2012.

Hoopt het college deze gelden later dit jaar aan ons te presenteren als meevallers van prudent beleid?
Of dekt met zich vast in voor tegenvallers die men nu nog niet durft uit te spreken?

Ons prioriteit is de extra bezuinigingen in de kunst weg te nemen.
Er ligt hier een sluitende begroting voor 2012. Dat is een uitstekende prestatie, zeker in deze tijd, voor een wethouder Jeugd en Onderwijs, die financiën er als klus bij doet.

Maar met mijn ervaring ben ik ervan overtuigd dat er nog veel verbeterd kan worden aan de manier waarop deze gemeente met haar financiën en organisatie om gaat. Een aantal kritische rekenkamerrapporten van het afgelopen jaar hebben dat weer aangetoond. En denk aan de problemen en kosten van de ICT en wat ons staat te wachten bij de integratie van de Stadsdelen.

Er is geen enkel bedrijf in de wereld met een omzet van 5 miljard euro en 15.000 medewerkers, waarvan de CFO zijn aandacht voor de financiën moet delen met andere portefeuilles. En dat is niet voor niets. Financieel beheer is daarvoor een te belangrijk en te bedrijfskritisch onderwerp.

Wij juichen in dit verband zeer toe dat besloten wordt tot één stad één begroting, hoognodig. Zelfs al zou de wet van Donner niet doorgaan. Een goed initiatief van Asscher dat navolging verdiend op andere beleidsterreinen zoals Ruimtelijke Ordening en het verkopen van Onroerend Goed.

Red Amsterdam wil daarom ook pleiten voor een dedicated wethouder van financiën. Een wethouder die zich volledig kan concentreren op ons huishoudboekje.

Pitt Treumann, raadslid Red Amsterdam

PvdA op historisch dieptepunt in Amsterdam Invloed PVV beperkt

Als er nu in Amsterdam gemeenteraadsverkiezingen worden gehouden, dan zal de PvdA op een historisch lage elf zetels uitkomen. Dat blijkt uit een opinieonderzoek van Peil.nl/Maurice de Hond in opdracht van stadspartij Red Amsterdam onder een representatieve steekproef van ruim 800 Amsterdammers.

De volledige uitslag: Peiling gemeenteraad 9-10-11

De volledige uitslag: Peiling gemeenteraad 9-10-11

 

Ook de andere collegepartijen krijgen er van langs. De VVD verliest een zetel en komt uit op zeven, GroenLinks verliest er twee en komt uit op vijf.

De oppositie weet daarentegen goed te scoren. SP verdubbelt van drie naar zes en D66 wordt de tweede partij, met een winst van zeven naar negen zetels. CDA verliest een zetel en komt uit op een. Van de kleine partijen weten Partij voor de Dieren en Red Amsterdam haar zetel te behouden, maar zal Trots haar zetel verliezen.

De PVV weet haar landelijke populariteit maar beperkt te verzilveren in Amsterdam. Zij weet negen procent van de stemmen te trekken, slechts de helft van wat de PVV landelijk scoort.

Red Amsterdam raadslid Pitt Treumann: “Een dergelijke uitslag zou na 60 jaar eindelijk het perspectief geven op een college in Amsterdam zonder PvdA. Ondanks de populariteit van Lodewijk Asscher bij de PvdA achterban, weet hij als lokale partijleider opnieuw niet de stemmen vast te houden in Amsterdam. Na een flinke verkiezingsnederlaag van 20 naar 15 zetels in 2010, zet de trend nu door en komen ze uit op een historisch lage 11 zetels.”

Peil.nl onderzoeker Maurice de Hond: “In Amsterdam zijn in deze peiling ook, zoals gebruikelijk, de effecten van de landelijke electorale trends te zien met het verlies van de PvdA.”

Ook heeft Red Amsterdam laten onderzoeken wat er gestemd wordt als de PVV niet meedoet aan de verkiezingen in Amsterdam. De PvdA verliest dan drie zetels en komt uit op twaalf, VVD wint een zetel en komt op negen. GroenLinks blijft twee zetels verliezen (vijf). Bij de oppositie blijft de uitslag hetzelfde, op Red Amsterdam na. Deze stadspartij verdubbelt van een naar twee zetels.

Pitt Treumann: “Met of zonder deelname van de PVV blijft er een duidelijke plek voor Red Amsterdam in de Amsterdamse gemeentepolitiek. We zijn blij met dit vertrouwen en geeft ons de verzekering dat onze kritische houding ten opzichte van het gemeentebestuur gesteund wordt door de Amsterdammer. Zeker ook omdat de rest van de oppositie ook zo goed weet te scoren.”

MuzyQ het vervolg…

Na de onthullingen van Geen Stijl en het eerdere debat in de Gemeenteraad, kwam wethouder van financiën Lodewijk Asscher van de week met een feitenrelaas over het dossier MuzyQ. In de commissie AZF zei Roderic Evans-Knaup er het volgende over;

Laten we voor de verandering eens bij het eind beginnen.

Wethouder Gehrels, die er vanmiddag helaas niet bij kan zijn in verband met een afscheidsfeestje van een lokale Rabobank directeur, bezwoer ons bij de commissie OZK van 15 juni dat het college geen formele bemoeienis heeft gehad met de kwestie MuzyQ in het stadsdeel Oost. Ik lees even wat citaten voor uit het woordelijk verslag:

“Ik ben blij dat u mijn invloed niet onderschat maar u moet hem ook niet overschatten. Het is hier het stadsdeelbestuur dat verantwoordelijk is, die de voordrachten maakt, die accordeer ik niet. Vanzelfsprekend overleg ik regelmatig met de collega’s uit de stadsdelen. Wat ze daarmee doen, valt onder hun verantwoordelijkheid, tenzij ik reden zie om daar in formele zin iets anders mee te doen. Die reden heb ik niet gezien.”

En verder:

“Het feitenrelaas. Ik zou bijna denken dat het overbodig is omdat alles nu openbaar is.”

Iets later:

“Wat wij in formele zin hebben gedaan, hebben wij aan uw raad voorgelegd”

Wat nog een keer benadrukt wordt met:

“Wij hebben in formele zin aan u voorgelegd wat aan u voorgelegd dient te worden en daarmee denk ik dat u goed geïnformeerd bent.”

En over de onwenselijkheid van bemoeienis van het college zegt mevrouw gehrels het volgende:

“Dit heeft niets met transparantie of duiken te maken. Dit heeft te maken met de manier waarop wij taken, verantwoordelijkheden, bevoegdheden in deze stad hebben verdeeld. Op het moment dat de centrale stad zomaar overal intreedt, ontstaat er een warboel. Dan is het volgende keer een ander gebouw of een andere verkoop van het een of ander.”

En natuurlijk haar mantra:

“Hoe transparanter, hoe charmanter”

En toen dook een paar dagen later de brief op van de burgemeester waarin onder voorwaarden formeel toestemming wordt verleend voor de aankoop van het gebouw. Hoezo geen formele betrokkenheid. En hoezo de raad goed geïnformeerd? Deze brief kenden we niet.

Natuurlijk is het zo, dat toestemming geven niet opdracht geven is, zoals Wethouder Asscher ook al betoogde in de raad.

Of toch wel? Het stadsdeel was namelijk al van plan om het pand aan te kopen. Daar was geen toestemming voor nodig. Dat weten we nu allemaal.

De crux zit ‘m in de beperkende voorwaarden. Namelijk dat het college alleen toestemming geeft als de exploitant gewipt wordt. En dat was het stadsdeel NIET van plan. De brief is dan ook niet bedoeld om het stadsdeel toestemming voor iets te geven. Het is bedoeld om het stadsdeel te verbieden om nog langer samen te werken met de exploitanten. Geen toestemming dus, maar een verbod. Dat is wel een opdracht.

En zo geschiedde. DB lid thesingh gaf in een memo op 22 maart nog wel aan dat dat voor de nodige problemen gaat zorgen, maar ze belooft slaafs de lijn van het college te volgen. Gek trouwens, dat het College op de 24e vraagt of het stadsdeel hun lijn gaat volgen, terwijl dat al schriftelijk  op de 22e bekend was gemaakt.

Wethouder Gehrels schrijft daarop een bedankbriefje op 25 maart, waarin ze verheugd is dat het DB zich aan de voorwaarden van het college gaat houden. En ze benadrukt dat ze geen zin heeft om met de exploitanten onderhandelen. Dat moet het stadsdeel zelf doen. Wel is ze bereid om op de achtergrond dingen in te fluisteren. Ze schrijft het als wethouder Kunst & Cultuur en tevens namens wethouder Asscher. Dat is toch een hoop college bemoeienis voor een zaak waar de centrale stad zich niet mee bemoeit.

Dan is er nog iets geks met de toestemmingsbrief van de burgemeester aan Oost. Wethouder Asscher onthulde in de raadsvergadering, dat niet de burgemeester, maar hij de brieft heeft ondertekend. Als Loco, want de burgemeester was in China.

Ik heb de brief nog eens goed bekeken, maar er staat toch echt burgemeester mr. E.E. Van der Laan. Met de krabbel van Asscher erboven, daar kwam ik achter toen ik handtekeningen ben gaan vergelijken. Maar niks geen aantekening erbij als: bij afwezigheid van, of in opdracht, of namens, en ook niet: Loco. Nee, gewoon een krabbel, die net zo goed van de burgemeester had kunnen zijn. Op z’n minst vreemd.

De brief is gedateerd 24 maart. In het feitenrelaas wordt ook gezegd dat de brief op de 24e is verstuurd. Maar de burgemeester was toen helemaal niet in China. De maiden flight van de KLM vertrok pas de 27e naar Xiamen. Drie dagen later. Curieus.

De bedoeling van het feitenrelaas was om het ons allemaal wat duidelijker te maken. Voor Red Amsterdam is het er eigenlijk alleen maar mysterieuzer op geworden.

Maar goed, nu de inhoud.

Wat ons betreft zijn er drie belangrijk aspecten: De aankoop van het pand. Het wippen van de exploitant. En de mogelijke staatssteun.

Mochten we besluiten dit dossier inhoudelijk te gaan behandelen, dan zullen wij betogen dat de keuze tot aankoop voor 13 miljoen en een verlies nemen van 14,5 miljoen bij lange na niet financieel de beste optie is voor de gemeente. In tegendeel, er zijn diverse scenario’s te bedenken, waarbij we veel minder hoeven te investeren en veel minder risico lopen. Overigens lijkt ons dit besluit een wel erg ruimhartige geste naar FGH en de Rabobank. Maar ook vanuit andere perspectieven dan het financiële, zien we niet in dat dit het beste besluit is.

Dan het wippen van de exploitant. Het feitenrelaas geeft de indruk dat we te maken hebben met een onbetrouwbare exploitant en eigenaar, die hun verplichtingen niet nakomen. Ze zouden nooit een cent betaald hebben aan FGH. Toch is feitelijk onjuist. FGH bank heeft voor de eerste 9 maanden van de looptijd rente en aflossing ontvangen van de eigenaar. SOS is ook niet plotseling gestopt met betalen. Ze hebben vooraf  duidelijk gewaarschuwd dat het misgaat als er niet naar nieuwe

oplossingen gekeken gaat worden. Zoals het een goede partner betaamt. Er is alleen niet geluisterd. Er was een nieuw DB en die vond het een rot project. Oplossing: koop het pand, dan hebben we tenminste nog iets.

Wel kwam het DB tot de conclusie dat het beter was om de huidige exploitant te laten zitten. Lijkt ons ook logisch, want er zit veel materiele en commerciële kennis in de organisatie. Er is ook hard gewerkt door de exploitant, ondanks alle tegenslagen door voornamelijk externe factoren.  De brief die we vanochtend van de ondernemers hebben gehad maakt nog eens duidelijk dat het de meeste problemen zijn overwonnen en dat de exploitatie de goede kant op gaat. Zo goed zelfs dat er op korte termijn weer kan worden begonnen met rente en aflossing betalen. Geen exploitant die knock-out is dus. Dat vraagt toch op z’n minst om een nieuwe overweging.

Dan de staatssteun. Of die er nou wel of niet is geweest, wordt wat ons betreft steeds minder belangrijk. Waar het om gaat is of je het nou wel of niet moet melden. De wethouder lijkt bang voor de relatie met banken en voor een mogelijke precedentwerking. Maar de gemeente heeft zelf in 2008 het precedent al geschapen. In een rechtzaak over de renovatie van de Westergasfabriek is de gemeente zelf begonnen over ongeoorloofde staatssteun via een garantstelling.

En dat achteraf melden niet mogelijk is, blijkt ook niet waar te zijn. Zeer recente jurisprudentie wijst dat uit. Vorige week was er in Groningen een uitspraak geweest in een kort geding tegen de gemeente Winsum, waarin de rechter heeft geoordeeld dat een overeenkomst nietig is in verband met ongeoorloofde staatssteun. De rechter geeft aan dat melding bij de Europese Commissie – vier jaar na het sluiten van de overeenkomst – daar meer duidelijkheid over moet geven. Melding achteraf kan dus blijkbaar wel.

Ook dit vraagt om nader onderzoek, want het is te gecompliceerd om er nu verder op in te gaan.

Tenslotte de informatievoorziening aan de raad. We betreuren het zeer dat pas na zeer intensief aandringen van de hele raad en pas na het opduiken van nieuwe feiten er wordt overgegaan tot informeren. De schijnbewegingen van wethouder Gehrels in het OZK debat geven ons sterk de indruk dat er geprobeerd is deze zaak buiten het zicht van de raad te houden. De controlerende taak van de raad wordt daarmee tegengewerkt. Of op z’n minst niet serieus genomen. Dat is wat ons betreft geen fijn conclusie en de argumentatie hierover van de wethouder tot nu toe geeft ons niet het gevoel dat dat in de toekomst verbeterd gaat worden. Graag een reactie hierop van het College.

Voorzitter, ik rond af met de volgende vragen:

1.   En als eerste een detailvraag: wat is de motivatie om een melding te doen bij de AFM en wat voor melding is dat geweest?

2.   Kunt u nogmaals uw oordeel geven over de manier op en de mate waarin het college de raad heeft geïnformeerd?

3.   Gelooft u nog steeds dat aankoop van het pand en een direct verlies nemen van 14,5 miljoen euro financieel de beste optie is voor de gemeente?

4.   Bent u nog steeds van mening dat het beter is om zelf een exploitatie BV op te zetten en de huidige exploitant aan de kant te zetten?

5.   Bent u bereid om de mogelijkheden tot melding van mogelijke ongeoorloofde   staatsteun verder te onderzoeken?

Verzelfstandiging Haven Amsterdam

Op 8 juni 2011 kon er bij de raadscommissie Bouwen, Wonen en Klimaat (BWK) worden ingesproken over het voorstel om Haven Amsterdam te verzelfstandigen.

De planning van de inhoudelijke behandeling door de raadscommissie BWK is (voorlopig) als volgt:

  • 8 juni: gelegenheid om in te spreken
  • 29 juni: eerste behandeling voorstel tot verzelfstandiging
  • 7 september: vervolg behandeling voorstel tot verzelfstandiging

Verzelfstandiging Haven Amsterdam

Op 15 maart jl. heeft het college aan de gemeenteraad voorgesteld om het Amsterdamse Havenbedrijf te verzelfstandigen. Verzelfstandiging is volgens het college nodig om de internationale concurrentie beter het hoofd te kunnen bieden. Haven Amsterdam kan zo meer samenwerken met de logistiek-commerciële sector en andere Nederlandse en Europese havens. Het is aan de gemeenteraad om hier uiteindelijk een definitief besluit over te nemen.

Haven Amsterdam is van groot economisch belang voor zowel de stad Amsterdam als de omringende regio. De haven is sinds 2009 de vierde haven van Europa. De bedrijvigheid in het Noordzeekanaalgebied draagt voor 7,5 miljard euro bij aan de regionale en nationale economie. In 2008 werkten in het gebied 65.000 mensen, waarvan 35.000 in de Amsterdamse haven.

Het Amsterdams Havenbedrijf zou na verzelfstandiging doorgaan als NV Haven Amsterdam. Alle aandelen zijn in eerste instantie in handen van de gemeente Amsterdam. Regiogemeenten, provincie, het Rijk en andere havenbedrijven kunnen bij deze organisatievorm mogelijk op termijn deelnemen door grond of kapitaal in het havenbedrijf in te brengen.

Relevante stukken

Met verzelfstandiging zijn dus grote belangen gemoeid. Om een weloverwogen besluit te kunnen nemen, heeft de raadscommissie twee expertmeetings (op 6 april en 18 mei jl.) georganiseerd waar interne en externe deskundigen zijn gehoord.
BURGERINITIATIEF LUC SALA
Dit initiatief wordt op woensdagavond 22 juni in de gemeenteraad behandeld:
 

B&W heeft een voorstel in voorbereiding om de Amsterdamse Haven te verzelfstandigen, met de bedoeling hier delen van te verkopen. Naar verwachting neemt de Gemeenteraad hier eind dit jaar een definitief besluit over.

Amsterdam wil z’n haven verzelfstandigen en aandelen verkopen. De verkoopprijs is 150 miljoen voor 2650 hectare (6 euro/m2), en men geeft de erfpachtcanon van 625 miljoen ook nog gratis mee. Daarna is de NV Havenbedrijf vrij om b.v. nog meer gevaarlijke kerosinetanks neer te (laten) zetten, en meer op winst dan op milieu en werkgelegenheid te mikken. Dit alles is een zeer drastisch besluit, waar de burgers, de bewoners en  ondernemers in de haven buiten worden gehouden. Door het formulier (als word.doc) (Burgerinitiatief) te ondertekenen en ALLES in te vullen (anders is het niet geldig) vraagt u de gemeenteraad dit besluit te heroverwegen op een manier, die mogelijk maakt hierover een zogenaamd referendum te organiseren.

formulier als htm file

 


VAN HET GREMIUM NAAR DE GERANIUMS

Het fijne van een afscheidsspeech, meneer de Voorzitter, het fijne is, dat niemand geacht wordt me te interruperen. Ik kan gewoon mijn betoog afmaken zonder dat de jongelui van VVD of GroenLinks me van mn apropos kunnen afbrengen met nare opmerkingen. Zoals de vorige keer, toen ik ze notabene bezorgd waarschuwde! voor buikpijn na het kritiekloos opschrokken van zoete koek. En zij míj verweten dat ik de cijfers niet kon ophoesten, die ze niet aan mij, maar aan de wethouder hadden moeten vragen.

Voorzitter, college, collega raadsleden, leden van griffie en andere medewerkers !

Het fijne van een afscheidsspeech is ook dat deze de mogelijkheid biedt om hier vanaf dit spreekgestoelte -’ex cathedra’ zogezegd- te refelecteren op het verleden , tevens het heden wijselijk te beschouwen, en natuurlijk de aanwezigen pauselijk  te vermanen.

En het fijne van een afscheidsspeech is ook dat het een eindpunt markeert.  Het is afgelopen, voorbij. Ik neem afscheid. Voldaan, maar doodmoe. Hard gewerkt, veel geleerd, maar ‘nu even niet’. Het is zoiets als thuiskomen na een wereldreis: een hoop gezien, -veel gemist- maar blij dat ik weer in mn eigen bed mag liggen.

Want het was een vreemde wereld, dames en heren, waar ik een jaar geleden binnenstapte. Een wereld waarin ik pas na enige tijd dwalen een ragfijn web ontwaarde van mores en conventies, procedures en afspraken, coalities en ambities, openbare en geheime agenda’s; kortom, een web waar een gewoon mens al snel verstrikt in raakt.

Na een poosje kwam ik erachter dat het web een naam had: “Politiek”! Daar kom ik zodadelijk op terug.

Want ik wil één ding niet vergeten te memoreren. In de praktijk van alledag ten stadhuize ontdekte ik een mij tot dan toe onbekend fenomeen;….de Griffie! De discrete, geduldige, verstandige ambtelijke ondersteuning voor de Raad. De griffie wees me de weg door de krochten van het Stadhuis en langs de raggen van de gemeentepolitiek. De griffie was de bron van informatie, waar ik me aan kon laven. Met aan het hoofd een lieve schat; de Raadsgriffier Marijke Pe.  Zij en haar staf bleken er niet alleen te zijn voor de gevestigde partijen en de doorgewinterde raadsleden. Ook voor ons. De nieuwkomers. Juíst voor ons. Nooit is Red Amsterdam met dédain afgedaan. Steeds hebben ze ons, de fractie, zonder aanziens des persoons op weg geholpen en voor uitglijers behoed. Zij bleken, en zíjn -net zoals het onvolprezen gilde van portiers ten Stadhuize- de enige oprechte zekerheid, de enige constante factor in de eb en vloed van komende en gaande gemeenteraadsleden en andere politici. Dank daarvoor.

De laatste tijd wordt me steeds gevraagd of ik “blij ben er vanaf te zijn”. Of -nog erger- of ik “teleurgesteld” ben over wat ik heb kunnen doen of wat Red Amsterdam heeft kunnen bereiken.

Zonder diplomatiek te willen zijn is het oprechte antwoord: Ja en Nee.

Nee. Het was -vanaf den beginne- de afspraak dat ik het één jaar zou doen en dan  zou opstappen. Nu na een jaar weet ik, dat een termijn van twéé jaar het minimum is om het vak van gemeenteraadslid te leren.

Ja. Ik ben blij dat ik niet meer zo keihard zal hoeven te werken als in het afgelopen jaar, dat ik die overload aan informatie niet meer hoef te absorberen, en dat ik zelf weer mijn eigen agenda mag beheren.

Nee. Ik zal de bedrijvigheid hier missen. En de mensen. En de ‘éducation permanente’. Het was een voorrecht om bovenop het Amsterdamse nieuws te zitten -wat je anders ‘s avonds in de krant leest-, en het was fascinerend om de achterkant van het weefsel, het ‘petit-point’ van de macht te kunnen observeren.

Nee. Er is, wat mij betreft, dan ook geen sprake van teleurstelling. Ik wist maar al te goed waar ik aan begon en dat een éénpersoonsfractie geen gewicht in de schaal legt.

Natuurlijk hebben wij onze verkiezingsbelofte waargemaakt, geageerd tegen de NoordZuidlijn, en dat zal Red Amsterdam blijven doen. Het is onze ‘raison d’être’ in dit forum.

Red Amsterdam leeft niet in de illusie dat we de NoordZuidlijn tegen zouden kunnen houden, maar wij zijn er om te laten zien dat dit monster aan de fundamenten van onze stad knaagt. De NoordZuidlijn is de onheilspellende metafoor voor iets veel groters.

Materieel gezien staat de NoordZuidlijn symbool voor al die andere megalomane projecten, die de stad op zn palen laat wankelen: de Zuid-as, de Zeesluis, IJburg twee en drie.

Immaterieel is de NoordZuidlijn symbool voor te grote ambities in de politiek, te grote ego’s en te geringe capaciteiten om ze waar te maken. Voor wensdenken, voor de illusie van de maakbaarheid van de samenleving, waar “optimisme als een plicht” gevoeld wordt, zonder rekening te houden met de lengte van de polsstok, de perceptie van anderen en de harde werkelijkheid van de financiële middelen.

Denk aan de ontluisterende bevindingen in de Enquete Limmen, denk aan de computerchaos in de gemeente en de stadsdelen; het ICT-debacle.

Denk aan de onkunde om een straat, een sluis of een brug binnen het budget op te leveren, of een museum binnen de daarvoor geplande tijd. Of een NoordZuidlijn.

Denk aan het het failliet van het Danshuis, het Musiq-gebouw in Oost, de aannemer Midreth, dat je van kilometers ver kon zien aankomen.

Denk aan de persoonlijke ambities die een vruchtbare samenwerking in de weg staan en handenvol geld kost, zoals met AT5 of de Kunstraad.

Denk ook aan de kleinzieligheid van de burenruzies in de stadsdelen, in West, in Oost, waar politiek culmineert in ordinair gekijf van gekwetste ego’s, die zelfs op straat te horen is.Naar mijn gevoel, een intrinsiek gevolg van de illusie dat stadsdelen de democratie zouden dienen, zonder rekening te houden met de menselijke maat en persoonlijke ambities, die daar het meest aan de oppervlakte geraken. Dit alles en allemaal in de superieure wetenschap ten stadhuize dat de macht pro forma gedelegeerd is, en echte politiek niet elders dan hier bedreven wordt.

Nee. Ik had niet de illusie, dat er naar ons geluisterd zou worden of dat Red Amsterdam er iets toe doet.

Hoe verstandig het ook zou zijn een moratorium op de afbouw van de NoordZuidlijn in te stellen, hoe onverstandig het ook is om in deze tijd zo veel geld uit te geven aan de uitbouw van de NoordZuidlijn naar Amstelveen, hoe waarschijnlijk het ook is dat de geologische gesteldheid onder het station Vijzelgracht een onoverkomelijke barrière zal blijken te zijn om de NoordZuidlijn ooit te voltooien, uit prestige-overwegingen en partij-politiek, zullen de alfa-mannetjes persisteren dat het MOET. Koste wat het kost.

Ja. Ik had de hoop dat het ons zou lukken ‘De Opstapper’, het busje voor de binnenstad te redden van de ondergang.Het leek er ook op. Schijnbaar mocht De Opstapper op grote sympathie rekenen binnen de Raad. De PvdA wilde hem behouden. GroenLinks zou onze motie mede ondertekenen. De kleine partijen deden dat ook.En dan merk je, tot je verbazing, dat als het puntje bij het paaltje komt, alle mooie woorden ten spijt, dat om particuliere, of opportunistische, of partijpolitieke redenen de meerderheid tot behoud van De Opstapper plotsklaps is verdampt.

Verbazing: Ja. Teleurstelling: Nee, niet echt. Dat gebeurt nou eenmaal in de politiek.

Verbazing: Ja. Niet dat het gebeurt, maar dat mensen in staat zijn om eerst iets met grote oprechtheid te beweren, en dan met droge ogen iets totaal anders kunnen doen.

En als je je dan afvraagt hóe dat kan dringt zich toch een uiterst banale vergelijking aan me op. Het zal u niet verbazen dat ik als actrice moet denken aan een ordinaire soap. En dat bedoel ik niet badinerend. Politiek voldoet aan de onontkoombare wetten waaraan een soap moet voldoen. Banaal, spannend, gemeen, griezelig dicht de werkelijkheid benaderend, het echte leven.

Want hoe serieus de actores ook zijn, hoe belangrijk hun beslissingen ook voor de burgers, voor de stad en voor het land, wel beschouwd draagt het politieke bedrijf alle kenmerken van Goede Tijden, Slechte Tijden. In Amsterdam getiteld Kleine Kansen, Grote Gevolgen.

Het is een dagelijks terugkerende, fascinerende, hijgerig opgediste serie dramatische gebeurtenissen zonder eind, met ingewikkelde verhaallijnen, die naar behoeven de aandacht trekken of verdwijnen onder het stof van nieuwe conflicten, waarin intriges en overspel, beloften en verraad, boeven en slachtoffers, idealisten en lawaaimakers, alfa-mannetjes en underdogs hun plaats opeisen en ondergaan in de waan van de dag.

Begrijp me goed. Ik bedoel dit niet badinerend.

Het is net zo echt, netzo fascinerend en verslavend als de krant en het Journaal voor nieuwsjunks, zó fascinerend en verslavend zijn de voorthollende gebeurtenissen van de politiek voor snel-schakelende, slimme jongens en ambitieuze meisjes, de politiek.De politiek is een fascinerende, intellectuele uitdaging,  heb ik gezien. Het heeft alleen niets met democratie te maken. Het is gymnastiek voor de geest, schaken op hoog niveau, een competitie van de competenties. Rücksichtslos. Even overweldigend als meeslepend, als in een soap.

Op een dag kan je niet meer zonder. Ben je verslaafd aan het spel, aan het pluche of aan de macht.

Op een dag word je uit het script geschreven.Omdat het de afspraak is. Of een nieuwe coalitie is gesloten. Motie van wantrouwen aan je broek. Van het gremium naar de geraniums.Kan je naar huis, naar je eigen bed.

nieuwjaarsspeech Theo Stokkink

Nelly Frijda luistert in de GO Gallery naar de nieuwjaarsspeech van Theo Stokkink

Amsterdam heeft een groots verleden en wil ook een grote toekomst tegemoet gaan. Wie het verleden van Amsterdam slecht kent of niet heeft meegemaakt, moet zich maar eens gaan orienteren in het Amsterdams Museum.
Of luisteren naar de vele liedjes die daarover bestaan. Aan de Amsterdamse grachten is wereldberoemd.
Ik zelf luister van tijd tot tijd wel eens naar het jiddische Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen.
Weg is de gein, zegt het lied. Het gaat over wat er na de Tweede Wereldoorlog van Amsterdam was overgebleven.
Om heel andere reden lijkt datzelfde lied nu ook op de huidige tijdsgeest te slaan. Humor en de gein hebben nu plaats gemaakt voor stress, voor irritatie en onverdraagzaamheid. Amsterdammers lopen elkaar in de openbare ruimte voor de voeten, fietsen elkaar voor de sokken of voelen zich onveilig.

In het openbaar vervoer was het gebruikelijk je plaats af te staan aan een oudere, kom er nog maar eens om.

Het verleden van Amsterdam lijkt alleen nog maar een façade, terwijl het voort zou moeten leven in het heden en in de toekomst. Zonder verleden geen heden, zonder heden geen toekomst. De directeur van het Amsterdams Historisch Museum, Paul Spies, heeft dat blijkbaar goed begrepen, hij heeft de naam van het museum veranderd in Amsterdams Museum en dat kan niet eens tot misverstanden leiden in een tijd waarin vrijwel alle grote musea in Amsterdam gesloten zijn.

De politieke partij Red Amsterdam vindt dat wie het verleden van Amsterdam niet respecteert zich niet zou mogen bezighouden met de toekomst van Amsterdam. Dat beschouwen we simpelweg als karaktermoord.

Zonder dat respect raken we als Amsterdammers in de stress en vindt er op alle fronten kaalslag plaats. Red Amsterdam is dan ook alleen maar bereid om met respect voor het verleden in de toekomst van Amsterdam te investeren. Een Amsterdammer is altijd trots op zijn stad geweest. Voor een Amsterdammer heeft een stads-vernieuwer die zijn hand overspeelt, afgedaan. Meegaan met je tijd is uitstekend, maar megalomaan gedrag is verwerpelijk, net zo verwerpelijk als verkwisting van overheidsgeld, van geld dat niet in de knip zit.
Red Amsterdam heeft vier jaar de tijd gekregen om zich als lokale partij te profileren en het onmisbare van haar bijdrage in de gemeenteraad aan te tonen. We zijn nu een jaar oud en we willen als stadspartij absoluut een blijvertje worden. Een partij van en voor de burgers van Amsterdam.

Ja, we streven zelfs naar een standbeeld van een wethouder van Red Amsterdam, een standbeeld dat in de loop van deze eeuw nog zal verrijzen want het is opvallend hoe weinig standbeelden van wethouders er sinds dat van Wibaut zijn bij gekomen.
Amsterdam telt heel wat standbeelden: Andre Hazes, Spinoza, Johnny Jordaan, Multatulli, Theo Thijssen, Anne Frank, Kakadorus, Joost van den Vondel, Bredero, Max Euwe, Rembrandt van Rijn en noem ze allemaal maar op. Allemaal grote burgers van Amsterdam.
Ik zal u niet alle namen noemen van wethouders voor wie wij zeker geen standbeeld willen neerzetten.
Veel van die wethouders kwamen even langsfladderen, legden een drol en hebben ons, de Amsterdamse burgers, in de stank laten zitten.
Wij zijn een Amsterdamse stadspartij, opgericht door burgers waar niet naar werd geluisterd. En het adagium luidt: als je niet horen wil moet je maar voelen. Tot nu toe zijn het niet meer dan speldenprikken geweest. Speldenprikken richten weinig uit tegen het geweld van zo’n gigantische boor waar het college de stad met weinig respect voor het verleden mee te lijf gaat. En dat notabene ook nog onder de gordel.
Maar Amsterdam is niet in een dag gebouwd en laat zich dus ook niet in een dag afbreken. We verkeren tussen droom en daad. Het vraagt om enig uithoudingsvermogen.

Ik wens u een liefdevol en gelukkig 2011, vol humor en gein. Ik dank u voor uw aandacht.

Theo Stokkink, voorzitter Red Amsterdam

Nelly bij 1Vandaag

Het TV programma 1Vandaag besteede (27-12-10) in de kerstweek tijd aan mensen die in het afgelopen jaar veel in het nieuws waren. Nelly Frijda was een van hen en haar  “kerstkaart” is hier te zien:

sitestat
Verslag: Sander ‘t Sas Redactie: Fouzia Elhannouti (27-12-10)

Nelly Frijda richtte in 2009 samen advocate Nelleke van ‘t Hoogerhuijs de partij Red Amsterdam op. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 wordt ze met 5456 voorkeursstemmen gekozen in de Amsterdamse raad. Vanavond blikt EenVandaag met haar terug op het afgelopen jaar. Hoe kijkt ze terug op de gemeenteraadsverkiezingen, Red Amsterdam en de Noord-Zuidlijn?

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.

Nelly was al eerder te zien in 1Vandaag (20-02-10)
sitestat
Deze week(20-02-10) volgt EénVandaag actrice Nelly Frijda, die campagne voert voor de door haar opgerichte partij Red Amsterdam. De partij, die meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, verzet zich met hand en tand tegen de steeds duurder wordende nieuwe metrolijn in Amsterdam. We gaan met Nelly Frijda naar bewoners die door de bouw van de Noord-Zuidlijn hun huis zagen verzakken.

Ook voert ze campagne bij de Bijenkorf die risico’s vreest als het boren van de tunnel op 11 maart gaat beginnen. Samen met haar dochter Miranda heeft ze een carnavalsliedje opgenomen om haar onvrede te uiten. (luister hier)

Nelly Frijda (1936) heeft een enorme staat van dienst. Vanaf haar achttiende staat ze al op de planken, inmiddels dus meer dan vijftig jaar. Ze begon in het cabaret van Wim Kan en speelde in meer dan dertig films en televisieseries, waaronder Keetje Tippel, Mama is boos!, De Johnsons, Mijn Franse tante Gazeuse, Ellis in Glamourland en Het Zwijgen. Bij het grote publiek is ze vooral bekend als Ma Flodder uit de films Flodder en de gelijknamige televisieserie.
Dit seizoen zou Frijda naast Jon van Eerd te zien zijn in de theaterkomedie Oranje Boven. Ze moest echter wegens ziekte afzeggen en haar rol werd overgenomen door Liz Snoijink. Naast haar acteerwerk treedt ze tevens op als zangeres in radioprogramma’s.

DE STAAT VAN NELLY

Voorzitter!
Ik zou willen verzoeken om enige minuten stilte.
….

Ik zou de mij hier toegemeten spreektijd zwijgend moeten vullen. Als protest.
Als protest tegen een afspraak, die ons, in een brief van de Wethouder van Financiën van 1 oktober jl. werd voorgehouden. En die ons, de fractievoorzitters van de Gemeenteraad, expliciet verbood om te spreken over de inhoud van de Bestuurlijke Hoofdlijnen van de Begroting 2011, die hier vandaag ter tafel liggen.
Een verbod dat mij verhinderde om met mijn fractie-en partijgenoten voor vandaag een antwoord te formuleren op de Bestuurlijke Hoofdpijnen van B&W, En ons verhinderde een visie te ontwikkelen op de Staat van de Stad vanuit óns perspectief.

Of schend ik, met wat ik nu zeg ook een geheim?

Ja, je weet het soms niet. Hier in dit huis is het niet ongebruikelijk dat iets wat geheim is, zó geheim is, dat zelfs het geheime karakter ervan niet onthuld mag worden. Het ís er dus niet. Amsterdam is hierin uniek in Nederland. Zo waren er in Amsterdam géén vergaderingen van een geheime commissie die de nieuwe Burgemeester moest voordragen.
Het is nog een wonder dat u hier zit, meneer Van der Laan. Bent u het wel echt?

Wist u trouwens dat de Gemeentewet voorschrijft (art 191) dat elke gemeente in Nederland op 15 november de Begroting van het volgende jaar kláár moet hebben? Dat is geen geheim. Haalt u die datum, meneer Ascher?

Wij, van Red Amsterdam, zullen vraagtekens blijven zetten bij de opgelegde geheimhouding van stukken. Steeds zullen wij bij het begin van een gehéim overleg vragen naar het Waarom. Wij zullen initiatieven ontwikkelen voor optimale openheid. Niet alleen voor de stukken. Ook in de commissies. Ook in de Raad. Ook in het College. Laten we afspreken, dat als de belangen van de stad niet geschaad worden bij openbaarmaking, níets geheim is. Dus dan komen eigenlijk alleen gelimiteerde financiële paragrafen voor geheimhouding in aanmerking. De spastische reflex om overal maar KABINET op te stempelen bevalt mij niet. Het maakt me, omdat ík het wél mag weten, ook op een onprettige manier medeplichtig aan ándermans geheim.

Ja, voor de aanwezigen in de zaal, die dat niet weten; voor mij was het ook nieuw toen ik hier binnenstapte: ‘Kabinet’ is niet alleen een groot houten meubelstuk, of een regeringscoalitie -zoals:
“het nieuwe ‘Kabinet RUT-VER’, ” …
Kabinet betekent hier gewoon GEHEIM.
Aan de regeringscoalitie kunnen we niks meer doen , aan die geheimhoudreflex wel.

Wij, van Red Amsterdam, streven naar een ‘fatsoenlijke overheid’, te beginnen in Amsterdam.
Het Bestuur van de stad dient open te zijn en eerlijk, Gemeentelijke Diensten zuinig en efficiënt.
Dat lijkt ons niet alleen vanzelfsprekend. Een intrinsiek betrouwbare overheid lijkt ons de grootste bijdrage te leveren aan de redding van de Amsterdamse democratie. Sterker nog; eigenlijk de enige manier om de zich teleurgesteld van de politiek afgewende burger, te betrekken bij het beleid van deze stad.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om op een intelligente manier de doorstroming op de huizenmarkt op gang te brengen.
Wij zullen voorstellen doen om de gemeente efficiënter te laten inkopen en aanbesteden.
Wij zullen B&W achter de broek zitten om beloften aan de burgers waar te maken.
Wij zullen initiatieven ontwikkelen om de juridische verwartaal, die in gemeentelijke stukken en brieven wordt gebezigd, te verbieden en slechts voor-iedereen-begrijpelijk te communiceren.

Wij zullen , waar mogelijk, door gemeentelijk beleid en gemeentelijke diensten gedupeerde stadgenoten helpen en bijstaan.
Wij zullen voorstellen doen, die het voortbestaan van de STOP&GO-dienst alsnog moet waarborgen.

En tenslotte blijven wij van mening,
dat over-ambitieuze, prestige-verhogende, lollige, megalomane en peperdure projecten zoals de Zuidas, de tweede Zeesluis, IJburg-2, de Olympische Spelen en het wereldkampioenschap voetballen, een stad als Amsterdam niet passen en onverantwoord zijn.

Zeker niet nu; waarin opnieuw onze fundamentele weerzin tegen de Stadsdelen wordt bevestigd. Gisteren werden wij geconfronteerd met de verbijsterende consequenties van de autonomie van deze peperdure bestuurslaag. Het Stadsdeel Oost is al failliet. Welk stadsdeel volgt? Wie betaalt hier de rekening?

In deze tijd: waarin wij ons al schrap moesten zetten tegen de bezuinigen van Rijkswege en een ramp ter grootte van de Noord-Zuid-lijn, onontkoombaar op ons afkomt: het ICT-debacle.

De voor die twee projecten destijds verantwoordelijke wethouders hebben hun toevlucht al gezocht op hogere gronden; IN HOLLAND en elders in dit College, en zijn niet meer aanspreekbaar.

Ons welgemeend medeleven intussen gaat hierbij uit naar die ene eenzame Wethouder, die tersluiks bij de portefeuille-verdeling álles op zn bordje kreeg; -dat is nogal wiebes.

Hoera. Hoera. Hoera.

Raadscommissies

Red Amsterdam is met Nelly en de duo raadsleden in de volgende commissies actief;

AZF

Algemene Zaken, Openbare Orde en Veiligheid, Juridische Zaken, Bestuurlijk Stelsel, Project 1012, Financiën, Raadsaangelegenheden:

Nelly Frijda, Boris Klatser en Theo Uittenbogaard

WPA

Werk, Inkomen en Participatie, Diverstiteit en Integratie, Inburgering, GSB, Koers Nieuw West, Armoede:

Onno van Buuren en Nelleke Verwey

BWK

Ruimtelijke Ordening, Bouwen en Wonen, Grondzaken, Klimaat, Openbare Ruimte en Groen, Wonen en Wijken, Haven:

Nelly Frijda en Onno van Buuren

EZP

Economische Zaken, Bedrijfsvoering, Bedrijven en deelnemingen, Inkoop, Waternet en Binnenwaterbeheer, Personeel en Organisatie, Dienstverlening, Externe Betrekkingen, Luchthaven, ICT en Dierenwelzijn:

Boris Klatser

OZK

Onderwijs, Jeugd en Welzijn, Zorg, Sport, Kunst en Cultuur, Monumenten en Lokale Media:

Nelly Frijda, Theo Uittenbogaard en Nelleke Verwey

VVL

Verkeer en Vervoer, Noordzuidlijn, Glasvezel, Luchtkwaliteit:

Nelly Frijda en Theo Uittenbogaard

Rekeningencommissie:

Nelly Frijda

Beroeps/Bezwaar:

Nelly Frijda

Minder stadsdelen, maar ook minder loketten…

In de gemeenteraadsvergadering van 26 mei zijn er door Nelly Frijda mondelinge vragen gesteld, n.a.v. de gevolgen van de nieuwe stadsdeelstructuur voor de Amsterdamse burgers;

Aan het college van burgemeester en wethouders

Vooropgesteld dat we heel blij zijn met de vermindering van het aantal stadsdelen, en in afwachting van de opheffing van alle stadsdelen -en, daarbij in het bijzonder Stadsdeel Centrum- krijgen wij van gefrustreerde stadsgenoten te horen, dat het service-niveau van de onlangs nieuw gevormde stadsdelen aanzienlijk is gedaald.

Men kan niet meer op aanvaardbare afstand een gemeente-”loket” vinden waar men eenvoudige zaken als het aanvragen van een rijbewijs of paspoort kn regelen, zoals men voorheen gewend was.

1. Is het College met ons van mening dat het service-niveau na de herindeling van de stadsdelen niet mag verminderen?

2 Is het College bereid er bij de stadsdelen op aan te dringen deze voorzieningen te herstellen cq uit te breiden?