Red Amsterdam » wethouder Gehrels

Reactie Red Amsterdam op besluit stadsdeel Oost af te zien van aankoop MuzyQ

Het Stadsdeel Oost is met de eigenaren en exploitanten van het Muziekmakersgebouw MuzyQ tot overeenstemming gekomen over de exploitatie van het pand. Het stadsdeel ziet daarbij af van aankoop van het pand. Eerder deze week werd het kort geding over de aankoop al ingetrokken.

Red Amsterdam is verheugd dat de gemeente niet overgaat tot aankoop. Dit scheelt een direct verlies van ongeveer 15 miljoen euro op een totaal transactiebedrag van ongeveer 30 miljoen voor de gemeente, bedoeld voor de aankoop van het pand en de overname van de exploitatie. Red Amsterdam is altijd zeer kritisch geweest op de voorgenomen aankoop van het pand door de gemeente.

Stadsdeel Oost is met de eigenaren en exploitanten van het Muziekmakersgebouw MuzyQ tot overeenstemming

Roderic Evans-Knaup, gemeenteraadslid voor Red Amsterdam: “De overeenkomst die nu tussen het stadsdeel en de eigenaren is gesloten komt grotendeels overeen met het compromisvoorstel dat Red Amsterdam vorig jaar heeft ingebracht en dat destijds door wethouder Asscher resoluut werd afgewezen. We zijn blij dat er nu door voortschrijdend inzicht toch een enorm verlies voor de gemeente kan worden voorkomen.”

MuzyQ krijgt nu tot eind 2014 om de exploitatie verder op orde te krijgen en stapsgewijs te gaan voldoen aan haar hypotheekverplichtingen. De gemeente heeft tot nu toe ongeveer 600.000 euro aan garantstelling moeten betalen voor de hypotheek. Dit zal bij een gelijkblijvende rente oplopen tot een kleine 1,5 miljoen euro in 2014.

Roderic Evans-Knaup: “Anderhalf miljoen euro garantie is een hoop geld, zeker in deze tijd van bezuinigingen. Maar het valt in het niet bij de 15 miljoen euro direct verlies, dat de gemeente bij aankoop van het pand zou lijden. Deze oplossing beperkt het verlies van de gemeente zo veel mogelijk en geeft voor de ondernemers de grootste kans om MuzyQ weer uit het slop te trekken.”

Persbericht Stadsdeel Oost:

Persbericht MuzyQ:

Share on Facebook

No Comments

Boris, februari 3rd 2012 | Tags: Amsterdam, gemeenteraad, Lodewijk Asscher, MuzyQ, RED, RED-Amsterdam, Roderic Evans-Knaup, Stadsdeel oost, wethouder Gehrels
Posted in RED-Amsterdam

Reactie op de Begroting 2012

Deze begroting zucht en kraakt onder de crisis, de bezuinigingen, grote managementproblemen en niet te vergeten de Noord-Zuidlijn. Een besluit dat nooit genomen had mogen worden. Zelfs niet toen het nog goed ging.

Ter voorbereiding van deze bijdrage las ik het betoog van mijn voorgangster na, dat zij vorig jaar bij de Staat van de Stad heeft gehouden.
En het is nog verbluffend actueel. Ik zou het zonder problemen vandaag weer kunnen voordragen. Maar aangezien ik mevrouw Frijda onmogelijk kan overtreffen in de voordrachtkunst, ga ik u dat besparen. (u kunt het trouwens nalezen: Boekje) En dat geeft mij de kans voor het vervolgverhaal.

"Ik dacht dat een kunstschouw een nep openhaard was" nog altijd te bestellen via administratie@red-amsterdam.nl

Een aantal zaken gaan goed. Beetje bij beetje begint het gemeentebestuur af en toe de menselijke maat van Amsterdam in acht te nemen. Noodgedwongen of uit vrije wil, dat maakt niet uit het resultaat telt. We zijn optimistisch.
Het WK Voetbal is van de baan en daarvoor in de plaats krijgen we een prima passend EK Atletiek. Felicitaties zijn daarvoor op zijn plaats, en we hopen dat wethouder Van de Burg mogelijkheden gaat vinden om de gemeentelijke bijdrage voor dit evenement onder de 4 miljoen euro te krijgen.

IJburg II staat in de ijskast, maar we hebben een zeer succesvol zelfbouwprogramma. Een programma waarbij Amsterdammers op verschillende plekken in de stad hun woondroom waar kunnen gaan maken.

Vergeet IJburg 2 en 3, concentreer je op Zeeburg, een eiland dat lang geleden al is opgespoten. En leg daar de centrale voorzieningen aan die ook voor IJburg 1 zo noodzakelijk zijn.

De peperdure metro naar Amstelveen lijkt van de baan, tenminste zo interpreteren wij de cijfers. Vooralsnog houdt wethouder Wiebes de mogelijkheid open. De scope mag niet wijzigingen, is dat niet het zelfde als tunnelvisie?
Uit de voorlopige cijfers blijkt dat er veel realistischer alternatieven zijn, verschillende tramvarianten. Maak daar nu een gedegen kosten- batenanalyses van, zodat we een weloverwogen keuze kunnen maken.
Verschillende partijen in deze raad zien de metro nog steeds als ideaalbeeld. Hebben zij dan niets geleerd van de lessen van de Noord-Zuidlijn?
Vrijgevallen, voor een groot deel niet bestaande reserves, voor niet gerealiseerde onverhoopte risico’s gebruiken voor extraatjes aan de NoordZuidlijn is een gotspe. Ga dat maar eens uitleggen aan de mensen die echt lijden onder de bezuinigingen!
Dan nog goed nieuws.

De zorgvuldig door de coalitie om zeep geholpen Opstapper is terug. Niet in de door de PvdA vurig gewenste vorm van een vrijwilligers project, maar als particulier commercieel initiatief. Een waar een deel van de chauffeurs niet in de WW zijn terecht zijn gekomen, maar een nieuwe baan door hebben gekregen.

Red Amsterdam’s taak om projecten en ideeën aan de maat van Amsterdam te toetsen is echter nog lang niet volbracht. Amsterdam – of zelfs de Randstad – is geen Shanghai, Londen, Rio de Janeiro of New York. Zelfs geen Toronto of Berlijn.
De afgelopen periode hebben we weer voldoende soortgelijke projecten langs zien komen, waarvan we op onze vingers kunnen natellen dat ze een maatje te groot zijn en het de Amsterdammers onnodig veel geld gaat kosten.
De tweede Zeesluis. De Olympische spelen. De IJmeerlijn.
En de verzelfstandiging van de haven, waarvan de VVD voorstelt om het meteen maar te privatiseren. De haven van Amsterdam beslaat 10% van ons grondgebied. Wij vinden het onbegrijpelijk dat er de wens bij sommigen bestaat om de bevoegdheid daarvan over te dragen aan een particuliere onderneming.
We zijn nog steeds een voor een compacte bloeiende haven, die rekening houdt met hoogwaardige lading en niet een opslagplaats is voor kolen en benzine. Zie de havenvisie van Asscher en Gerson. Hoe kunnen wij als duurzame stad nou trots zijn op de status van grootste benzinehaven van de wereld?

Voor ons ligt een begroting waarin we – door crises en grote fouten in het verleden – moeilijke keuzes moeten maken en daar gaan we het de komende maand over hebben.
In grote lijnen hebben we geen kans om aan de bezuinigingen die het rijk ons oplegt te ontsnappen. Maar een woord van protest is toch nog steeds op zijn plaats.
Het college is na een boze wethoudersbrief simpelweg zijn wonden gaan likken. Machteloosheid over een asociaal beleid waarbij de zwakste de grootste lasten dragen en een onbeschaafd en onbeschoft cultuurbeleid.
Maar in plaats van te trachten de maatregelen van het rijk te verzachten, geeft dit college een schop na, met name de extra bezuinigingen van B&W op de kunstinstellingen over de hele linie is voor ons niet acceptabel.

De Griekse tragedie – en zoals al enige jaren gebruikelijk door Rome geïmiteerd, kan voor het cultureel beleid ook voordelen hebben.

Wat is namelijk het geval;
de begroting van het leningfonds voor 2012 heeft in vergelijking met het lopende jaar een conservatiever karakter.
De rente inkomsten van het fonds, in feite reserveringen, zijn niet meer op 4,25% gebaseerd maar er is gerekend met 4,5%.
En toch wordt er begroot voor 2012 dat het overschot lager is dan in 2011.
Het is ‘maar’ 26 miljoen tegen 31 voor het lopende jaar. Dat is toch merkwaardig want inmiddels is er wel wat gebeurt op de kapitaal markt!

• Dankzij de Griekse tragedie vluchten de beleggers naar Duitsland en Nederland
• Kan Amsterdam op de kapitaalmarkt nu tegen 2,75% terecht (een enorme marge tegenover de 4,5% die ook voor nieuwe projecten gerekend wordt)
• De korte rente, voor daggeld, waar rondt 500 miljoen geleend wordt is extreem laag. Tot onder de 0,3%! Terwijl er begroot wordt op ruim 2% (in 2010 is op het korte geld 0,35% betaald)

Dus enerzijds worden de inkomsten ten laste van de begroting berekend tegen 4,5% in plaats van 4,25%. Anderzijds zijn de rente kosten veel lager, en desondanks wordt het overschot veel kleiner begroot. Je kunt dus verwachten dat zowel het overschot van het lopende jaar hoger is dan de begrote 31 miljoen, veel hoger (wethouder wat is de stand op dit moment?)
En je kan er redelijkerwijs er vanuit gaan dat het begrote overschot substantieel groter zal.
Wees gerust de Grieks-Romeinse crisis is nog lang niet over. Pas als de herstructurering en de curatele uitgewerkt zijn kan je van herstel spreken. Merkel zei laatst; “het kan nog wel tien jaar duren”

Er zit dus nog veel ruimte in de begroting 2012.

Hoopt het college deze gelden later dit jaar aan ons te presenteren als meevallers van prudent beleid?
Of dekt met zich vast in voor tegenvallers die men nu nog niet durft uit te spreken?

Ons prioriteit is de extra bezuinigingen in de kunst weg te nemen.
Er ligt hier een sluitende begroting voor 2012. Dat is een uitstekende prestatie, zeker in deze tijd, voor een wethouder Jeugd en Onderwijs, die financiën er als klus bij doet.

Maar met mijn ervaring ben ik ervan overtuigd dat er nog veel verbeterd kan worden aan de manier waarop deze gemeente met haar financiën en organisatie om gaat. Een aantal kritische rekenkamerrapporten van het afgelopen jaar hebben dat weer aangetoond. En denk aan de problemen en kosten van de ICT en wat ons staat te wachten bij de integratie van de Stadsdelen.

Er is geen enkel bedrijf in de wereld met een omzet van 5 miljard euro en 15.000 medewerkers, waarvan de CFO zijn aandacht voor de financiën moet delen met andere portefeuilles. En dat is niet voor niets. Financieel beheer is daarvoor een te belangrijk en te bedrijfskritisch onderwerp.

Wij juichen in dit verband zeer toe dat besloten wordt tot één stad één begroting, hoognodig. Zelfs al zou de wet van Donner niet doorgaan. Een goed initiatief van Asscher dat navolging verdiend op andere beleidsterreinen zoals Ruimtelijke Ordening en het verkopen van Onroerend Goed.

Red Amsterdam wil daarom ook pleiten voor een dedicated wethouder van financiën. Een wethouder die zich volledig kan concentreren op ons huishoudboekje.

Pitt Treumann, raadslid Red Amsterdam

Share on Facebook

No Comments

Boris, november 9th 2011 | Tags: afschaffing van de stadsdelen, Amsterdam, gemeenteraad, metro, Nelly, Nelly Frijda, Noord-Zuidlijn, NZ lijn, NZL, RED, RED-Amsterdam, Stadhuis, Treumann, wethouder Gehrels, wethouder Wiebes, Zeesluis
Posted in Noord-Zuidlijn, RED-Amsterdam

Geen Sticker Boot Foetsie – De antwoorden

Beantwoording van het college van burgemeester en wethouders:

In de krant Metro van 2 augustus 2011 is onder de kop “Geen sticker, boot foetsie” een artikel te lezen over Tom Roes en zijn boot de Neeltje Jacoba II. De heer Roes betaalt sinds 2007 het jaarlijkse binnenhavengeld, en heeft een rij stickers op zijn vaartuig geplakt, ook die van 2011.

Desondanks treft hij onlangs zijn boot niet aan op de vaste ligplaats. In eerste instantie vermoedt hij diefstal, maar bij navraag bij Waternet blijkt dat zijn schip door hen is losgeknipt en weggesleept.

Waternet geeft als reden dat er geen geldig vignet op het vaartuig is aangetroffen.
De sticker van 2011 blijkt van de boot gestolen te zijn.
Wel kan Waternet op basis van eerdere registratienummers zien dat het om de boot van de heer Roes gaat, en dat hij het binnenhavengeld voor 2011 heeft voldaan.

Er zou voorafgaand aan het verwijderen een aanschrijving aan het vaartuig zijn bevestigd. Een week na het verwijderen ontving de heer Roes op zijn huisadres een schrijven van Waternet met de mededeling dat hij de Neeltje Jacoba II op kon halen.
Zijn boot ligt in de bewaarhaven en kan daar na betaling van € 182 plus bewaarkosten (€ 0,90 per strekkende meter p.d.) worden opgehaald.

De aanschrijving dat de sticker ontbreekt en dat de boot zal worden verwijderd is niet naar het huisadres van betrokkene gestuurd.

Gezien het vorenstaande heeft vragensteller op 5 augustus 2011, mede namens het duoraadslid de heer Klatser, beiden namens de fractie van Red Amsterdam, op grond van artikel 45 van het Reglement van orde voor de raad van Amsterdam, de volgende schriftelijke vragen tot het college van burgemeester en wethouders gericht:

1. Herkent Waternet zich in de omschreven gang van zaken?
1. Waternet herkent zich in de omschreven gang van zaken.

2. Zo ja, is dit conform de betreffende verordening en/of interne instructies?
2. Deze actie is conform de betreffende verordening (Verordening binnenhavengeld pleziervaart 2011, Gemeenteblad 2010, afdeling 3A, nummer 235/782) en/of interne instructies.

3. Veel botenbezitters zullen niet dagelijks (wekelijks?) hun boot gebruiken of inspecteren. De aanschrijving is bevestigd op het vaartuig en niet verstuurd naar het huisadres, waarom?
3. Om slagvaardig op te kunnen treden is twee jaar geleden gekozen voor een lik-op-stuk beleid met korte termijnen. Omdat in het merendeel van de gevallen de eigenaar van het aangetroffen vaartuig niet bekend is, wordt de aankondiging en het besluit aangeplakt op het vaartuig.
De korte handhavingstermijn is ingegeven door de volgende omstandigheden:
– al geruime tijd wordt in zijn algemeenheid publiciteit gegeven aan het feit dat in Amsterdam binnenhavengeld moet worden betaald;
– vooraf wordt gepubliceerd waar handhavingsacties zullen plaatsvinden;
– eigenaren van vaartuigen die in het voorafgaande jaar een vignet hadden worden door Waternet aangeschreven met de vraag of zij weer een vignet willen voor het nieuwe vaarseizoen;
– voorafgaand aan de definitieve waarschuwing wordt er een aankondiging op het vaartuig geplakt;
– de vaartuigen liggen in openbaar vaarwater. In analogie met de openbare weg dient een eigenaar regelmatig toezicht te houden op zijn vaartuig.

4. Waternet kon de identiteit van de (vermoedelijke) eigenaar vaststellen aan de hand van eerdere vignetten, en kon vaststellen dat er ook aan de betalingsverplichting voor het lopende jaar was voldaan. Waarom is betrokkene niet verzocht (door een schrijven aan het huisadres) zijn vignet zichtbaar te bevestigen binnen een redelijke termijn?
4. Om dezelfde reden als hierboven onder 3. is toegelicht, is ook in dit geval de aankondiging en het besluit tot wegslepen aangeplakt op het vaartuig. Hoewel deze werkwijze conform de geldende verordening en interne instructies is, heeft Waternet inmiddels ingevoerd dat in gevallen dat de identiteit van de overtreder/eigenaar bekend is door een eerder vignet, contact met hem wordt opgenomen. Uiteraard moet bij de aanvraag een geldig telefoonnummer zijn opgegeven. Ook zal z.s.m. worden ingevoerd dat de brief met de aankondiging en het besluit naar het opgegeven huisadres wordt verstuurd.

5. Indien betrokkene een dergelijk schrijven had ontvangen, had deze aan kunnen geven dat het vignet kennelijk gestolen was. Het is toch zo dat in geval van een vermist of gestolen vignet een duplicaat aangevraagd kan worden?
5. Bij diefstal of vermissing is het mogelijk een vervangend vignet aan te schaffen.

6. Zijn duplicaat-vignetten voorzien van een ander nummer of een duplicaat code?
6. Duplicaat-vignetten worden voorzien van een nieuw nummer.

7. Hoeveel duplicaat vignetten zijn er dit jaar tot nu toe en in het afgelopen jaar aangevraagd?
7. In 2010: 317; in 2011 tot 1 augustus: 420.

8. Wordt er bij controle acties ook gecontroleerd op vignetten die als vermist of gestolen zijn opgegeven en waarvoor een duplicaat is afgegeven?
8. Hier wordt niet specifiek op gecontroleerd. Dit komt aan het licht in individuele gevallen, wanneer er aanleiding is om de validiteit van een vignet te onderzoeken.

9. Als geconstateerd wordt dat een vaartuig voorzien is van een vignet waarvoor een duplicaat is afgegeven, welke maatregelen worden dan genomen?
9. In principe wordt momenteel gecontroleerd op de aanwezigheid van een vignet. In voorkomende gevallen wordt het betreffende vaartuig in beslag genomen en wordt er aangifte gedaan bij de politie.

10. Hoeveel bezwaarschriften zijn er afgelopen jaren ingediend tegen het wegslepen van boten in de afgelopen jaren?
10. In 2010 zijn er circa 20 bezwaren ingediend tegen het wegslepen van boten. In 2011 waren dat tot 1 augustus circa 10 bezwaren.

11. Hoeveel van de ingediende bezwaarafschriften zijn gehonoreerd?
11. Hiervan is in 2010 één bezwaar gehonoreerd.

Burgemeester en wethouders van Amsterdam

H. de Jong, secretaris E.E. van der Laan, burgemeester

Het klopte wel, maar we gaan het toch anders doen…..

- Wordt Vervolgt -

Share on Facebook

Reageren uitgeschakeld

Boris, september 13th 2011 | Tags: Amsterdam, Boris Klatser, burgemeester van der Laan, college, gemeenteraad, metro, RED, RED-Amsterdam, Treumann, waternet, wethouder Gehrels
Posted in RED-Amsterdam

MuzyQ het vervolg…

Na de onthullingen van Geen Stijl en het eerdere debat in de Gemeenteraad, kwam wethouder van financiën Lodewijk Asscher van de week met een feitenrelaas over het dossier MuzyQ. In de commissie AZF zei Roderic Evans-Knaup er het volgende over;

Laten we voor de verandering eens bij het eind beginnen.

Wethouder Gehrels, die er vanmiddag helaas niet bij kan zijn in verband met een afscheidsfeestje van een lokale Rabobank directeur, bezwoer ons bij de commissie OZK van 15 juni dat het college geen formele bemoeienis heeft gehad met de kwestie MuzyQ in het stadsdeel Oost. Ik lees even wat citaten voor uit het woordelijk verslag:

“Ik ben blij dat u mijn invloed niet onderschat maar u moet hem ook niet overschatten. Het is hier het stadsdeelbestuur dat verantwoordelijk is, die de voordrachten maakt, die accordeer ik niet. Vanzelfsprekend overleg ik regelmatig met de collega’s uit de stadsdelen. Wat ze daarmee doen, valt onder hun verantwoordelijkheid, tenzij ik reden zie om daar in formele zin iets anders mee te doen. Die reden heb ik niet gezien.”

En verder:

“Het feitenrelaas. Ik zou bijna denken dat het overbodig is omdat alles nu openbaar is.”

Iets later:

“Wat wij in formele zin hebben gedaan, hebben wij aan uw raad voorgelegd”

Wat nog een keer benadrukt wordt met:

“Wij hebben in formele zin aan u voorgelegd wat aan u voorgelegd dient te worden en daarmee denk ik dat u goed geïnformeerd bent.”

En over de onwenselijkheid van bemoeienis van het college zegt mevrouw gehrels het volgende:

“Dit heeft niets met transparantie of duiken te maken. Dit heeft te maken met de manier waarop wij taken, verantwoordelijkheden, bevoegdheden in deze stad hebben verdeeld. Op het moment dat de centrale stad zomaar overal intreedt, ontstaat er een warboel. Dan is het volgende keer een ander gebouw of een andere verkoop van het een of ander.”

En natuurlijk haar mantra:

“Hoe transparanter, hoe charmanter”

En toen dook een paar dagen later de brief op van de burgemeester waarin onder voorwaarden formeel toestemming wordt verleend voor de aankoop van het gebouw. Hoezo geen formele betrokkenheid. En hoezo de raad goed geïnformeerd? Deze brief kenden we niet.

Natuurlijk is het zo, dat toestemming geven niet opdracht geven is, zoals Wethouder Asscher ook al betoogde in de raad.

Of toch wel? Het stadsdeel was namelijk al van plan om het pand aan te kopen. Daar was geen toestemming voor nodig. Dat weten we nu allemaal.

De crux zit ‘m in de beperkende voorwaarden. Namelijk dat het college alleen toestemming geeft als de exploitant gewipt wordt. En dat was het stadsdeel NIET van plan. De brief is dan ook niet bedoeld om het stadsdeel toestemming voor iets te geven. Het is bedoeld om het stadsdeel te verbieden om nog langer samen te werken met de exploitanten. Geen toestemming dus, maar een verbod. Dat is wel een opdracht.

En zo geschiedde. DB lid thesingh gaf in een memo op 22 maart nog wel aan dat dat voor de nodige problemen gaat zorgen, maar ze belooft slaafs de lijn van het college te volgen. Gek trouwens, dat het College op de 24^e vraagt of het stadsdeel hun lijn gaat volgen, terwijl dat al schriftelijk op de 22^e bekend was gemaakt.

Wethouder Gehrels schrijft daarop een bedankbriefje op 25 maart, waarin ze verheugd is dat het DB zich aan de voorwaarden van het college gaat houden. En ze benadrukt dat ze geen zin heeft om met de exploitanten onderhandelen. Dat moet het stadsdeel zelf doen. Wel is ze bereid om op de achtergrond dingen in te fluisteren. Ze schrijft het als wethouder Kunst & Cultuur en tevens namens wethouder Asscher. Dat is toch een hoop college bemoeienis voor een zaak waar de centrale stad zich niet mee bemoeit.

Dan is er nog iets geks met de toestemmingsbrief van de burgemeester aan Oost. Wethouder Asscher onthulde in de raadsvergadering, dat niet de burgemeester, maar hij de brieft heeft ondertekend. Als Loco, want de burgemeester was in China.

Ik heb de brief nog eens goed bekeken, maar er staat toch echt burgemeester mr. E.E. Van der Laan. Met de krabbel van Asscher erboven, daar kwam ik achter toen ik handtekeningen ben gaan vergelijken. Maar niks geen aantekening erbij als: bij afwezigheid van, of in opdracht, of namens, en ook niet: Loco. Nee, gewoon een krabbel, die net zo goed van de burgemeester had kunnen zijn. Op z’n minst vreemd.

De brief is gedateerd 24 maart. In het feitenrelaas wordt ook gezegd dat de brief op de 24^e is verstuurd. Maar de burgemeester was toen helemaal niet in China. De maiden flight van de KLM vertrok pas de 27^e naar Xiamen. Drie dagen later. Curieus.

De bedoeling van het feitenrelaas was om het ons allemaal wat duidelijker te maken. Voor Red Amsterdam is het er eigenlijk alleen maar mysterieuzer op geworden.

Maar goed, nu de inhoud.

Wat ons betreft zijn er drie belangrijk aspecten: De aankoop van het pand. Het wippen van de exploitant. En de mogelijke staatssteun.

Mochten we besluiten dit dossier inhoudelijk te gaan behandelen, dan zullen wij betogen dat de keuze tot aankoop voor 13 miljoen en een verlies nemen van 14,5 miljoen bij lange na niet financieel de beste optie is voor de gemeente. In tegendeel, er zijn diverse scenario’s te bedenken, waarbij we veel minder hoeven te investeren en veel minder risico lopen. Overigens lijkt ons dit besluit een wel erg ruimhartige geste naar FGH en de Rabobank. Maar ook vanuit andere perspectieven dan het financiële, zien we niet in dat dit het beste besluit is.

Dan het wippen van de exploitant. Het feitenrelaas geeft de indruk dat we te maken hebben met een onbetrouwbare exploitant en eigenaar, die hun verplichtingen niet nakomen. Ze zouden nooit een cent betaald hebben aan FGH. Toch is feitelijk onjuist. FGH bank heeft voor de eerste 9 maanden van de looptijd rente en aflossing ontvangen van de eigenaar. SOS is ook niet plotseling gestopt met betalen. Ze hebben vooraf duidelijk gewaarschuwd dat het misgaat als er niet naar nieuwe

oplossingen gekeken gaat worden. Zoals het een goede partner betaamt. Er is alleen niet geluisterd. Er was een nieuw DB en die vond het een rot project. Oplossing: koop het pand, dan hebben we tenminste nog iets.

Wel kwam het DB tot de conclusie dat het beter was om de huidige exploitant te laten zitten. Lijkt ons ook logisch, want er zit veel materiele en commerciële kennis in de organisatie. Er is ook hard gewerkt door de exploitant, ondanks alle tegenslagen door voornamelijk externe factoren. De brief die we vanochtend van de ondernemers hebben gehad maakt nog eens duidelijk dat het de meeste problemen zijn overwonnen en dat de exploitatie de goede kant op gaat. Zo goed zelfs dat er op korte termijn weer kan worden begonnen met rente en aflossing betalen. Geen exploitant die knock-out is dus. Dat vraagt toch op z’n minst om een nieuwe overweging.

Dan de staatssteun. Of die er nou wel of niet is geweest, wordt wat ons betreft steeds minder belangrijk. Waar het om gaat is of je het nou wel of niet moet melden. De wethouder lijkt bang voor de relatie met banken en voor een mogelijke precedentwerking. Maar de gemeente heeft zelf in 2008 het precedent al geschapen. In een rechtzaak over de renovatie van de Westergasfabriek is de gemeente zelf begonnen over ongeoorloofde staatssteun via een garantstelling.

En dat achteraf melden niet mogelijk is, blijkt ook niet waar te zijn. Zeer recente jurisprudentie wijst dat uit. Vorige week was er in Groningen een uitspraak geweest in een kort geding tegen de gemeente Winsum, waarin de rechter heeft geoordeeld dat een overeenkomst nietig is in verband met ongeoorloofde staatssteun. De rechter geeft aan dat melding bij de Europese Commissie – vier jaar na het sluiten van de overeenkomst – daar meer duidelijkheid over moet geven. Melding achteraf kan dus blijkbaar wel.

Ook dit vraagt om nader onderzoek, want het is te gecompliceerd om er nu verder op in te gaan.

Tenslotte de informatievoorziening aan de raad. We betreuren het zeer dat pas na zeer intensief aandringen van de hele raad en pas na het opduiken van nieuwe feiten er wordt overgegaan tot informeren. De schijnbewegingen van wethouder Gehrels in het OZK debat geven ons sterk de indruk dat er geprobeerd is deze zaak buiten het zicht van de raad te houden. De controlerende taak van de raad wordt daarmee tegengewerkt. Of op z’n minst niet serieus genomen. Dat is wat ons betreft geen fijn conclusie en de argumentatie hierover van de wethouder tot nu toe geeft ons niet het gevoel dat dat in de toekomst verbeterd gaat worden. Graag een reactie hierop van het College.

Voorzitter, ik rond af met de volgende vragen:

1. En als eerste een detailvraag: wat is de motivatie om een melding te doen bij de AFM en wat voor melding is dat geweest?

2. Kunt u nogmaals uw oordeel geven over de manier op en de mate waarin het college de raad heeft geïnformeerd?

3. Gelooft u nog steeds dat aankoop van het pand en een direct verlies nemen van 14,5 miljoen euro financieel de beste optie is voor de gemeente?

4. Bent u nog steeds van mening dat het beter is om zelf een exploitatie BV op te zetten en de huidige exploitant aan de kant te zetten?

5. Bent u bereid om de mogelijkheden tot melding van mogelijke ongeoorloofde staatsteun verder te onderzoeken?

Share on Facebook

Reageren uitgeschakeld

Boris, juli 1st 2011 | Tags: afschaffing van de stadsdelen, Amsterdam, debat, gemeenteraad, raadscommissie, RED, RED-Amsterdam, Roderic Evans-Knaup, schade, Stadhuis, wethouder Gehrels
Posted in RED-Amsterdam

VAN HET GREMIUM NAAR DE GERANIUMS

Het fijne van een afscheidsspeech, meneer de Voorzitter, het fijne is, dat niemand geacht wordt me te interruperen. Ik kan gewoon mijn betoog afmaken zonder dat de jongelui van VVD of GroenLinks me van mn apropos kunnen afbrengen met nare opmerkingen. Zoals de vorige keer, toen ik ze notabene bezorgd waarschuwde! voor buikpijn na het kritiekloos opschrokken van zoete koek. En zij míj verweten dat ik de cijfers niet kon ophoesten, die ze niet aan mij, maar aan de wethouder hadden moeten vragen.

Voorzitter, college, collega raadsleden, leden van griffie en andere medewerkers !

Het fijne van een afscheidsspeech is ook dat deze de mogelijkheid biedt om hier vanaf dit spreekgestoelte -’ex cathedra’ zogezegd- te refelecteren op het verleden , tevens het heden wijselijk te beschouwen, en natuurlijk de aanwezigen pauselijk te vermanen.

En het fijne van een afscheidsspeech is ook dat het een eindpunt markeert. Het is afgelopen, voorbij. Ik neem afscheid. Voldaan, maar doodmoe. Hard gewerkt, veel geleerd, maar ‘nu even niet’. Het is zoiets als thuiskomen na een wereldreis: een hoop gezien, -veel gemist- maar blij dat ik weer in mn eigen bed mag liggen.

Want het was een vreemde wereld, dames en heren, waar ik een jaar geleden binnenstapte. Een wereld waarin ik pas na enige tijd dwalen een ragfijn web ontwaarde van mores en conventies, procedures en afspraken, coalities en ambities, openbare en geheime agenda’s; kortom, een web waar een gewoon mens al snel verstrikt in raakt.

Na een poosje kwam ik erachter dat het web een naam had: “Politiek”! Daar kom ik zodadelijk op terug.

Want ik wil één ding niet vergeten te memoreren. In de praktijk van alledag ten stadhuize ontdekte ik een mij tot dan toe onbekend fenomeen;….de Griffie! De discrete, geduldige, verstandige ambtelijke ondersteuning voor de Raad. De griffie wees me de weg door de krochten van het Stadhuis en langs de raggen van de gemeentepolitiek. De griffie was de bron van informatie, waar ik me aan kon laven. Met aan het hoofd een lieve schat; de Raadsgriffier Marijke Pe. Zij en haar staf bleken er niet alleen te zijn voor de gevestigde partijen en de doorgewinterde raadsleden. Ook voor ons. De nieuwkomers. Juíst voor ons. Nooit is Red Amsterdam met dédain afgedaan. Steeds hebben ze ons, de fractie, zonder aanziens des persoons op weg geholpen en voor uitglijers behoed. Zij bleken, en zíjn -net zoals het onvolprezen gilde van portiers ten Stadhuize- de enige oprechte zekerheid, de enige constante factor in de eb en vloed van komende en gaande gemeenteraadsleden en andere politici. Dank daarvoor.

De laatste tijd wordt me steeds gevraagd of ik “blij ben er vanaf te zijn”. Of -nog erger- of ik “teleurgesteld” ben over wat ik heb kunnen doen of wat Red Amsterdam heeft kunnen bereiken.

Zonder diplomatiek te willen zijn is het oprechte antwoord: Ja en Nee.

Nee. Het was -vanaf den beginne- de afspraak dat ik het één jaar zou doen en dan zou opstappen. Nu na een jaar weet ik, dat een termijn van twéé jaar het minimum is om het vak van gemeenteraadslid te leren.

Ja. Ik ben blij dat ik niet meer zo keihard zal hoeven te werken als in het afgelopen jaar, dat ik die overload aan informatie niet meer hoef te absorberen, en dat ik zelf weer mijn eigen agenda mag beheren.

Nee. Ik zal de bedrijvigheid hier missen. En de mensen. En de ‘éducation permanente’. Het was een voorrecht om bovenop het Amsterdamse nieuws te zitten -wat je anders ‘s avonds in de krant leest-, en het was fascinerend om de achterkant van het weefsel, het ‘petit-point’ van de macht te kunnen observeren.

Nee. Er is, wat mij betreft, dan ook geen sprake van teleurstelling. Ik wist maar al te goed waar ik aan begon en dat een éénpersoonsfractie geen gewicht in de schaal legt.

Natuurlijk hebben wij onze verkiezingsbelofte waargemaakt, geageerd tegen de NoordZuidlijn, en dat zal Red Amsterdam blijven doen. Het is onze ‘raison d’être’ in dit forum.

Red Amsterdam leeft niet in de illusie dat we de NoordZuidlijn tegen zouden kunnen houden, maar wij zijn er om te laten zien dat dit monster aan de fundamenten van onze stad knaagt. De NoordZuidlijn is de onheilspellende metafoor voor iets veel groters.

Materieel gezien staat de NoordZuidlijn symbool voor al die andere megalomane projecten, die de stad op zn palen laat wankelen: de Zuid-as, de Zeesluis, IJburg twee en drie.

Immaterieel is de NoordZuidlijn symbool voor te grote ambities in de politiek, te grote ego’s en te geringe capaciteiten om ze waar te maken. Voor wensdenken, voor de illusie van de maakbaarheid van de samenleving, waar “optimisme als een plicht” gevoeld wordt, zonder rekening te houden met de lengte van de polsstok, de perceptie van anderen en de harde werkelijkheid van de financiële middelen.

Denk aan de ontluisterende bevindingen in de Enquete Limmen, denk aan de computerchaos in de gemeente en de stadsdelen; het ICT-debacle.

Denk aan de onkunde om een straat, een sluis of een brug binnen het budget op te leveren, of een museum binnen de daarvoor geplande tijd. Of een NoordZuidlijn.

Denk aan het het failliet van het Danshuis, het Musiq-gebouw in Oost, de aannemer Midreth, dat je van kilometers ver kon zien aankomen.

Denk aan de persoonlijke ambities die een vruchtbare samenwerking in de weg staan en handenvol geld kost, zoals met AT5 of de Kunstraad.

Denk ook aan de kleinzieligheid van de burenruzies in de stadsdelen, in West, in Oost, waar politiek culmineert in ordinair gekijf van gekwetste ego’s, die zelfs op straat te horen is.Naar mijn gevoel, een intrinsiek gevolg van de illusie dat stadsdelen de democratie zouden dienen, zonder rekening te houden met de menselijke maat en persoonlijke ambities, die daar het meest aan de oppervlakte geraken. Dit alles en allemaal in de superieure wetenschap ten stadhuize dat de macht pro forma gedelegeerd is, en echte politiek niet elders dan hier bedreven wordt.

Nee. Ik had niet de illusie, dat er naar ons geluisterd zou worden of dat Red Amsterdam er iets toe doet.

Hoe verstandig het ook zou zijn een moratorium op de afbouw van de NoordZuidlijn in te stellen, hoe onverstandig het ook is om in deze tijd zo veel geld uit te geven aan de uitbouw van de NoordZuidlijn naar Amstelveen, hoe waarschijnlijk het ook is dat de geologische gesteldheid onder het station Vijzelgracht een onoverkomelijke barrière zal blijken te zijn om de NoordZuidlijn ooit te voltooien, uit prestige-overwegingen en partij-politiek, zullen de alfa-mannetjes persisteren dat het MOET. Koste wat het kost.

Ja. Ik had de hoop dat het ons zou lukken ‘De Opstapper’, het busje voor de binnenstad te redden van de ondergang.Het leek er ook op. Schijnbaar mocht De Opstapper op grote sympathie rekenen binnen de Raad. De PvdA wilde hem behouden. GroenLinks zou onze motie mede ondertekenen. De kleine partijen deden dat ook.En dan merk je, tot je verbazing, dat als het puntje bij het paaltje komt, alle mooie woorden ten spijt, dat om particuliere, of opportunistische, of partijpolitieke redenen de meerderheid tot behoud van De Opstapper plotsklaps is verdampt.

Verbazing: Ja. Teleurstelling: Nee, niet echt. Dat gebeurt nou eenmaal in de politiek.

Verbazing: Ja. Niet dat het gebeurt, maar dat mensen in staat zijn om eerst iets met grote oprechtheid te beweren, en dan met droge ogen iets totaal anders kunnen doen.

En als je je dan afvraagt hóe dat kan dringt zich toch een uiterst banale vergelijking aan me op. Het zal u niet verbazen dat ik als actrice moet denken aan een ordinaire soap. En dat bedoel ik niet badinerend. Politiek voldoet aan de onontkoombare wetten waaraan een soap moet voldoen. Banaal, spannend, gemeen, griezelig dicht de werkelijkheid benaderend, het echte leven.

Want hoe serieus de actores ook zijn, hoe belangrijk hun beslissingen ook voor de burgers, voor de stad en voor het land, wel beschouwd draagt het politieke bedrijf alle kenmerken van Goede Tijden, Slechte Tijden. In Amsterdam getiteld Kleine Kansen, Grote Gevolgen.

Het is een dagelijks terugkerende, fascinerende, hijgerig opgediste serie dramatische gebeurtenissen zonder eind, met ingewikkelde verhaallijnen, die naar behoeven de aandacht trekken of verdwijnen onder het stof van nieuwe conflicten, waarin intriges en overspel, beloften en verraad, boeven en slachtoffers, idealisten en lawaaimakers, alfa-mannetjes en underdogs hun plaats opeisen en ondergaan in de waan van de dag.

Begrijp me goed. Ik bedoel dit niet badinerend.

Het is net zo echt, netzo fascinerend en verslavend als de krant en het Journaal voor nieuwsjunks, zó fascinerend en verslavend zijn de voorthollende gebeurtenissen van de politiek voor snel-schakelende, slimme jongens en ambitieuze meisjes, de politiek.De politiek is een fascinerende, intellectuele uitdaging, heb ik gezien. Het heeft alleen niets met democratie te maken. Het is gymnastiek voor de geest, schaken op hoog niveau, een competitie van de competenties. Rücksichtslos. Even overweldigend als meeslepend, als in een soap.

Op een dag kan je niet meer zonder. Ben je verslaafd aan het spel, aan het pluche of aan de macht.

Op een dag word je uit het script geschreven.Omdat het de afspraak is. Of een nieuwe coalitie is gesloten. Motie van wantrouwen aan je broek. Van het gremium naar de geraniums.Kan je naar huis, naar je eigen bed.

Share on Facebook

Reageren uitgeschakeld

Boris, februari 16th 2011 | Tags: afschaffing van de stadsdelen, Amsterdam, gemeenteraad, Gemeenteraadsverkiezingen, Nelly, Nelly Frijda, Noord-Zuidlijn, NZ lijn, NZL, RED, RED-Amsterdam, Stadhuis, wethouder Gehrels
Posted in Noord-Zuidlijn, RED-Amsterdam

Reageren uitgeschakeld

Reageren uitgeschakeld

Reageren uitgeschakeld

Twitter